Pokemon - Forum PokeCollect :: Zobacz temat

Legends

ZdecydowaÂłem, Âże randomowe, zbiorcze, grupowe nabory majÂą taki sam sens jak wiszenie leniwca na drzewie, stÂąd teÂż pojawiÂła siĂŞ kwestia: "co z tym zrobiĂŚ"?
PomysÂł przyszedÂł doÂśĂŚ niespodziewanie, ale dziÂś wchodzi w Âżycie. Mowa tu o otwartym naborze na MG. Pierwotnie byÂł to pomysÂł Bulbinka, jednakÂże odkÂąd dostaÂłem na jego "poÂżyczenie" zgodĂŞ, pojawi siĂŞ takÂże tutaj. CaÂłoÂśĂŚ jest tak banalnie prosta, Âże tylko dziaÂłaĂŚ.

NabĂłr siĂŞ NIE KOĂCZY.
NabĂłr jest otwarty w KAÂŻDEJ CHWILI.
ZgÂłoszenie moÂżna wysÂłaĂŚ KIEDY SIĂ CHCE.
NATYCHMIASTOWE chyba, Âże nie bĂŞdzie mi siĂŞ chciaÂło rozpatrzenie podania.

Koniec wychwalania :P. Czas, aby zamieniĂŚ sÂłowa w czyny. PoniÂżej zamieszczĂŞ formularz, w ktĂłrym musicie zawrzeĂŚ caÂłe swoje zdolnoÂści. Macie na to tyle czasu, ile chcecie. Na poczÂątek za kaÂżdym razem ogÂłoszĂŞ ile "ludkĂłw" przyjmĂŞ, ale jeÂśli znajdzie siĂŞ jakieÂś wybitne podanie, je teÂż mogĂŞ w kaÂżdej chwili wziÂąĂŚ pod uwagĂŞ. Oto formularzyk:

Cytat:

Nick:
Wiek:
Charakter: (swĂłj!)
IloÂśĂŚ wolnego czasu:
Wady:
Zalety:
DoÂświadczenie:
IloÂśĂŚ gier, ktĂłre bĂŞdĂŞ prowadziÂł:
ZnajomoÂśĂŚ klimatu Pokemon:
Tekst MotywujÂący: (czyli: "dlaczego ja?")
WÂŁASNE Opowiadanie: (naprawdĂŞ, nie chcecie wiedzieĂŚ co z wami zrobiĂŞ gdy zobaczĂŞ plagiat)

Czyli po prostu to samo, co zawsze. Nic trudnego, chyba. Wiem Âże niemalÂże identyczne z PoPLowym, ale naprawdĂŞ ciĂŞÂżko wymyÂśliĂŚ coÂś innego, a skoro to juÂż byÂło przez nas uÂżywane to nie widzĂŞ przeszkĂł. WiĂŞc, do dzieÂła, moi drodzy!

IloÂśĂŚ wolnych stoÂłkĂłw: 2 + ?

jagodowy

Nick: berry
Wiek: 15 ( 16 bĂŞdzie w lutym

)
Charakter: Staram siĂŞ byĂŚ osobÂą pomocnÂą, miÂłÂą i przyjaznÂą. OczywiÂście nie zawsze mi to wychodzi. Zazwyczaj staram siĂŞ uparcie dÂąÂżyĂŚ do ustalonego wczeÂśniej celu. Jednym sÂłowem, uwaÂżam, Âże moja natura jest jednak zdecydowanie pozytywna. Bywam zÂłoÂśliwy i nieprzyjemny, ale tylko wtedy, kiedy ktoÂś na serio "podniesie mi ciÂśnienie", na szczĂŞÂście jednak takie sytuacje zdarzajÂą siĂŞ mi doÂśĂŚ rzadko. Czasami jestem rĂłwnieÂż leniwy.
IloÂśĂŚ wolnego czasu: IloÂśĂŚ wolnego czasu jest i bĂŞdzie zaleÂżna od dnia. Od poniedziaÂłku do piÂątku bĂŞdĂŞ mĂłgÂł odpisaĂŚ przkÂładowemu graczowi raz dziennie, bÂądÂź systematycznie co dwa dni. W weekendy, zapewne bĂŞdĂŞ miaÂł moÂżliwoÂśĂŚ odpisu codziennie. OczywiÂście w ÂświĂŞta, czy ferie, iloÂśĂŚ wolnego czasu gwaÂłtownie roÂśnie - jeÂśli otrzymam pozycjĂŞ Mistrza Gry, myÂślĂŞ, Âże bĂŞdĂŞ w stanie wygospodarowaĂŚ trochu czasu ...
Wady:

Zalety:

DoÂświadczenie: Przez krĂłtki czas peÂłniÂłem obowiÂązek Mistrza Gry tutaj. ProwadziÂłem rĂłwnieÂż gry na forum, ktĂłrego jestem Admistratorem - PokoClub, niestety Âżadna z nich nie zachowaÂła siĂŞ aÂż do dzisiaj. Przez jakiÂś czas gry prowadziÂłem rĂłwnieÂż na PBC - jednÂą z moich 'wypocin' moÂżna znaleÂźĂŚ w tym miejscu . MyÂślĂŞ, Âże niebieski kolorek otrzymany tutaj, zmoblilizowaÂł by mnie jednak do lepszych, jakoÂściowo gier. I do tego kilka gier, ktĂłre ktoÂś prowadziÂł mi. UwaÂżam, Âże takowe rĂłwnieÂż mogÂą byĂŚ przejawem jakoÂści postĂłw danej osoby.
IloÂśĂŚ gier, ktĂłre bĂŞdĂŞ prowadziÂł: Na samym poczÂątku pewnie okoÂło trzech - czterech, z czasem liczba ta zapewne bĂŞdzie gwaÂłtownie rosÂła.
ZnajomoÂśĂŚ klimatu Pokemon: W mojej opini? Bardzo dobra, Kanto, Johto, Hoenn, Sinnoh znam bardzo dobrze, caÂły czas jestem na bierzÂąco rĂłwnieÂż z najnowszym regionem, jak i ogĂłlnie caÂłÂą piÂątÂą generacjÂą. W razie wu, wiem jednak gdzie i czego szukaĂŚ ;)
Tekst MotywujÂący: DoÂśĂŚ dobrze znam zasady ortografii, jak i interpunkcji, oczywiÂście zdarza mi siĂŞ popeÂłniaĂŚ bÂłĂŞdy, wszelkiego rodzaju, ale mimo to, uwaÂżam, Âże piszĂŞ w miare dobrze. Do tego dochodzi znajomoÂśĂŚ klimatu Pokemon. DoÂświadczenie jakieÂś tam, mam, myÂślĂŞ, Âże jestem w miare dobrym kandydatem.
WÂŁASNE Opowiadanie:

Tajemnicza przygoda poczÂątkujÂącego trenera.

John byÂł chÂłopakiem, takim jak wszyscy. Od dziecka pasjonowaÂły go walki Pokemon, jak wiĂŞkszoÂśĂŚ ludzi w swoim wieku, jego marzenie byÂło tylko jedno, chciaÂł bowiem zostaĂŚ trenerem Pokemon. MijaÂły dni, tygodnie, lata ... John powoli nie byÂł juÂż dzieckiem, acz nastoletnim chÂłopcem. W dnia na dzieĂą, jego chĂŞĂŚ zostanie Mistrzem byÂła co raz to wiĂŞksza. W koĂącu przyszedÂł czas jego czternastych urodzin, chÂłopiec byÂł niezwykle podekscytowany, pamiĂŞtajÂąc, Âże jego rodzice wÂłaÂśnie w tym dniu zgodzili siĂŞ na podrĂłÂż chÂłopca. John nie mĂłgÂł juÂż doczekaĂŚ siĂŞ koĂąca, organizowanej przez jego mamĂŞ imprezy. WÂśrĂłd wielu, otrzymanych w tym dniu prezentĂłw, chÂłopiec znalazÂł podstawowe wyposaÂżenie dla kaÂżdego, poczÂątkujÂącego trenera - miaÂł dosÂłownie wszystko, co byÂło mu do szczĂŞÂścia potrzebne.
- DziĂŞkuje Wam, Kochani - powiedziaÂł John, kiedy opuszczaÂł juÂż skromne progi swojego domu, oczekiwaÂł miÂłej, ciekawej i zabawnej przygody po regionie Johto. Niestetety doÂśĂŚ szybko siĂŞ przeliczyÂł. Totodile, ktĂłry byÂł pierwszym Pokemonem chÂłopca, nie wytrzymaÂł juÂż presji w czasie pierwszego pojedynku, z dzikim Pokemonem, ktĂłry wyglÂądaÂł na niezwykle sÂłabego. John w tym dniu staÂł siĂŞ juÂż mniej pogodnym i radosnym chÂłopcem, widocznie dopiero teraz zdaÂł sobie sprawĂŞ, ile trudu i wyrzeczeĂą spotka go na swojej drodze, niemniej byÂł caÂłkowicie niezÂłomny, pomimo trudu, jaki go spotkaÂł, postanowiÂł, Âże nie moÂże siĂŞ poddaĂŚ, toteÂż caÂły czas dÂąÂżyÂł ku swojemu celu.
- Dobrze, Âże juÂż wyzdrowiaÂłeÂś - rzeknÂąÂł chÂłopiec, w momencie, w ktĂłrym Siostra Joy z miasta Violet oddaÂła PokeBall z maÂłym krokoldylem, w rĂŞcĂŞ chÂłopca, ten prosty czyn zbomilizowaÂł go jeszcze bardziej, chÂłopiec powoli zapomniaÂł o wydarzeniu, ktĂłre miaÂło miejsce kilka dni wczeÂśniej. Mimo to Totodile wciÂąÂż wydawaÂł siĂŞ byĂŚ bardzo niezadowolony i jednoczeÂśnie smutny, Âże musi podrĂłÂżowaĂŚ z kimÂś takim ...

***

ChÂłopcu nie szÂło jednak lepiej, nawet po wydarzeniach, ktĂłre wczeÂśniej go spotkaÂły, nadal nie potrafiÂł wygraĂŚ walki z nawet najsÂłabszym, dzikim Pokemonem, mimo to wciÂąÂż siĂŞ nie poddawaÂł, nie zauwaÂżajÂąc nawet tego, ile zdrowia traci przez to on i jego Pokemon. Totodile dÂłuÂżej tego nie wytrzymaÂł, uciekÂł chÂłopcu, pewnej nocy, ten byÂł dzieĂą pĂłÂźniej na skraju zaÂłamania.
John stwierdziÂł, Âże podrĂłÂż jednak nie jest dla niego, nazajutrz podjÂąÂł juÂż ostatecznÂą, zdaje siĂŞ decyzjĂŞ, zaczÂąÂł iÂśĂŚ w kierunku swojego domu rodzinnego. Od tamtej pory minĂŞÂło juÂż sporo, chÂłopiec dowiedziaÂł siĂŞ, Âże jego rodzice zginĂŞli w wypadku samochodowym. Biedny i bezbronny zdecydowaÂł siĂŞ na prowadzenie typowo koczownicznego typu Âżycia ...

***

NastaÂła zima, bardzo sroga i ostra, chÂłopiec ÂżyÂł tylko z pieniĂŞdzy, ktĂłre mu pozostaÂły, niestety nie byÂło ich zbyt duÂżo, udaÂło mu siĂŞ sprzedaĂŚ caÂłÂą swojÂą wyprawkĂŞ trenerskÂą, ale to nie wystarczyÂło. ChÂłopiec zauwaÂżyÂł jeszcze jednego, doÂśĂŚ dziwnego Pokemona, spojrzaÂł mu prosto w oczy, po czym szybko zaczÂąÂł oglÂądaĂŚ pozostaÂłe czĂŞÂści twarzy, Ăłw stworka.
John po upÂływie kilku dni, obudziÂł siĂŞ w zupeÂłnie innym miejscu, gdzie dokÂładnie? PoczÂątkowo sam tego nie wiedziaÂł, w tej dziwnej krainie Âżycie toczyÂło siĂŞ jednak zupeÂłnie inaczej, chÂłopiec caÂły czas miaÂł sporo jedzenia i picia, zaÂś o sytuacji, w ktĂłrej brakowaÂło by mu ciepÂłych ubraĂą, rĂłwnieÂż mĂłgÂł zapomnieĂŚ. Codziennie widziaÂł siĂŞ ze swoimi rodzicami, przeglÂądaÂł wszystkie 8 odznak regionu, ktĂłre rzekomo udaÂło mu siĂŞ zdobyĂŚ, to byÂł zdecydowanie najlepszy okres w jego Âżyciu.

***

... Nie potrwaÂł on jednak zbyt dÂługo, chÂłopiec obudziÂł siĂŞ po upÂływie kolejnych kilku dni w szpitalu, poczÂątkowo nie wiedziaÂł co siĂŞ mu staÂło.
- Przepraszam, co ja tutaj robiĂŞ? - zapytaÂł pierwszÂą napotkanÂą pielĂŞgniarkĂŞ.
- Widzisz, patrol znalazÂł CiĂŞ zziĂŞbiniĂŞtego i gÂłodnego, wedÂług nas byÂłeÂś Âświadkiem jakiegoÂś nadprzyrodzonego zdarzenia - odpowiedzaÂła Siostra.
Po przespaniu jednej doby, do szpitala, zawitaÂła Anne, byÂła to jedyna Ciotka Johna. Anne byÂła kobietÂą bardzo pomocnÂą, to ona przekazaÂła chÂłopcu niestety smutnÂą wiadomoÂśĂŚ o tragicznej Âśmierci rodzicĂłw, mimo wszystko to wÂłaÂśnie ona staraÂła siĂŞ zastÂąpiĂŚ chÂłopcu matkĂŞ.
Kolejne dzieje chÂłopca nie byÂły juÂż takie smutne, na zawsze postanowiÂł on zakoĂączyĂŚ przygodĂŞ z Pokemonami. StaraÂł siĂŞ pomĂłc w utrzymywaniu domu, swojej ciotce, zaczÂąÂł chodziĂŚ do szkoÂły, pĂłÂźniej pracowaĂŚ. PrzeÂżyÂł bardzo duÂżo, zaÂś nigdy nie udaÂło odkryĂŚ mu siĂŞ prawdy, w jaki sposĂłb znalzÂł siĂŞ w "cudownej krainie", my zaÂś moÂżemy siĂŞ tego tylko domyÂślaĂŚ ...

Legends

Jagodowy

lugia1942

Nick:lugia1942
Wiek:14 lat
Charakter: Mam spokojne usposobienie, nie lubiĂŞ kÂłĂłtni, bĂłjek itp. Jestem romantyczny i wraÂżliwy.
IloÂśĂŚ wolnego czasu: co najmniej godzina dziennie (wyjÂątki: szlaban)
Wady: szczeroÂśĂŚ (czasem aÂż do bĂłlu), wrednoÂśĂŚ (czasem to dobre)
Zalety: bujna wyobraÂźnia, szczeroÂśĂŚ
DoÂświadczenie: MG na wÂłasnej stronce, gram w gry bardzo dÂługo, no mam takie poczucie, Âże siĂŞ nadajĂŞ
IloÂśĂŚ gier, ktĂłre bĂŞdĂŞ prowadziÂł: 3 do 4 (myÂślĂŞ realnie, szkoÂła itd.)
ZnajomoÂśĂŚ klimatu Pokemon: Znam idealnie Anime Kanto, Johto i Sinnoh (poÂłowĂŞ), realia gier to dobrze, ale nie Âświetnie
Tekst MotywujÂący: Wybierz mnie, proszĂŞ ciĂŞ, na mnie nie zawiedziesz siĂŞ.
WÂŁASNE Opowiadanie:

**RozdziaÂł I: "Witaj"**

Ahh... to lato... piĂŞkna pora roku. WszĂŞdzie zielono, ciepÂło i przyjemnie. Pidgeye i Starly wydajÂą rĂłÂżne dÂźwiĂŞki w przestworzach, Rattata i Nidorany ganiajÂą siĂŞ w krzakach, a Bulbasaury i Chokorita wylegujÂą siĂŞ zarzywajÂąc kÂąpieli sÂłonecznych.
Nie myÂślÂąc o tym co musi, Patryk wyleguje siĂŞ na spokojnej ÂłÂące, na ktĂłrej sÂłychaĂŚ jedynie odgÂłosy natury. Po pewnym czasie lenistwa, postanowiÂł pĂłjÂśĂŚ do domu, poniewaÂż brzuch zaczÂąÂł siĂŞ dopraszaĂŚ o papu. Na szczĂŞÂście, w miejscu wiecznego spokoju i rodzinnego ciepÂła czekaÂł juÂż na niego wymarzony obiad. NaleÂśniki z czekoladÂą same prosiÂły siĂŞ, Âżeby je zjeÂśĂŚ. Gdy posiÂłek ten przestaÂł juÂż istnieĂŚ chÂłopak poÂłoÂżyÂł siĂŞ na kanapie i postanowiÂł oglÂądaĂŚ telewizjĂŞ. Niestety, pomimo dwustuset kanaÂłĂłw nic nie byÂło ciekawego. MoÂże to i dobrze. W koĂącu trzeba byÂło siĂŞ ruszyĂŚ dla odmiany. Patryk poszedÂł wiĂŞc pospacerowaĂŚ do pobliskiego lasu. PoniewaÂż nie pierwszy raz chodziÂł po tym lesie, spotkaÂł pare znajomych PokemonĂłw, ktĂłrymi siĂŞ wczeÂśniej zajmowaÂł. ZabawĂŞ z przyjaciĂłÂłmi przerwaÂł nagle krzyk. ByÂł to odgÂłos Pokemona, jakiego jeszcze chÂłopak w Âżyciu nie sÂłyszaÂł. PobiegÂł w gÂłÂąb lasu, skÂąd wydobywaÂły siĂŞ dÂźwiĂŞki, i zauwarzyÂł coÂś niesamowitego. Zielony stworek, przypominajÂący skrzydlatego elfa, uciekaÂł przed Pidgeotami.
-Nie mogĂŞ dopuÂściĂŚ, by staÂła mu siĂŞ krzywda. - pomyÂślaÂł Patryk i wpadÂł na pomysÂł. ZwoÂłaÂł wszystkie znajome Pokemony ,a byÂło ich doÂśĂŚ sporo, miĂŞdzy innymi Caterpie, Chikorita, Mankey. Szybko wyjaÂśniÂł im swĂłj plan i natychmiastowo wyruszyli do dziaÂłania. Patryk zaczÂąÂł biec rĂłwno z lecÂącym elfem i powiedziaÂł:
-LeĂŚ ciÂągle prosto.
Stworek posÂłuchaÂł chÂłopca i nagle zza drzewa Caterpie, uÂżywajÂąc sieci, zwiÂązaÂły Pidgeoty.Te po chwili siĂŞ uwoliniÂły i nie byÂły zadowolone. Jeszcze czĂŞÂściowo lepka sieĂŚ zostaÂły im na skrzydÂłach, wiĂŞc nie mogÂły lataĂŚ. Wtedy WyskoczyÂły Chikorita oraz Bulbasaury, ktĂłre zaczĂŞÂły uÂżywaĂŚ ostrego liÂścia, by osÂłabiĂŚ ptaki. Gdy wrogowie byli rozjuszeni, Mankey podrzuciÂły wysoko Oddishe, a te wypuÂściÂły usypiajÂące pyÂłki, ktĂłre zapowiadaÂły, Âże Pidgeoty przez dÂłuÂższy czas nie bĂŞdÂą przeszkadzaĂŚ.
Zielony elf spojrzaÂł na chÂłopca, ktĂłry uratowaÂł jego Âżycie, szybko podleciaÂł i go mocno przytuliÂł. ChÂłopiec oraz wszystkie wokĂłÂł Pokemony siĂŞ ucieszyli z takiej reakcji Pokemona. Patryk postanowiÂł go wziÂąĂŚ na pewien czas do domu. MĂłgÂł on mieĂŚ ciĂŞÂższe obraÂżenia, a do tego jakby siĂŞ Pidgeoty obudziÂły i go zobaczyÂły w pobliÂżu to nie byÂłoby dobrze.
W domu chÂłopca rodzicĂłw jeszcze nie byÂło. ObejrzaÂł on elfa, czy nie ma Âżadnych ran. Na szczĂŞÂście nic mu nie byÂło. WziÂąÂł po chwili encyklopediĂŞ Pokemon i zaczÂąÂł szukaĂŚ informacji na jego temat.
-Bi, bi! - mĂłwiÂł ciÂągle stworek z radosnÂą minkÂą. Po chwili poszukiwaĂą Patryk znalazÂł to co chciaÂł. Po wyczytaniu potrzebnych informacji, dzowiedziaÂł siĂŞ, Âże jest to Pokemon legendarny, czyli bardzo rzadki, wystĂŞpujÂący w legendach. Ma typ trawiasty oraz ciekawÂą umiejĂŞtnoÂśĂŚ przenoszenia w czasie, a nazywa siĂŞ on Celebi. ChÂłopiec, niezwykle zainteresowany stworkiem, wziÂąÂł ksiÂąÂżkĂŞ legend i poszukaÂł jakiegoÂś podania o swoim nowym przyjacielu. ZnalazÂł jakieÂś o leÂśnym elfie, ktĂłrego gÂłos przenosi w czasie. To najprawdopodobniej to czego Patryk szukaÂł. By nie mĂŞczyĂŚ stworka, zaproponowaÂł mu pĂłjÂście spaĂŚ. PrzygotowaÂł bardzo Âładne i wygodne ÂłĂłÂżeczko dla Pokemona. ByÂła to niewielka skrzyneczka z bardzo miĂŞkkim materacem i ciepÂłym kocykiem do przykrycia. ChÂłopiec spojrzaÂł na ÂśpiÂącego juÂż stworka i sam siĂŞ poÂłoÂżyÂł, mĂłwiÂąc przed snem:
-Dobranoc...

**RozdziaÂł II: "NieszczĂŞÂścia chodzÂą zespoÂłami"**

Jak dobrze wstaĂŚ, skoro Âświt.
Jutrzenki blask duszkiem piĂŚ...

PodÂśpiewujÂąc rano jednÂą z ukochanych piosenek, Patryk przygotowuje Âśniadanie. Pomimo dobrego humoru zastanawia siĂŞ, dlaczego rodzicĂłw jeszcze nie ma. Praca nie trwa przecieÂż wiecznie. Nie byÂł to jedyny problem chÂłopca. ciekawiÂło go teÂż dziwne zachowanie PidgeotĂłw. Czemu miaÂłyby atakowaĂŚ Celebi? Ten przyjazny duszek nie mĂłgÂł nic zrobiĂŚ. Jest na to za sÂłodki. Nie myÂślÂąc dalej o rzeczach smutnych, postanowiÂł obudziĂŚ przyjaciela. Stworek nie chciaÂł jednak wstawaĂŚ. ByÂł zmĂŞczony wczorajszym dniem. Ale gdy usÂłyszaÂł o kanapkach, szybko zerwaÂł siĂŞ z ÂłĂłÂżeczka. WymiataÂł Âśniadanie bÂłyskawicznie. ByÂł bardzo gÂłodny. Gdy po jedzeniu byÂło juÂż posprzÂątane, coÂś zakÂłĂłciÂło spokĂłj Celebi. ZaczÂąÂł siĂŞ bardzo denerwowaĂŚ. Patryk po chwili usÂłyszaÂł jakiÂś szum. Nagle, nie oszczĂŞdzajÂąc okna, wleciaÂły jak dzikie dwa Pidgeoty. ChÂłopiec byÂł pewien, Âże to te samoe co wczoraj. PoniewaÂż mieszkanie byÂło niewielkie, wykonywanie manewrĂłw byÂło dla ptakĂłw utrudnione. Nastolatek szybko chwyciÂł elfa i uciekÂł z nim do piwnicy. ZatrzasnÂąÂł stare i skrzypiÂące drzwi, z nadziejÂą, Âże wytrzymajÂą atak PidgeotĂłw. Nie byÂło jednak na co liczyĂŚ. Ptaki wleciaÂły natychmiast, a gdy one fruwaÂły w podziemnych mrokach, Patryk uciekÂł po cichu z Pokemonem. W salonie nie czekaÂło na niego jednak niec lepszego. Do domu wdarÂła siĂŞ jakaÂś grupa ludzi, ktĂłzy nie byli raczej dobrzy. Gdy tylko zobaczyli chÂłopca, daÂło siĂŞ usÂłyszeĂŚ tylko jedno zdanie:
-Za nim!!!
Nastolatek przestraszyÂł siĂŞ tej sytuacji. PostanowiÂł wybiec szybko przez drzwi, ale stojÂąca tam banda zatrzymaÂła go natychmiastowo. DwĂłjka ludzi trzymaÂła Patryka, druga dwĂłjka wezwaÂła spowrotem Pidgeoty, a jeden trzymaÂł elfa. Wyprowadzili ich z domu i wrzucili zwiÂązanego chÂłopca do samochodu, a Celebi byÂł uwiĂŞziony w specjalnej, elektronicznej klatce. Wszyscy Âźli wsiedli do samochodu, a nastolatek zaczÂąÂł zadawaĂŚ pytania.
-Czego wy chcecie!?!
-Naszej wÂłasnoÂści. - odpowiedziaÂł jeden z nich. WyglÂądaÂł na przywĂłdce, poniewaÂż zamiast ciasnego uniformu z literÂą C na gĂłrze, miaÂł tez ciasny uniform, ale z symbolem nieskoĂączonoÂści, czyli poziomÂą usemkÂą.
-A co jest tÂą wÂłasnoÂściÂą?
-Celebi...
ChÂłopiec zdĂŞbiaÂł. Nie wiedziaÂł za bardzo o co chodzi, aÂż szef nie opowiedziaÂł mu historii.
-JesteÂśmy organizacjÂą zajmujÂącÂą siĂŞ badaniami PokemonĂłw. Nasza siedziba znajduje siĂŞ na gĂłrze Celebi. StÂąd litera C na naszych strojach. Jak moÂżna stwierdziĂŚ po nazwie gĂłry, najbardziej interesujÂą nas leÂśne elfy. Zawsze zajmowaliÂśmy siĂŞ badaniami na podstawie obserwacji w dziczy. CzĂŞsto widywaliÂśmy te stworki. Pewnego dnia, jeden z naszych ludzi znalazÂł jajo Pokemona. Nie mogliÂśmy go wyrzuciĂŚ, wiĂŞc czekaliÂśmy na to, co siĂŞ z niego wykluje. Po dÂłuÂższym czasie zawitaÂł do nas ten wÂłaÂśnie Celebi. Od tamtej pory, zaczĂŞliÂśmy robiĂŚ badania w laboratoium, poniewaÂż mieliÂśmy idealny do tego okaz. Niestety, ale podczas jednego doÂświadczenia coÂś wybuchÂło i Pokemon nie chciaÂł juÂż do nas wrĂłciĂŚ. Od tamtej pory szukaliÂśmy go, aÂż, jak widzisz, do skutku.
-Ale nie zamierzacie go znowu uwiĂŞziĂŚ?
-Chcemy prowadziĂŚ badania w celu zdobycia wiedzy.
-Nie obchodzi mnie w jakim celu. BĂŞdziecie chcieli go wiĂŞziĂŚ i tyle. Nie pozwolĂŞ na to!
Gdy samochĂłd dojechaÂł do siedziby organizacji, zespĂłÂł wyciÂągnÂąÂł Celebi i miaÂł zamiar zamknÂąĂŚ Patryka w Âśrodku, ale ten szybko wyskoczyÂł. I tak nie daÂło to zbyt wiele. Ludzie zÂłapali chÂłopca, a elf nie zostaÂł uwolniony. RozpoczĂŞto wiĂŞc poszukiwania, a nastolatka zamkniĂŞto w celi. SpotkaÂł tam kogoÂś, kogo zupeÂłnie siĂŞ nie spodziewaÂł. Jego rodzice teÂż tam byli. UcieszyÂł siĂŞ na ich widok. DowiedziaÂł siĂŞ, Âże gdy zespĂłÂł dostaÂł cynk o tym, Âże Celebi jest u mnie, natychmiast zÂłapaÂł moich rodzicĂłw, myÂślÂąc, Âże wiedzÂą oni coÂś na ten temat.
-Spokojnie, wyjdziemy stÂąd, mam plan...

**RozdziaÂł III: "Dla przyjaciela wszystko"**

Organizacja nie miaÂła zbyt dobrze. Celebi wciÂąÂż sprzeciwiaÂł siĂŞ wszelkim testom i badaniom. Patryk wiedziaÂł, Âże tak bĂŞdzie. ZawoÂłaÂł wiĂŞc jednego z ludzi i zaproponowaÂł interes.
-SÂłuchaj, ja wam pomogĂŞ z Celebi, a wy uwolnicie mnie i moich rodzicĂłw.
Zbir zainteresowany propozycjÂą, poszedÂł z niÂą do szefa. Ten podszedÂł do klatki i spojrzaÂł na chÂłopca.
-Serio poradzisz, by byÂł on spokojniejszy? - zapytaÂł.
-ObiecujĂŞ, Âże tak.
-Dobra, ale za kaÂżdy twĂłj bÂłÂąd... - mĂłwiÂąc to wyciÂągnÂąÂł pistolet i skierowaÂł w stronĂŞ rodzicĂłw nastolatka.
Ten siĂŞ przestraszyÂł i poszedÂł do Celebi. WziÂąÂł go na rĂŞce i szepnÂąÂł mu coÂś do ucha. PoÂłoÂżyÂł go na maszynie, a ludzie zaczĂŞli przygotowywaĂŚ siĂŞ do robienia badaĂą. Nagle Patryk krzyknÂąÂł:
-Teraz!
Celebi wyzwoliÂł z siebie gigantycznÂą falĂŞ energii, ktĂłra odepchnĂŞÂła wszystkich ludzi i zniszczyÂła maszyny.
-WiedziaÂłem, Âże to potrafisz. Szybko uwolnij moich rodzicĂłw.
Elf swojÂą mocÂą zniszczyÂł kraty. Opiekunowie chÂłopca cieszyli siĂŞ z tego powodu. Wszyscy zaczĂŞli szybko uciekaĂŚ do wyjÂścia. Niestety, bez przeszkĂłd siĂŞ nie obejdzie. Paru zbirĂłw wezwaÂło swoje Pokemony do walki. Celebi, poniewaÂż odkryÂł w sobie wielkÂą moc, uÂżyÂł jej, by pokonaĂŚ wszystkich jednym ruchem. W koĂącu w ruch weszÂło broĂą palna. Zbiry zaczĂŞÂły strzelaĂŚ do wszystkiego co popadnie. Na nieszczĂŞsice trafiÂły tatĂŞ Patryka. ChÂłopak nie mĂłgÂł wytrzymaĂŚ bez Âłez. Ostatnie sÂłowa jednak, ktĂłre usÂłyszaÂł od swojego ojca to:
-IdÂźcie...
Matka jak i syn uronili wiele Âłez, ale pobiegli dalej. Pistolety jednak nie zaprzestawaÂły pracy. Po pewnym czasie zostaÂła tez trafiona matka nastolatek. Osierocony biedak nie mĂłgÂł przestaĂŚ pÂłakaĂŚ. Elf ciÂągnÂąÂł go jednak dalej. Gdy wyszli z budynku zobaczyli w oddali zachĂłd sÂłonca. musieli siĂŞ jednak ratowaĂŚ, ale nie byÂło jak. Stali na platformie i jedynÂą moÂżliwoÂściÂą byÂło przejÂście przez organizacje do drugiego wyjÂścia. ChÂłopiec ze Âłzami spojrzaÂł na Celebi i powiedziaÂł:
-IdÂź sam. Ty moÂżesz polecieĂŚ. Mnie i tak odebrano rodzinĂŞ, wiĂŞc co to za Âżycie miaÂłoby byĂŚ.
LeÂśny stworek nie mĂłgÂł powstrzymaĂŚ Âżalu i rozpaczy. Z trudem odleciaÂł, ale obejrzaÂł siĂŞ jeszcze za siebie. Niestety, ale akurat zobaczyÂł jak zbiry postrzeliÂły Patryka. Pokemon nie daÂł rady. KrzyknÂąÂł z caÂłej siÂły pÂłaczÂąc rĂłwnoczeÂśnie i wyzwoliÂł z siebie niesamowite pokÂłady energii. Wielka fala ogarnĂŞÂła caÂły Âświat. Po chwili nastolatek znĂłw wylegiwaÂł siĂŞ na trawie patrzÂąc w niebo. Celebi natomiast byÂł w laboratorium. Smutny, pamiĂŞtaÂł wszystko co siĂŞ staÂło. CofnÂąÂł czas, by jego najlepszy przyjaciel wraz z rodzicami ÂżyÂł dÂługo. PoÂświĂŞciÂł dla niego swoje szczĂŞÂście, swobodĂŞ, wolnoÂśĂŚ...

piecka21 · Powoli siĂŞ wkrĂŞca Dołączył: 28 Mar 2009 Posty: 550

Nick: piecka21
Wiek:17
Charakter: Hmmm... jestem raczej osobÂą spokojna opanowanÂą wyrozumiaÂła i tolerancyjna z poczuciem humoru i dystansem do siebie i Âświat

bywam bezpoÂśredni i wredny, ale tylko wtedy jeÂżeli ktoÂś bez podstawnie czepia siĂŞ i rzuca do MNIE!.
IloÂśĂŚ wolnego czasu: Na kompie bywam codziennie lecz mĂłj czas bĂŞdzie zaleÂżaÂł od dnia. Wiadomo, Âże w weekendy bĂŞdĂŞ miaÂł go wiĂŞcej niÂż w tygodniu, ale mylĂŞ, Âże minimum godzina zawsze powinna siĂŞ znaleÂźĂŚ. ;P
Wady :MojÂą wadÂą jest czasem lenistwo, bywam wredny jak napisaÂłem, wczeÂśniej(ale to rzadko ;P ), dyzortografik( ale od czego ma siĂŞ sÂłownik;D )
Zalety:Sumienny w tym co robi, z wyobraÂźniÂą...
DoÂświadczenie: Przez jakieÂś pĂłÂł roku byÂłem MG i prowadziÂłem jakieÂś 5-6 gier przestaÂłem byĂŚ nim poniewaÂż stronka upadÂła... doÂświadczenie bym powiedziaÂł, Âże Âśrednie.
IloÂśĂŚ gier, ktĂłre bĂŞdĂŞ prowadziÂł: Najpierw trzeba zaczÂąĂŚ od tego czy siĂŞ dostane

, ale jeÂśli juÂż to na poczÂątku bez szaleĂąstw myÂślĂŞ, Âże zaczÂąÂł bym od 3 gier z czasem bym otwieraÂł zapisy, aby mĂłc powiĂŞkszyĂŚ grono graczy.
ZnajomoÂśĂŚ klimatu Pokemon:Moim zdaniem bardzo dobrze najlepiej to Jotho, ale Kanto Hoenn czy Shinno teÂż caÂłkiem nieÂźle dobra znajomoÂśĂŚ pokemonĂłw.
Tekst MotywujÂący:KaÂżdy prowadzi grĂŞ inaczej i ja teÂż tak robiĂŞ.Historie powinny byĂŚ ciekawe choĂŚ nie moÂżna z tym przesadzaĂŚ.ProszĂŞ o zaufanie.DajÂąc mi szansĂŞ na prowadzenie gry dostajesz gwarancjĂŞ jakoÂści

i tego, Âże siĂŞ nie zawiedziesz.
WÂŁASNE Opowiadanie:
Mark to nastoletni chÂłopiec zamieszkujÂący miasto Violet w regionie Jotho ktĂłry marzy o swojej podrĂłÂży i trenerskich przygodach juÂż od kÂąt skoĂączyÂł 10 lat. Niestety wtedy nie pozwolili mu na to rodzice. BojÂąc siĂŞ, Âże zakrĂŞcony chÂłopiec bĂŞdzie wpadaÂł non stop w jakieÂś tarapaty. Chcieli rĂłwnieÂż, aby skoĂączyÂł szkoÂłĂŞ podstawowÂą i gimnazjum.
DziÂś Mark ma 15 lat i niedÂługo ma zakoĂączyĂŚ swoja edukacjĂŞ z czego bardzo siĂŞ cieszy, gdyÂż rodzice powiedzieli mu, Âże w dniu zakoĂączenia szkoÂły chÂłopak otrzyma wybĂłr pierwszego pokemona i wyruszenia w porĂłÂż po regionie.
===================================================================================
W koĂącu przyszedÂł dÂługo wyczekiwany dzieĂą.- KONIEC SZKOÂŁY - WykrzyczaÂł mÂłodzieniec wracajÂący do domu ze ÂświeÂżo odebranym Âświadectwem. - Halo jest ktoÂś w domu? - zapytaÂł niepewnym gÂłosem, gdyÂż byÂł zdziwiony, Âże nikt go nie ucisza. WszedÂł do kuchni... - NIESPODZIANKA - krzyknĂŞli chĂłrem najbliÂżsi. WÂśrĂłd nich zauwaÂżyÂł rodzicĂłw, prof.Elma i jego najlepszego przyjaciela - Erniego. Mark przywitaÂł siĂŞ ze wszystkimi, a na koĂącu z profesorem Elmem ktĂłry wrĂŞczyÂł mu trzy pokeballe.Nie czekajÂąc dÂługo wyrzuciÂł je, a z nich wyskoczyÂły trzy pokemony:- Chikorita typ trawiasty, Cyndaquil typ ognisty oraz Totodile typ wodny. Wybieraj - powiedziaÂł profesor. Mark siĂŞ zastanawiaÂł i po krĂłtkim namyÂśle powiedziaÂł - myÂślaÂłem nad tym wczeÂśniej i wybieram... Cyndaquila. - po tych sÂłowach podszedÂł do niego i pogÂłaskaÂł stworzonko. Pokemon wydaÂł siĂŞ lekko wystraszony z poczÂątku. Lecz, gdy tylko poczuÂł ciepÂło rĂŞki Marka wskoczyÂł mu na ramiĂŞ i polizaÂł po policzku. - Ja wybiorĂŞ ChikoritĂŞ - powiedziaÂł to znajomy gÂłos za plecami Marka ktĂłry od razu siĂŞ obrĂłciÂł. ZobaczyÂł, Âże to Erni wypowiedziaÂł te sÂłowa i podszedÂł do nieÂśmiaÂłej Chikority dajÂąc jej jakÂąÂś przekÂąskĂŞ.
- Co Ty taki zdziwiony mam zamiar wyruszyĂŚ w podrĂłÂż razem z TobÂą przyjacielu. JeÂżeli tylko tego chcesz. Jestem juÂż spakowany - odrzekÂł dziarsko ChÂłopak.
- Jasne, Âże tak!!! to wspaniale, Âże wyruszamy razem! - uradowaÂł siĂŞ Mark ktĂłry byÂł ciÂągle w szoku.
- Oto wasze 5 pokeballi i wasze pokedexy. MoÂżecie od razu sprawdziĂŚ informacje na temat swoich pokemonĂłw. Wystarczy, Âże nakierujecie go na pokemona i gotowe.
ChÂłopaki zrobili to co mĂłwiÂł profesor i po chwili Mark usÂłyszaÂł i zobaczyÂł w urzÂądzeniu:

Cyndaquil - ognisty pokemon.PrzewaÂżnie Âłagodny i spokojny. Cyndaquil kiedy siĂŞ zdenerwuje atakuje gorÂącym pÂłomieniem.
Ataki:PchniĂŞcie(Tackle) ZasÂłona dymna(SmokeScreen), ÂŻar(Ember).
- Wow jesteÂś bardzo ciekawym pokemonem. DziĂŞkuje wam wszystkim, a zwÂłaszcza moim rodzicom za to, Âże w koĂącu pozwolili mi wyruszyĂŚ. - powiedziaÂł Mark ze Âłzami w oczach.W tym momencie jego mama przytuliÂła go i powiedziaÂła, Âże spakowaÂła mu wszystkie potrzebne rzeczy i podarowaÂł mu 800$ oraz powiedziaÂł, Âże jest bardzo z niego dumna. ChÂłopiec jeszcze raz poÂżegnaÂł siĂŞ ze wszystkimi i pomachaÂł im na poÂżegnanie.
==================================================================================
IdÂąc piĂŞknÂą ÂłÂąkÂą chÂłopaki rozmawiajÂą o swoich wraÂżeniach podczas ktĂłre miaÂły miejsce dzisiejszego dnia. Gdy nagle z pod ziemi wyskakuje nieduÂży ÂżĂłÂłty pokemon wyglÂądajÂący tak:

- Wow jaki fajny pokemon trzeba go zeskanowaĂŚ.
Sandshrew - pokemon mysz. Sandshrew nie znosi wody i mieszka w norkach w suchych miejscach. Chroni siĂŞ zwijajÂąc siĂŞ w kulkĂŞ.
- MuszĂŞ go mieĂŚ, Cyndaquil atakuj ÂŻarem biegnÂąc prosto na niego, a jak dobiegniesz silne PchniĂŞcie!.......

Legends

Nie mam duÂżo czasu na pisanie, wiĂŞc tylko napiszĂŞ werdykt. Po dalsze objaÂśnienia zgÂłosiĂŚ siĂŞ kiedyÂśtam do mnie, jak chcecie.

Lugia

Dam Ci szansĂŞ. Witaj w ekipie.

Piecka

PoĂŚwicz jeszcze. Nie jest Âźle, ale nadal trochĂŞ za sÂłabo. Nie zapominaj o spacjach. Odrzucam.

Tylah. 2 wolne miejsca.

LeÂśny

Nick: LeÂśny

Wiek: 14 lat

Charakter: nie prowokujĂŞ do kÂłĂłtni, wprowadzam miÂłÂą atmosferĂŞ na forum, staram sie pomagaĂŚ jak tylko mogĂŞ uÂżytkownikom i forum, jestem miÂły i uprzejmy
IloÂśĂŚ wolnego czasu: Na forum jestem codziennie po kilka godzin. Ponadto mogĂŞ
wchodziĂŚ na forum z komĂłrki.

Wady:
- potrafiĂŞ pyskowaĂŚ
- czasami jestem leniwy

Zalety:
- wprowadzam miÂłÂą atmosferĂŞ na forum
- piszĂŞ poprawnÂą polszczyznÂą
- czĂŞsto odwiedzam forum
- staram siĂŞ pisaĂŚ dÂłuÂższe, sensowne posty
- kreatywnoÂśĂŚ

DoÂświadczenie: ByÂłem Moderatorem na kilku forach o innej tematyce niÂż Pokemon, jestem aktywnym userem na kilku forach. MiaÂłem kilka swoich stron.

IloÂśĂŚ gier, ktĂłre bĂŞdĂŞ prowadziÂł: MyÂślĂŞ, Âże narazie okoÂło trzech.

ZnajomoÂśĂŚ klimatu Pokemon: W Pokemony gram ok. 6-7 lat z przerwami. GraÂłem w prawiĂŞ kaÂżdÂą grĂŞ pokemon: np. Red, Yellow, Ruby, Diamond, Gold, Silver, Stadium 2, Mystery, Dungeon, Pokemon Online, Pokemon Online 2. Umiem zcharakteryzowaĂŚ kaÂżdego poka z 1-szej serii. Pokemony to moje drugie Âżycie.
PS. W poki graÂłem nawet na komĂłrce.

Tekst MotywujÂący: Postaram siĂŞ rozruszaĂŚ trochĂŞ forum. BĂŞdĂŞ udzielaÂł siĂŞ jako MG w dziale Centrum Pomocy. Jestem bardzo czĂŞsto na forum. JeÂżeli chodzi o posty moÂżecie nie mieĂŚ do mnie zaufania lecz postaram siĂŞ wywiÂązywaĂŚ z obowiÂązkĂłw. BraÂłem udziaÂł
we wspĂłÂłtworzeniu Pokemon Unleashed

WÂŁASNE Opowiadanie:

RozdziaÂł I (Witaj Przygodo)

Patryk od dawna marzyÂł o byciu trenerem. Niestety jego brat Andrzej naÂśmiewaÂł siĂŞ z niego. MÂłodszy brat nieraz chciaÂł udowodniĂŚ, Âże jest lepszy. Niestety nie miaÂł swojego pupila, ktĂłrym mĂłgÂłby walczyĂŚ. To go przygniataÂło. Pewnej nocy miaÂł dziwny sen, w ktĂłrym ojciec przekonywaÂł go, aby zÂłapaÂł sobie pokemona. Ten sam sen miaÂł kilka nocy pod rzÂąd. W koĂącu postanowiÂł. WziÂąÂł odkÂładane od dawna pieniÂądze i ruszyÂł pĂŞdem do sklepu kupujÂąc 10 poke balli. Po czym wyruszyÂł na polowanie.

RozdziaÂł II (Polowanie)

IdÂąc przez las Patryk widziaÂł Pidgey'e latajÂące od drzewa do drzewa, rattaty, ktĂłre spoÂżywaÂły posiÂłek. Nie wiedziaÂł jakiego Pokemona chciaÂłby mieĂŚ. Gdy przeszedÂł juÂż las ruszyÂł w kierunku pustyni. W oddali zobaczyÂł ÂśpiÂącego Eeveego. Patryk juÂż chciaÂł rzuciÂł balla, gdy nagle jego brat Andrzej zaatakowaÂł ÂśpiÂącego stworka. OkazaÂło siĂŞ, Âże Andrzej go ÂśledziÂł. Ekans! Do Ataku! - krzyknÂąÂł. Po czym po chwili wydaÂł rozkaz.
TrujÂący kieÂł! Ekans od razu rzuciÂł siĂŞ do ataku strzelajÂąc we wroga swoimi ostrymi kÂłami. Wystraszony Eevee nie miaÂł odwagi walczyĂŚ. Brat wyciÂągnÂąÂł Super Balla i rzuciÂł go w kierunku polegÂłego pokemona. W mgnieniu oka schowaÂł siĂŞ on do kulki.
1---2----3. WiedziaÂłem - krzyknÂąÂł Andrzej ÂśmiejÂąc siĂŞ pod nosem. Patryk staÂł jak wryty z trudem ukrywajÂąc wÂłasne Âłzy. PowiedziaÂł do starszego brata "Ja ci jeszcze pokaÂżĂŞ kto jest lepszy'' (...)

CDN!!!

Legends

ÂŁomatko : OOOOOOOO.
OszczĂŞdzĂŞ wywodĂłw, powiem krĂłtko: Nie.

Matizam

Nick: (TurboDymoMen, wiesz? ÂŻebym czasem nie skÂłamaÂł) Matizam
Wiek: 14 lat
Charakter: "trudny" i "skomplikowany" to najlepsze okreÂślenia

. Moja skÂładnia umysÂłu jest nie do przewidzenia.
IloÂśĂŚ wolnego czasu: w tym tygodniu tylko dziÂś, a w nastĂŞpnych w poniedziaÂłek, ÂśrodĂŞ, czwartek (wieczorem) i sobotĂŞ (od poÂłudnia najwczeÂśniej).
Wady: czasem niepokorny, przemÂądrzaÂły, nieuwaÂżny.
Zalety: ambitny, pomysÂłowy (choĂŚ czasem miewam sztywne idee), pracowity, (najczĂŞÂściej) optymistyczny.
DoÂświadczenie: jako MG? MaÂłe, jeszcze nie posiadaÂłem tej rangi. Jednak codziennie jestem nim 24 na dobĂŞ

. Mam 2 braci i idzie mi siostra. Jako najstarszy jakoÂś czas muszĂŞ im uÂłoÂżyĂŚ, a poniewaÂż Pokemony to nasze wspĂłlne hobby, to wiadomo w co siĂŞ bawimy. Idzie mi nawet nieÂźle, a poniewaÂż projektuje gry komputerowe wiem jak urozmaiciĂŚ grĂŞ.
IloÂśĂŚ gier, ktĂłre bĂŞdĂŞ prowadziÂł: od 5 min. do nawet 10 max.
ZnajomoÂśĂŚ klimatu Pokemon: Kanto: -5/6, Johto: +4/6, Hoenn: -6/6, Sinnoh: 5/6
Tekst MotywujÂący: Jak mĂłwiÂłem duÂżo mÂłodszego rodzeĂąstwa i mnĂłstwo mÂłodszego kuzynostwa i poza tym zajmujĂŞ siĂŞ grami. ProwadzĂŞ takÂże strony internetowe i projekty konkursowe w szkole.
WÂŁASNE Opowiadanie:

Matizam – prawdziwa historia

New Bark. Stare, dobre New Bark. ÂŁzy w oczach siĂŞ krĂŞcÂą ze wzruszenia, Âże nadal tu stoi. New Bark. Kraina piĂŞknych wspomnieĂą z dzieciĂąstwa, beztroskich zabaw i PokemonĂłw. To tu siĂŞ urodziÂłem - ja Matizam, a to jest moja historia - historia peÂłna abstrakcji i wyjÂątkĂłw, historia peÂłna moich przygĂłd.

WstawaÂł piĂŞkny poranek nad New Bark. SÂłoneczne promyki przeÂświecaÂły przez konary drzew na dach wielkiego budynku, bĂŞdÂącego domem i miejscem pracy sÂławetnego profesora Elma. Na trawie osiadÂła rosa, a powietrze byÂło przesycone wilgociÂą i ÂświeÂżoÂściÂą. Niebo byÂło bez najmniejszej chmurki. ZapowiadaÂł siĂŞ piĂŞkny dzieĂą. Kto by nie chciaÂł tego zobaczyĂŚ? Zapewne kaÂżdy, wiĂŞc ja teÂż.

ObudziÂłem siĂŞ okoÂło godziny szĂłstej. Kiszki marsza graÂły, a pÂłuca niemiÂłosiernie przypominaÂły o koncercie z poprzedniego dnia, krztuszÂąc mnie co drugi wydech. RuszyÂłem siĂŞ gwaÂłtownie z ÂłĂłÂżka ruszajÂąc w stronĂŞ drzwi. Kuchnia byÂła na dolnym piĂŞtrze, wiĂŞc musiaÂłem zejÂśĂŚ po schodach. Rodzice jeszcze spali, bo jak mogÂłoby byĂŚ inaczej po takiej nocy. W trymiga byÂłem pojedzony, ubrany i gotowy do wyjÂścia. RuszyÂłem na spacer po okolicy. Uliczki byÂły puste, a wiĂŞc moÂżna byÂło trochĂŞ pobiegaĂŚ. RuszyÂłem w kierunku zachodnim. SÂłoĂące grzaÂło mi w plecy, a wiatr delikatnie ÂłaskotaÂł mojÂą twarz. DotarÂłem do laboratorium profesora Elma. SiedziaÂł na Âławce i wyraÂźnie nad czymÂś rozmyÂślaÂł.

- DzieĂą dobry panie profesorze.
- DzieĂą dobry Matizam, dzieĂą dobry, dzieĂą dobry… - mĂłwiÂł prawie na pĂłÂłprzytomnie.
- Czy coÂś siĂŞ staÂło? – zapytaÂłem delikatnie, by nie wyrwaĂŚ go z zamyÂślenia.
- Nic, nic. Nic… - nadal mĂłwiÂł przeciÂągajÂąc sÂłowa. DotykaÂł palcĂłw i chyba coÂś liczyÂł, ale nie wytrzymaÂłem i musiaÂłem mu przerwaĂŚ.
- Panie profesorze, to moÂże ja zacznĂŞ dzisiaj wczeÂśniej pracĂŞ?
- Eee… co jak… ale… sÂłucham? A to ty Matizam. Przepraszam trochĂŞ siĂŞ zamyÂśliÂłem. Tak, tak zapraszam. WÂłaÂśnie myÂślaÂłem gdzie mogÂłem schowaĂŚ moje dokumenty ze studiĂłw. MoÂże w trakcie porzÂądkĂłw je znajdziemy. ChodÂźmy. – i ruszyliÂśmy w stronĂŞ pracowni. Laboratorium profesora byÂło nieduÂże, ale mieÂściÂło siĂŞ tam wiele sprzĂŞtu i ksiÂąÂżek. Jako asystent profesora umiaÂłem obsÂługiwaĂŚ wiĂŞkszoÂśĂŚ aparatury i wykorzystaĂŚ zdobytÂą wiedzĂŞ w praktyce. Aktualnie pracowaliÂśmy nad nowym wydaniem PokeDexa.

- No dobrze. Zaczynamy! WÂłÂącz komputer i sprawdÂź, na czym skoĂączyliÂśmy. Potem o godzinie dziesiÂątej pĂłjdziemy na lunch. O godzinie jedenastej pouczymy siĂŞ trochĂŞ, a o godzinie pierwszej posprzÂątamy. Na dzisiaj tyle. Po obiedzie jesteÂś wolny.
- A co pan profesor bĂŞdzie robiÂł?
- BĂŞdĂŞ szykowaÂł mÂłodzikĂłw, ale ty juÂż wszystko umiesz, nie potrzebujesz tego szkolenia.
- A moÂże profesorowi pomogĂŞ?
- No dobrze, moÂżesz przyjÂśĂŚ. Zaczynamy o trzeciej.
- Nie ma problemu panie profesorze. Komputer wÂłÂączony.
- Dobrze, na czym skoĂączyliÂśmy?
- Numeracja, katalogowanie, opcja skanowania.
- Dobrze. Dzisiaj czytnik danych, skanowanie wymiarĂłw i atakĂłw.
- JuÂż siĂŞ biorĂŞ do pracy.
- MĂłw jak bĂŞdziesz czegoÂś potrzebowaĂŚ. – powiedziaÂł pan profesor i rozpoczÂąÂł skrĂŞcanie nowej pÂłyty gÂłĂłwnej PokeDexa. Po udanym dniu poszedÂłem na obiad.

O godzinie trzeciej do laboratorium przyszÂła grupka dzieci z miasta na nauki o Pokemonach. Faktycznie okazaÂło siĂŞ, Âże wszystko to potrafiÂłem, ale czuÂłem, Âże moja pomoc okazaÂła siĂŞ niezbĂŞdna, aby lekcje poszÂły tak efektywnie. Jednak zawsze warto sobie coÂś przypomnieĂŚ, albo zrozumieĂŚ coÂś proÂściej, w innym znaczeniu i przeznaczeniu. Na zakoĂączenie jak zawsze profesor sÂłuchaÂł pytaĂą. Zawsze tak jest – po wykÂładach, po pracy, po nauce, po spotkaniu… Pewne dziecko zapytaÂło: „Kiedy dostaniemy swoje pierwsze Pokemony?”, a profesor na to: „Jak skoĂączycie naukĂŞ.”. Potem spytaÂło jeszcze jedno: „A jakie to bĂŞdÂą Pokemony?”. Profesor przyjÂąÂł powaÂżnÂą minĂŞ, usiadÂł i powiedziaÂł:

„Wiele trenerĂłw popeÂłnia ten bÂłÂąd, Âże chcÂą tylko mocne Pokemony. WybierajÂą najsilniejsze nie zwaÂżajÂąc na inne ich cechy. Dobry trener kocha wszystkie swoje Pokemony jednakowo. Pierwszy Pokemon jest wiĂŞc bardzo waÂżny, bo to dziĂŞki niemu nauczycie siĂŞ byĂŚ dobrymi trenerami. Wasz pierwszy Pokemon bĂŞdzie waszym kompanem do koĂąca waszej kariery i najlepszym przyjacielem w trudnych chwilach. Dlatego wasze pierwsze Pokemony wybierzecie w specjalny sposĂłb. BĂŞdziecie mĂłwiĂŚ jakie siĂŞ wam podobajÂą, a ja wybiorĂŞ kilka z nich i siĂŞ z nimi poznacie. Po tym w jaki sposĂłb bĂŞdziecie z nimi rozmawiaĂŚ, bawiĂŚ siĂŞ poznam, ktĂłry z nich bĂŞdzie wasz, bo miĂŞdzy trenerem a Pokemonem powinna istnieĂŚ silna wiĂŞÂź. DziĂŞkujĂŞ, Âże przyszliÂście. MoÂżecie iÂśĂŚ. Jutro wybiorĂŞ wam Pokemony! Do widzenia”.

Po raz pierwszy w Âżyciu widziaÂłem profesora tak przejĂŞtego. Jego sÂłowa byÂły tak natchnione i peÂłne mÂądroÂści. WrĂłciÂłem do domu peÂłen refleksji i myÂśli o moim pierwszym Pokemonie. Zawsze chciaÂłem mieĂŚ swojego Pokemona, ale nigdy nie myÂślaÂłem jak go zdobyĂŚ. PrzyszedÂł kolejny dzieĂą. I tym razem szykowaÂł siĂŞ bardzo pogodny poranek. WstaÂłem jednak o Âświcie. Okno byÂło otwarte, a firanka falowaÂła pod wpÂływaÂłem wiatru. Dziwne, przecieÂż przed snem zamykaÂłem je. OstroÂżnie wstaÂłem z ÂłĂłÂżka. RozglÂądnÂąÂłem siĂŞ po pokoju. Od okna do szafy byÂły Âślady maÂłych, czarnych Âłapek. WziÂąÂłem Persim jagodĂŞ, owinÂąÂłem jÂą w chustĂŞ i gwaÂłtownie otworzyÂłem szafĂŞ.
- CO TY TU ROBISZ?!
- PIIIIIII!!! – wrzasnÂąÂł przeraÂżony Pokemon. TeÂż bym siĂŞ przestraszyÂł jakby ktoÂś celowaÂł we mnie pistoletem (bo tak wyglÂądaÂła Persim jagoda w chuÂście). ByÂł to maÂły Pichu. WziÂąÂłem go do rÂąk – byÂł caÂły brudny i wychudzony. TrzÂąsÂł siĂŞ z zimna jak galareta. UmyÂłem go w gorÂącej wodzie. Od razu mu siĂŞ polepszyÂło. NakarmiÂłem go takÂże ciastkami z wczoraj. Bardzo mu smakowaÂły. PostanowiÂłem go odnieÂśĂŚ do laboratorium, aby profesor go zbadaÂł. Profesor stwierdziÂł, Âże ten Pokemon nie uciekÂł z jego laboratorium, wiĂŞc jest dziki. PrzetestowaliÂśmy na nim skaner. OkazaÂło siĂŞ, Âże jest nieco mniejszy niÂż normalny Pichu w jego wieku, ale za to jest silniejszy.
- Ten Pichu to prawdziwy skarb. Dobrze zrobiÂłeÂś, Âże go tu przyniosÂłeÂś. Chyba ciĂŞ polubiÂł.
- Ja jego teÂż. Fajny. MoÂże zostanie tu jako mĂłj asystent?
- Nie, nie moÂże. Musi byĂŚ z tobÂą. – stwierdziÂł profesor i podniĂłsÂł Pichu. PrzytrzymaÂł go przede mnÂą i powiedziaÂł:
- Oto twĂłj pierwszy Pokemon.

Byakurai

Nick: Byakurai
Wiek: 14 lat
Charakter: (swĂłj!) MiÂły, dobry, koleÂżeĂąski,
IloÂśĂŚ wolnego czasu: w czasie szkoÂły od 15:00 do 21:00, pt,sob,nd: dopĂłki nie zasnĂŞ przed komputerem (od 13:00 do 2:00 w nocy)
Wady: PotrafiĂŞ wkurzyĂŚ czÂłowieka,
Zalety: Punktualny, pomysÂłowy, kreatywny, pracowity.
DoÂświadczenie: No doÂświadczenie mam, byÂłem juÂż tutaj mg, ale przez to Âże zrobiÂłem sobie nie maÂły "urlop", nie powiadamiajÂąc o tym nikogo, zrzekÂłem siĂŞ stanowiska. Czego teraz ÂżaÂłujĂŞ.
IloÂśĂŚ gier, ktĂłre bĂŞdĂŞ prowadziÂł: od 5 do 8 (a nawet nieskoĂączonoÂśĂŚ)
ZnajomoÂśĂŚ klimatu Pokemon: CaÂłkiem spore
Tekst MotywujÂący: Jak juÂż pisaÂłem wyÂżej byÂłem juÂż tutaj mg i chyba najgorzej ze mnÂą nie byÂło. Jak teÂż pisaÂł jestem pracowity i mam w gÂłowie miliony pomysÂłĂłw (mam od tego specjalny zeszyt, gdzie to wszystko spisujĂŞ i potem wybieram najlepsze)
WÂŁASNE Opowiadanie:
ByÂł ciemny poranek, mgÂła spowiÂła caÂłe miasto oraz okoliczne obszary. Nad Lasem Viridian przelatywaÂły dwa legendarne pokemon’y: Ho-Oh i Lugia. Ich przylot nigdy nie wrĂłÂżyÂł nic dobrego. Nad Pallet Town zawisÂły czarne chmury, ktĂłre sprowadziÂły okropny deszcz oraz zÂłote bÂłyskawice. Te zjawisko pogodowe sprowadziÂło na ten teren powĂłdÂź.

-Szybko Onix, Steelix do roboty. ZawoÂłaÂł profesor Samuel Oak.
-To nic nie daje. Geodude, Chimchar, Dugtrio, atakujcie Dig. SprĂłbujcie zrobiĂŚ rĂłw wokĂłÂł miasta.ZawoÂłaÂł Gary.
-Gdzie jest ten Ash … nigdy go nie ma gdy jest potrzebny.ZawoÂłaÂła Dalia Ketchum.

W tym samym czasie nad lasem Viridian przelatywaÂły kolejne pokeptaki:, Pidgeot i Fearow.
Na nich siedzieli znani nam juÂż bohaterowie Ash i Brock.

-Ash, co tutaj siĂŞ dzieje, takie sytuacje meteorologiczne w tym rejonie? To niespotykane. Nigdzie indziej nie padaPytaÂł siĂŞ zdziwiony Brock swojego dÂługo letniego przyjaciela Ash’a.
-Nie potrafiĂŞ tego wyjaÂśniĂŚ.OdpowiedziaÂł mu Ash

W Pallet Town byÂło coraz gorzej, woda zalaÂła wszystkie domu, sprzĂŞty w laboratorium ba caÂłe laboratorium zostaÂło zniszczone.
-Dziadku, co teraz? ZapytaÂła siostra Gary’ego przywoÂłujÂąc pokemon’y.
-Musimy kopaĂŚ rĂŞcznie.PowiedziaÂł Samuel rzucajÂąc kolejno Âłopaty.

W tym samym momencie z nieba spadÂł Rhydon, Charizard oraz Toxicroak

-Ash.StwierdziÂła jego matka.

Po jego przybyciu, jego i Brock’a wodny problem zostaÂł rozwiÂązany w okoÂło 30 minut.
JuÂż tylko w jednym miejscu byÂła woda, tam wÂłaÂśnie podszedÂł profesor Samuel Oak by zrobiĂŚ doÂłek, ktĂłry by usunÂąÂł H2O. Nagle deszcz przestaÂł padaĂŚ, lecz dalej grzmiaÂło. Dziadek Gary-ego juÂż odchodziÂł, gdy uderzyÂł piorun. TrafiÂł on prosto w profesora.

-DZIADKU.KrzyknÂąÂł Gary rwÂąc siĂŞ w jego kierunku.

CiaÂło Samuel’a zostaÂło zÂłapane przez jego wnuka w ostatnim momencie nim uderzyÂło o ziemiĂŞ.

-Dziadku trzymaj siĂŞ.PowiedziaÂł Gary.
-Nie Gary, sÂłuchaj … o…o… opiekuj s…s…siĂŞ laboratorium i k…k…kontynuuj to, co ja z…z… zaczÂąÂłem.PowiedziaÂł ostatnim tchem Âżycia Samuel Oak.*
-ObiecujĂŞ.PowiedziaÂł Gary ze Âłzami w oczach.
-Przykro mi.PowiedziaÂł smĂŞtnie Ash …
-Gdybym przybyÂł prĂŞdzej…CiÂągnÂąÂł, lecz jego dawny rywal mu przerwaÂł.
-Nic siĂŞ nie staÂło.PowiedziaÂł Gary pÂłaczÂąc na jego ramieniu.