ÂŻre. Jest dobre. Chce siĂŞ czytaĂŚ. MyslĂŞ, Âże jeden z lepszych fanfickĂłw jakie czytaÂłem.

[Nuukers]

ÂŻre. Jest dobre. Chce siĂŞ czytaĂŚ. MyslĂŞ, Âże jeden z lepszych fanfickĂłw jakie czytaÂłem.

RozdziaÂł II – Koszmary nachodzÂą nieoczekiwanie

***

Atak, ktĂłry Golbat wycelowaÂł w Kaia trafiÂł w ziemie pod stopy chÂłopca, co spowodowaÂło falĂŞ uderzeniowÂą, ktĂłra wyrzuciÂła go do wody.
-Jest nieprzytomny, zostawmy go tutaj… niech utonie. – PowiedziaÂł James
-Masz racjĂŞ, a co tam u gĂłry? Jak sytuacjÂą z Blainem? - ZapytaÂła Jessie
-Sytuacja sta³a siê drêtwa jak ten g³upi strzec. Wracajmy do bazy.. Po tych s³owach Jessie wyrzuci³a w górê pokeballa, wtem z niego wy³oni³ siê Skarmory, na którym chwilê potem odlecieli do bazy, zostawiaj¹c Kaia na pastwê losu i rybek p³ywaj¹cych w wodzie. Kiedy wydawaÌ by siê mog³o, ¿e ju¿ jest po naszym bohaterze, w wodzie pojawi³ siê ogromny cieù, który pochwyci³ m³odzieùca i pop³yn¹³ z nim w stronê nieba. Po czasie oko³o godziny ch³opak odzyska³ przytomnoœÌ. S³oùce, który w³aœnie by³o w zenicie, razi³o go po twarzy swoimi gor¹cymi promieniami, a s³ona woda z oceanu dalej dawa³a o sobie znaÌ w jego ustach, ale ¿y³, chocia¿ nie wiedzia³ sk¹d przyszed³ ratunek. Z wielkim trudem podniós³ g³owê, a na horyzoncie zauwa¿y³ rozchodz¹cy siê b³êkit wód siêgaj¹cych hen daleko, poza to, co móg³by zobaczyÌ.
-Co do cholery? CoÂś tutaj... ale jak? – ledwo powiedziaÂł chÂłopak, ktĂłry jak na ironiĂŞ, dopiero nie dawno czuÂł siĂŞ na tyle dobrze, by samemu siĂŞ poruszaĂŚ. MÂłodzieniec dÂługo jeszcze leÂżaÂł i rozmyÂślaÂł nad tym, co siĂŞ wÂłaÂściwie staÂło, aÂż w koĂącu zadaÂł sobie bardzo trafne i waÂżne pytanie w swoich myÂślach.
-Na czym ja tak wÂłaÂściwie leÂże?
I tym sposobem zaczĂŞÂła siĂŞ parada dziwnych zachowaĂą na Âśrodku oceanu. Na poczÂątku chÂłopak zacz¹³ leciutko macaĂŚ podÂłoÂże, na ktĂłrym siĂŞ znajdowaÂł. Niestety byÂło miĂŞkkie, a nie twarde, a maÂło tego… drgnĂŞÂło. Nie pomogÂło to naszemu bohaterowi, wiĂŞc wyciskajÂąc z siebie ostatnie siÂły, ktĂłre w nim zostaÂły, przewrĂłciÂł siĂŞ na brzuch, ale to, co zobaczyÂł przeraziÂło go. LeÂżaÂł na czymÂś o kolorze biaÂło-fioletowo-ró¿owym i nie miaÂł zielonego pojĂŞcia, co to jest. W pierwszym momencie chciaÂł uciec, jednakÂże morze pokrzyÂżowaÂło jego plany. PostanowiÂł poczekaĂŚ na rozwĂłj wydarzeĂą, ale jak wiadomo, nasz bohater jest leniem, dlatego teÂż zasn¹³ i obudziwszy siĂŞ po niewiadomym czasie, lecz nadal za dnia, poczuÂł w rĂŞkach piasek, a jego niebieskim oczom ukazaÂła siĂŞ korona palmy. Gdy Kai prĂłbowaÂł siĂŞ podnieœÌ, nieszczĂŞsnym losem, coÂś czarnego uderzyÂło go w gÂłowĂŞ. NiszczÂąc wasze domysÂły, byÂło to twarde… nie miĂŞkkie, ale po tym uderzeniu, z tego czegoÂś zaczĂŞÂło siĂŞ laĂŚ coÂś biaÂłego, gĂŞstego i smacznego. Ah te kokosy, zawsze spadajÂą tam gdzie nie trzeba. WstajÂąc i masujÂąc siĂŞ po gÂłowie, zacz¹³ rozglÂądaĂŚ siĂŞ po miejscu, w ktĂłrym siĂŞ znajduje. ByÂła to plaÂża, ale to, co siĂŞ na niej znajdowaÂło bardziej zaintrygowaÂło go, niÂż reszta otoczenia. ZobaczyÂł dziewczynĂŞ, zÂłudnie przypominajÂącÂą jego by³¹ towarzyszkĂŞ. Te same krĂłtkie czarne wÂłosy, zgrabna sylwetka i te nogi, byÂła nawet ubrana tak jak Gaia podczas ich ostatniego spotkania.
-Gaia? Gaia! – Zacz¹³ markotnie chÂłopak, przecierajÂąc oczy z niedowierzania. ByÂł przecieÂż pewien, Âże juÂż nigdy wiĂŞcej jej nie ujrzy. Niepewnym krokiem zacz¹³ pod¹¿aĂŚ w jej kierunku, lecz ta ani trochĂŞ siĂŞ nie zbliÂżaÂła. Gdy chÂłopak zrozumiaÂł, Âże chĂłd nic nie daje, zacz¹³ biec, ale to teÂż nic nie pomogÂło… sceneria siĂŞ zmieniÂła. NiebiaĂąska plaÂża zamieniÂła siĂŞ w ulice splamione krwiÂą. PiĂŞkne palmy zamieniÂły siĂŞ w pÂłonÂące zgliszcza budynkĂłw, za to morze zmieniÂło siĂŞ w (*1)ogromne zniszczone cmentarzysko. Kai mrugn¹³, a gdy ponownie otworzyÂł oczy, Gaii juÂż nie byÂło. Szybko zacz¹³ jej szukaĂŚ wzrokiem, co mu siĂŞ bÂłyskawicznie udaÂło. Gaia staÂła przy osamotnionym i zaroÂśniĂŞtym nagrobku… pÂłakaÂła. Z kaÂżdym najmniejszym krokiem Kaia w jej stronĂŞ, pÂłacz stawaÂł siĂŞ gÂłoÂśniejszy i uci¹¿liwszy, ale on nie poddawaÂł siĂŞ, choĂŚ nagroda nie byÂła dla niego do koĂąca miÂła. W momencie, gdy mÂłodzieniec doszedÂł do nagrobka, poznaÂł gorzkÂą prawdĂŞ, ktĂłrÂą nie byÂło mu Âłatwo przeÂłkn¹Ì i tak naprawdĂŞ… wcale siĂŞ z niÂą nie pogodziÂł. PadÂł na kolana, zakryÂł twarz dÂłoĂąmi i zacz¹³ pÂłakaĂŚ, a po chwili jego przeraÂźliwy lament przeszyÂł spokojne czerwono-krwiste niebo.

NastaÂł spokĂłj. SzarowÂłosy chÂłopak leÂżaÂł w bezruchu na ³ó¿ku i patrzyÂł w biaÂły jak Âśnieg sufit. Nawet nie mrugaÂł, nie byÂł wstanie. Sama myÂśl o tym, co widziaÂł, odbieraÂła mu chĂŞci do dalszego Âżycia, jednakÂże umieraĂŚ bez ÂświadomoÂści gdzie siĂŞ teraz znajduje, nie jest zbyt dobrym pomysÂłem. W koĂącu, jeÂśli umieraĂŚ, to nie robiĂŚ nikomu krzywdy… nie liczÂąc samego siebie, jednakÂże trzeba poznaĂŚ miejsce, w ktĂłrym teraz znajdowaÂł siĂŞ Kai. PrzypominaÂło ono skromnÂą i obskurnÂą cele wiĂŞzienia i dodatkowo, nie znajdowaÂło siĂŞ tam nic prĂłcz pryczy, zlewu i mydÂła. Gdy chÂłopak rozmyÂślaÂł nad tym, co zobaczyÂł w swoim Âśnie i jak siĂŞ zabiĂŚ, poczuÂł powiew powietrza. Jak siĂŞ po czasie domyÂśliÂł, drzwi pomieszczenia, w ktĂłrym obecnie jest, otworzyÂły siĂŞ. ZobaczyÂł w nich piĂŞknÂą, czarnowÂłosÂą, brÂązowookÂą kobietĂŞ ubranÂą w ¿ó³te kimono w kwiecisty wzĂłr oraz japonki.
-PrzebudziÂłeÂś siĂŞ? To dobrze. Przez sen majaczyÂłeÂś ciÂągle jakieÂś imiĂŞ, ale gdzie moje maniery… jestem Erika, liderka Sali treningowej w… a prze…pra…szam dawna liderka. – ZatrzymaÂła siĂŞ dziewczyna. – Gomen, ciÂągle nie przyzwyczaiÂłam siĂŞ do obecnego stanu rzeczy, pomimo faktu, Âże trwa to juÂż rok, ale przejdÂźmy do sedna sprawy. ZostaÂłeÂś znaleziony, na brzegu wyspy, na ktĂłrej znaleziono kilkadziesiÂąt trupĂłw, w tym jednego z naszych dowĂłdcĂłw, Blaine’a. Jako, Âże Âżyjemy w ciĂŞÂżkich czasach otoczonych krwiÂą i zbrodniÂą zespoÂłu R, jesteÂś jedynym Âświatkiem i podejrzanym, jeÂżeli chodzi o sprawĂŞ zamordowania ich wszystkich. Co masz na swojÂą obronĂŞ? – CiÂągnĂŞÂła dalej byÂła liderka.
-Nie wiem. ObudziÂłem siĂŞ w Âśrodku tego szaleĂąstwa. WedÂług opowiadaĂŚ Âśp. Blaine’a… podobno jestem kluczem – PowiedziaÂł od niechcenia.
-Móg³byœ to jakoœ bardziej rozwin¹Ì?
-OkoÂło rok temu zostaÂłem zamroÂżony w lodowej jaskini przez Articuno. JeÂżeli nie masz wiĂŞcej pytaĂą, to mam nadzieje, Âże wyjdziesz. – PowiedziaÂł wÂściekÂły Kai, przewracajÂąc siĂŞ na bok.
-Dobrze wiĂŞc, jeÂżeli taka twoja wola to wyjdĂŞ, ale wiedÂź, Âże jeszcze tu wrĂłcĂŞ. – PowiedziaÂła Erika zamykajÂąc drzwi pokoju, zostawiajÂąc chÂłopaka samego ze swoimi myÂślami.
-I co, dowiedziaÂłaÂś siĂŞ czegoÂś? – ZapytaÂła postaĂŚ w cieniu.
-Nic, co powinno ciĂŞ interesowaĂŚ Will. Wszystko, co wiem, powinnam jak najszybciej przekazaĂŚ szefowi. – ParsknĂŞÂła urodziwa kobieta, przechodzÂąc obok fioletowowÂłosego mĂŞÂżczyzny z czarnÂą maskÂą na twarzy, ubranego w niecodzienny sposĂłb.

-Cholera. – PrzeklnÂą zniesmaczony Drake –Jak to nie chce wspó³pracowaĂŚ! Powinien byĂŚ wdziĂŞczny, Âże nie zabiliÂśmy go od razu, pod zarzutem zabĂłjstwa Blaine’a!
-Spokojnie. MyÂślĂŞ jednak, Âże jest on niewinny. CoÂś jest w jego oczach, ten b³êkit emituje pozytywnÂą energiÂą. Nie wierz…
-Zamilcz! JesteÂśmy w stanie wojny! Tutaj trzeba dziaÂłaĂŚ logicznie i nie moÂżna zdawaĂŚ siĂŞ na intuicjĂŞ. Trzeba go przycisn¹Ì i sprawiĂŚ, Âże bĂŞdzie gadaĂŚ, a ja wiem… kto to moÂże zrobiĂŚ. – PowiedziaÂł czarnowÂłosy mĂŞÂżczyzna, wyglÂądajÂący na ten sam wiek, co Erika, wstajÂąc i wychodzÂąc z sali. Kobieta milczaÂła, zwrĂłciÂła tylko swĂłj wzrok ku podÂłodze.
-Ja nigdy siĂŞ nie mylĂŞ. – SzepnĂŞÂła


ChwilĂŞ póŸniej po tym zdarzeniu, drzwi celi Kaia wleciaÂły do Âśrodka z impetem, po mocarnym kopniĂŞciu Drake’a.
-SÂłuchaj mÂłody, albo zaczniesz gadaĂŚ, albo inaczej pogadamy! – Krzykn¹³ wÂściekÂły mĂŞÂżczyzna, ale nie zauwaÂżyÂł chÂłopaka na ³ó¿ku. Ten natomiast klĂŞczaÂł na podÂłodze, zwracajÂąc wzrok ku gĂłrze i modlÂąc siĂŞ.
-Ty tak na serio?
-Tak i jestem skÂłonny do rozmowy – PowiedziaÂł mÂłodzieniec.
-Hm… ja teÂż, wiĂŞc sÂłuchaj mÂłody… – PrzerwaÂł, po czym zÂłapaÂł Kaia za koÂłnierz i cisn¹³ nim o ÂścianĂŞ. – Jestem szefem tej caÂłej organizacji i masz siĂŞ do mnie zwracaĂŚ z szacunkiem, a teraz gadaj, co wiesz! JesteÂś z zespoÂłem R? Stoisz za tamtym morderstwem na wyspie Shamouti?
ChÂłopak splun¹³ krwiÂą, po czym przetarÂł usta rĂŞkawem, a nastĂŞpnie wstajÂąc do Drake’a zaprzeczyÂł dwukrotnie.
-WiĂŞc nie jesteÂś aÂż takim idiotÂą, za jakiego ciĂŞ miaÂłem. Teraz gadaj wszystko, co wiesz.
I tak siĂŞ staÂło. Kai powiedziaÂł o wszystkim, jednak nie wyjawiÂł jednego sekretu. Koszmaru… w ktĂłrym widziaÂł nagrobek z imieniem Gaii.

***

(*1) PuÂściĂŚ Lavender Town Song

[Byakurai]

RozdziaÂł II – Koszmary nachodzÂą nieoczekiwanie

***

Atak, ktĂłry Golbat wycelowaÂł w Kaia trafiÂł w ziemie pod stopy chÂłopca, co spowodowaÂło falĂŞ uderzeniowÂą, ktĂłra wyrzuciÂła go do wody.
-Jest nieprzytomny, zostawmy go tutaj… niech utonie. – PowiedziaÂł James
-Masz racjĂŞ, a co tam u gĂłry? Jak sytuacjÂą z Blainem? - ZapytaÂła Jessie
-Sytuacja sta³a siê drêtwa jak ten g³upi strzec. Wracajmy do bazy.. Po tych s³owach Jessie wyrzuci³a w górê pokeballa, wtem z niego wy³oni³ siê Skarmory, na którym chwilê potem odlecieli do bazy, zostawiaj¹c Kaia na pastwê losu i rybek p³ywaj¹cych w wodzie. Kiedy wydawaÌ by siê mog³o, ¿e ju¿ jest po naszym bohaterze, w wodzie pojawi³ siê ogromny cieù, który pochwyci³ m³odzieùca i pop³yn¹³ z nim w stronê nieba. Po czasie oko³o godziny ch³opak odzyska³ przytomnoœÌ. S³oùce, który w³aœnie by³o w zenicie, razi³o go po twarzy swoimi gor¹cymi promieniami, a s³ona woda z oceanu dalej dawa³a o sobie znaÌ w jego ustach, ale ¿y³, chocia¿ nie wiedzia³ sk¹d przyszed³ ratunek. Z wielkim trudem podniós³ g³owê, a na horyzoncie zauwa¿y³ rozchodz¹cy siê b³êkit wód siêgaj¹cych hen daleko, poza to, co móg³by zobaczyÌ.
-Co do cholery? CoÂś tutaj... ale jak? – ledwo powiedziaÂł chÂłopak, ktĂłry jak na ironiĂŞ, dopiero nie dawno czuÂł siĂŞ na tyle dobrze, by samemu siĂŞ poruszaĂŚ. MÂłodzieniec dÂługo jeszcze leÂżaÂł i rozmyÂślaÂł nad tym, co siĂŞ wÂłaÂściwie staÂło, aÂż w koĂącu zadaÂł sobie bardzo trafne i waÂżne pytanie w swoich myÂślach.
-Na czym ja tak wÂłaÂściwie leÂże?
I tym sposobem zaczĂŞÂła siĂŞ parada dziwnych zachowaĂą na Âśrodku oceanu. Na poczÂątku chÂłopak zacz¹³ leciutko macaĂŚ podÂłoÂże, na ktĂłrym siĂŞ znajdowaÂł. Niestety byÂło miĂŞkkie, a nie twarde, a maÂło tego… drgnĂŞÂło. Nie pomogÂło to naszemu bohaterowi, wiĂŞc wyciskajÂąc z siebie ostatnie siÂły, ktĂłre w nim zostaÂły, przewrĂłciÂł siĂŞ na brzuch, ale to, co zobaczyÂł przeraziÂło go. LeÂżaÂł na czymÂś o kolorze biaÂło-fioletowo-ró¿owym i nie miaÂł zielonego pojĂŞcia, co to jest. W pierwszym momencie chciaÂł uciec, jednakÂże morze pokrzyÂżowaÂło jego plany. PostanowiÂł poczekaĂŚ na rozwĂłj wydarzeĂą, ale jak wiadomo, nasz bohater jest leniem, dlatego teÂż zasn¹³ i obudziwszy siĂŞ po niewiadomym czasie, lecz nadal za dnia, poczuÂł w rĂŞkach piasek, a jego niebieskim oczom ukazaÂła siĂŞ korona palmy. Gdy Kai prĂłbowaÂł siĂŞ podnieœÌ, nieszczĂŞsnym losem, coÂś czarnego uderzyÂło go w gÂłowĂŞ. NiszczÂąc wasze domysÂły, byÂło to twarde… nie miĂŞkkie, ale po tym uderzeniu, z tego czegoÂś zaczĂŞÂło siĂŞ laĂŚ coÂś biaÂłego, gĂŞstego i smacznego. Ah te kokosy, zawsze spadajÂą tam gdzie nie trzeba. WstajÂąc i masujÂąc siĂŞ po gÂłowie, zacz¹³ rozglÂądaĂŚ siĂŞ po miejscu, w ktĂłrym siĂŞ znajduje. ByÂła to plaÂża, ale to, co siĂŞ na niej znajdowaÂło bardziej zaintrygowaÂło go, niÂż reszta otoczenia. ZobaczyÂł dziewczynĂŞ, zÂłudnie przypominajÂącÂą jego by³¹ towarzyszkĂŞ. Te same krĂłtkie czarne wÂłosy, zgrabna sylwetka i te nogi, byÂła nawet ubrana tak jak Gaia podczas ich ostatniego spotkania.
-Gaia? Gaia! – Zacz¹³ markotnie chÂłopak, przecierajÂąc oczy z niedowierzania. ByÂł przecieÂż pewien, Âże juÂż nigdy wiĂŞcej jej nie ujrzy. Niepewnym krokiem zacz¹³ pod¹¿aĂŚ w jej kierunku, lecz ta ani trochĂŞ siĂŞ nie zbliÂżaÂła. Gdy chÂłopak zrozumiaÂł, Âże chĂłd nic nie daje, zacz¹³ biec, ale to teÂż nic nie pomogÂło… sceneria siĂŞ zmieniÂła. NiebiaĂąska plaÂża zamieniÂła siĂŞ w ulice splamione krwiÂą. PiĂŞkne palmy zamieniÂły siĂŞ w pÂłonÂące zgliszcza budynkĂłw, za to morze zmieniÂło siĂŞ w (*1)ogromne zniszczone cmentarzysko. Kai mrugn¹³, a gdy ponownie otworzyÂł oczy, Gaii juÂż nie byÂło. Szybko zacz¹³ jej szukaĂŚ wzrokiem, co mu siĂŞ bÂłyskawicznie udaÂło. Gaia staÂła przy osamotnionym i zaroÂśniĂŞtym nagrobku… pÂłakaÂła. Z kaÂżdym najmniejszym krokiem Kaia w jej stronĂŞ, pÂłacz stawaÂł siĂŞ gÂłoÂśniejszy i uci¹¿liwszy, ale on nie poddawaÂł siĂŞ, choĂŚ nagroda nie byÂła dla niego do koĂąca miÂła. W momencie, gdy mÂłodzieniec doszedÂł do nagrobka, poznaÂł gorzkÂą prawdĂŞ, ktĂłrÂą nie byÂło mu Âłatwo przeÂłkn¹Ì i tak naprawdĂŞ… wcale siĂŞ z niÂą nie pogodziÂł. PadÂł na kolana, zakryÂł twarz dÂłoĂąmi i zacz¹³ pÂłakaĂŚ, a po chwili jego przeraÂźliwy lament przeszyÂł spokojne czerwono-krwiste niebo.

NastaÂł spokĂłj. SzarowÂłosy chÂłopak leÂżaÂł w bezruchu na ³ó¿ku i patrzyÂł w biaÂły jak Âśnieg sufit. Nawet nie mrugaÂł, nie byÂł wstanie. Sama myÂśl o tym, co widziaÂł, odbieraÂła mu chĂŞci do dalszego Âżycia, jednakÂże umieraĂŚ bez ÂświadomoÂści gdzie siĂŞ teraz znajduje, nie jest zbyt dobrym pomysÂłem. W koĂącu, jeÂśli umieraĂŚ, to nie robiĂŚ nikomu krzywdy… nie liczÂąc samego siebie, jednakÂże trzeba poznaĂŚ miejsce, w ktĂłrym teraz znajdowaÂł siĂŞ Kai. PrzypominaÂło ono skromnÂą i obskurnÂą cele wiĂŞzienia i dodatkowo, nie znajdowaÂło siĂŞ tam nic prĂłcz pryczy, zlewu i mydÂła. Gdy chÂłopak rozmyÂślaÂł nad tym, co zobaczyÂł w swoim Âśnie i jak siĂŞ zabiĂŚ, poczuÂł powiew powietrza. Jak siĂŞ po czasie domyÂśliÂł, drzwi pomieszczenia, w ktĂłrym obecnie jest, otworzyÂły siĂŞ. ZobaczyÂł w nich piĂŞknÂą, czarnowÂłosÂą, brÂązowookÂą kobietĂŞ ubranÂą w ¿ó³te kimono w kwiecisty wzĂłr oraz japonki.
-PrzebudziÂłeÂś siĂŞ? To dobrze. Przez sen majaczyÂłeÂś ciÂągle jakieÂś imiĂŞ, ale gdzie moje maniery… jestem Erika, liderka Sali treningowej w… a prze…pra…szam dawna liderka. – ZatrzymaÂła siĂŞ dziewczyna. – Gomen, ciÂągle nie przyzwyczaiÂłam siĂŞ do obecnego stanu rzeczy, pomimo faktu, Âże trwa to juÂż rok, ale przejdÂźmy do sedna sprawy. ZostaÂłeÂś znaleziony, na brzegu wyspy, na ktĂłrej znaleziono kilkadziesiÂąt trupĂłw, w tym jednego z naszych dowĂłdcĂłw, Blaine’a. Jako, Âże Âżyjemy w ciĂŞÂżkich czasach otoczonych krwiÂą i zbrodniÂą zespoÂłu R, jesteÂś jedynym Âświatkiem i podejrzanym, jeÂżeli chodzi o sprawĂŞ zamordowania ich wszystkich. Co masz na swojÂą obronĂŞ? – CiÂągnĂŞÂła dalej byÂła liderka.
-Nie wiem. ObudziÂłem siĂŞ w Âśrodku tego szaleĂąstwa. WedÂług opowiadaĂŚ Âśp. Blaine’a… podobno jestem kluczem – PowiedziaÂł od niechcenia.
-Móg³byœ to jakoœ bardziej rozwin¹Ì?
-OkoÂło rok temu zostaÂłem zamroÂżony w lodowej jaskini przez Articuno. JeÂżeli nie masz wiĂŞcej pytaĂą, to mam nadzieje, Âże wyjdziesz. – PowiedziaÂł wÂściekÂły Kai, przewracajÂąc siĂŞ na bok.
-Dobrze wiĂŞc, jeÂżeli taka twoja wola to wyjdĂŞ, ale wiedÂź, Âże jeszcze tu wrĂłcĂŞ. – PowiedziaÂła Erika zamykajÂąc drzwi pokoju, zostawiajÂąc chÂłopaka samego ze swoimi myÂślami.
-I co, dowiedziaÂłaÂś siĂŞ czegoÂś? – ZapytaÂła postaĂŚ w cieniu.
-Nic, co powinno ciĂŞ interesowaĂŚ Will. Wszystko, co wiem, powinnam jak najszybciej przekazaĂŚ szefowi. – ParsknĂŞÂła urodziwa kobieta, przechodzÂąc obok fioletowowÂłosego mĂŞÂżczyzny z czarnÂą maskÂą na twarzy, ubranego w niecodzienny sposĂłb.

-Cholera. – PrzeklnÂą zniesmaczony Drake –Jak to nie chce wspó³pracowaĂŚ! Powinien byĂŚ wdziĂŞczny, Âże nie zabiliÂśmy go od razu, pod zarzutem zabĂłjstwa Blaine’a!
-Spokojnie. MyÂślĂŞ jednak, Âże jest on niewinny. CoÂś jest w jego oczach, ten b³êkit emituje pozytywnÂą energiÂą. Nie wierz…
-Zamilcz! JesteÂśmy w stanie wojny! Tutaj trzeba dziaÂłaĂŚ logicznie i nie moÂżna zdawaĂŚ siĂŞ na intuicjĂŞ. Trzeba go przycisn¹Ì i sprawiĂŚ, Âże bĂŞdzie gadaĂŚ, a ja wiem… kto to moÂże zrobiĂŚ. – PowiedziaÂł czarnowÂłosy mĂŞÂżczyzna, wyglÂądajÂący na ten sam wiek, co Erika, wstajÂąc i wychodzÂąc z sali. Kobieta milczaÂła, zwrĂłciÂła tylko swĂłj wzrok ku podÂłodze.
-Ja nigdy siĂŞ nie mylĂŞ. – SzepnĂŞÂła


ChwilĂŞ póŸniej po tym zdarzeniu, drzwi celi Kaia wleciaÂły do Âśrodka z impetem, po mocarnym kopniĂŞciu Drake’a.
-SÂłuchaj mÂłody, albo zaczniesz gadaĂŚ, albo inaczej pogadamy! – Krzykn¹³ wÂściekÂły mĂŞÂżczyzna, ale nie zauwaÂżyÂł chÂłopaka na ³ó¿ku. Ten natomiast klĂŞczaÂł na podÂłodze, zwracajÂąc wzrok ku gĂłrze i modlÂąc siĂŞ.
-Ty tak na serio?
-Tak i jestem skÂłonny do rozmowy – PowiedziaÂł mÂłodzieniec.
-Hm… ja teÂż, wiĂŞc sÂłuchaj mÂłody… – PrzerwaÂł, po czym zÂłapaÂł Kaia za koÂłnierz i cisn¹³ nim o ÂścianĂŞ. – Jestem szefem tej caÂłej organizacji i masz siĂŞ do mnie zwracaĂŚ z szacunkiem, a teraz gadaj, co wiesz! JesteÂś z zespoÂłem R? Stoisz za tamtym morderstwem na wyspie Shamouti?
ChÂłopak splun¹³ krwiÂą, po czym przetarÂł usta rĂŞkawem, a nastĂŞpnie wstajÂąc do Drake’a zaprzeczyÂł dwukrotnie.
-WiĂŞc nie jesteÂś aÂż takim idiotÂą, za jakiego ciĂŞ miaÂłem. Teraz gadaj wszystko, co wiesz.
I tak siĂŞ staÂło. Kai powiedziaÂł o wszystkim, jednak nie wyjawiÂł jednego sekretu. Koszmaru… w ktĂłrym widziaÂł nagrobek z imieniem Gaii.

***

(*1) PuÂściĂŚ Lavender Town Song

GODDAMN, ALE TO TRZYMA W NAPIÊCIU. Dyszka bezsprzecznie.

Uwielbiam Lavender Town.

[Nenloth]

GODDAMN, ALE TO TRZYMA W NAPIÊCIU. Dyszka bezsprzecznie.

Uwielbiam Lavender Town.

Powiem tyle, Âże mi siĂŞ podoba i z chĂŞciÂą przeczytam ciÂąg dalszy :P

[Inaka]

Powiem tyle, Âże mi siĂŞ podoba i z chĂŞciÂą przeczytam ciÂąg dalszy :P