LubiĂŞ, nawet siĂŞ poÂświĂŞciÂłem i mam aparacik... i ubezpieczenie :3

[Afil]

LubiĂŞ, nawet siĂŞ poÂświĂŞciÂłem i mam aparacik... i ubezpieczenie :3

A wy obydwaj chcecie ¿yÌ bez g³ów, ne?

[Inaka]

A wy obydwaj chcecie ¿yÌ bez g³ów, ne?

Znaczy... czemu niby Domin ma byĂŚ bez gÂłowy?

[Afil]

Znaczy... czemu niby Domin ma byĂŚ bez gÂłowy?

*/Me przeczytaÂł wszystko*
ME WANT MOOOOOOAR!
<3
OMG.
OMG.
OMG!
TO JEST LEPSZE NIÂŻ TRUDNE SPRAWY! O_O
ZA-po-DA-waj!
13/10

[Szymb]

*/Me przeczytaÂł wszystko*
ME WANT MOOOOOOAR!
<3
OMG.
OMG.
OMG!
TO JEST LEPSZE NIÂŻ TRUDNE SPRAWY! O_O
ZA-po-DA-waj!
13/10

RozdziaÂł IV - Krwawe sÂłoĂące (Cynthia)

- Co z niÂą? - zapytaÂłam cicho, gdy tylko natknĂŞÂłam siĂŞ na Luciana. Nie odpowiedziaÂł - po prostu zachowaÂł siĂŞ tak, jakby nie usÂłyszaÂł mego pytania. - AÂż tak bardzo Âźle?
Westchn¹³ cicho, poprawiaj¹c okulary, które ju¿ prawie zsunê³y mu siê z nosa.
- A jak myœlisz? - mrukn¹³. - Gdy j¹ znaleŸliœcie, by³a w takim stanie... a na dodatek ta amnezja...
UÂśmiechnĂŞÂłam siĂŞ lekko. Jak zawsze martwiÂł siĂŞ o takie rzeczy...
- JuÂż wczeÂśniej wychodziÂła z gorszych problemĂłw zdrowotnych - odparÂłam cicho, prĂłbujÂąc zamaskowaĂŚ swoje rozbawienie.
I wtedy do mnie dotarÂło... Sens jego wypowiedzi.
PatrzyÂłam w jego oczy, szukajÂąc jakiegoÂś zaprzeczenia. Nic, nic nie byÂło. Kompletna pustka.
- Wiesz przecie¿, ¿e to mo¿e min¹Ì - próbowa³ mnie uspokoiÌ. - W miarê up³ywu czasu wspomnienia mog¹ powróciÌ, wiêc to nie jest z³a wiadomoœÌ.
PrychnĂŞÂłam rozdraÂżniona. Tak, zdecydowanie mu nie wyszÂło - jeszcze bardziej mnie zaniepokoiÂł.
- Jak bardzo... C-chyba nie jest to amnezja caÂłkowita, p-prawda? - zapytaÂłam, zacinajÂąc siĂŞ co chwila. MilczaÂł. Nie patrzyÂł na mnie - a w koĂącu kontakt wzrokowy jest bardzo waÂżny przy rozmowie. W koĂącu, po dÂługiej, ciÂągnÂącej siĂŞ niemiÂłosiernie minucie, podaÂł mi swĂłj telefon ze sÂłuchawkami. Znowu minĂŞÂło sporo czasu, zanim wszystko zrozumiaÂłam.
- Nagra³em ca³¹... rozmowê - wyjaœni³ cicho, spogl¹daj¹c na widok za oknem, czerwone niczym krew s³oùce - kryj¹ce siê powoli za gór¹ Coronet, wzniesieniem rozci¹gaj¹cym siê na zachód od Celestic. Na mojej twarzy ponownie zagoœci³ uœmiech, choÌ tym razem nieco bardziej smutny. Nie mog³o byÌ ju¿ a¿ tak Ÿle.
NaÂłoÂżyÂłam na uszy sÂłuchawki - dosyĂŚ niewygodne, moim zdaniem, sÂłuchawki douszne - i uruchomiÂłam wÂłaÂściwy plik. Odruchowo jeÂździÂłam palcem po wyÂświetlaczu (ach, to uzaleÂżnienie od ekranu dotykowego w komĂłrce!), wysÂłuchujÂąc nagrania.

"Czy coÂś... pamiĂŞtam?" - ciche mrukniĂŞcie, ktĂłre wyszÂło z ust mojej siostry, zabolaÂło bardziej niÂż kawaÂłki szkÂła rozcinajÂące lub wbijajÂące siĂŞ w ciaÂło. "Niestety nie."
Zamknê³am oczy, próbuj¹c sobie wyobraziÌ ca³¹ sytuacjê. Maroshikê - le¿¹c¹ z rozczochranymi ognistoczerwonymi w³osami, z blad¹, wymêczon¹ twarz¹, z trudem wydobywaj¹c¹ z siebie jakiekolwiek s³owa.. I Luciana, oczywiœcie - teoretycznie weso³ego hematologa z pofarbowanymi w³osami, a w rzeczywistoœci cz³owieka, który kiedyœ straci³ wszystko i wiele rzeczy uwa¿a³ za powa¿niejsze ni¿ okazywa³.
"Tak, jak myÂślaÂłem..." - ciche, ale dobrze sÂłyszalne w nagraniu mrukniĂŞcie. MusiaÂł trzymaĂŚ telefon ukryty - zapewne Mars wÂściekÂłaby siĂŞ, gdyby dowiedziaÂła siĂŞ, Âże udostĂŞpnia on komuÂś nagranie z rozmowy, w ktĂłrej braÂła udziaÂł... jak zawsze, zresztÂą. "To nie powinno byĂŚ trwaÂłe, chociaÂż w niektĂłrych przypadkach zdarza siĂŞ, Âże czÂłowiek do koĂąca Âżycia traci pamiĂŞĂŚ. NajczĂŞÂściej jest jednak tak, Âże po pewnym czasie czÂłowiek przypomina sobie niektĂłre fakty z przeszÂłoÂści i moÂże normalnie funkcjonowaĂŚ, ale..."
"Nie wiesz, jakim przypadkiem ja jestem, co nie, doktorku?" - zaÂśmiaÂła siĂŞ Maroshika, prĂłbujÂąc naÂśladowaĂŚ KrĂłlika Bugsa. "Nie moÂże byĂŚ aÂż tak Âźle, nawet w tym najgorszym scenariuszu... Wprawdzie czÂłowiek wtedy nie za bardzo kojarzy, z kim siĂŞ kumplowaÂł, a kto byÂł jego wrogiem, ale bez tej wiedzy da siĂŞ ÂżyĂŚ... tak sÂądzĂŞ..."
Cichy Âśmiech Luciana, w ktĂłrym nie byÂło niczego wesoÂłego, przerwaÂł jej wypowiedÂź.
"Na pocz¹tku ka¿dy tak myœli, ale potem zaczynaj¹ siê schody... Cz³owiek musi od nowa poznaÌ wszystkie fakty - kim jest, jaka jest jego rodzina, znajomi, œrodowisko..." - oznajmi³ œmiertelnie powa¿nym g³osem. "Coœ czujê, ¿e ten los jest coraz bli¿ej ciebie... Ale wracaj¹c do naszego g³ównego tematu rozmowy - wiesz, chocia¿, kto móg³ ci to zrobiÌ? Kto móg³ chcieÌ twojej œmierci?"
NastaÂła dÂługa cisza. W koĂącu usÂłyszaÂłam ciche chrzÂąkniĂŞcie i cichÂą, ledwo sÂłyszalnÂą odpowiedÂź Mars:
"Kto chcia³, bym w¹cha³a kwiatki od spodu? Nie mam pojêcia, zreszt¹ sam powiedzia³eœ, ¿e cz³owiek z amnezj¹ musi od nowa poznaÌ wszystkie fakty, a taka wiedza tak¿e siê do nich zalicza... Ale ten, kto próbowa³..." - urwa³a na moment, by wzi¹Ì g³êboki wdech. Po chwili znowu rozleg³ siê jej szept. "To by³o... dosyÌ dziwne... Jego oczy wygl¹da³y, jakby mia³ zaraz oszaleÌ, jakby by³ w ekstazie, no wiesz, a¿ mi siê kojarzy ten utwór Psychic Lover... No i ten pistolet..."
Mê¿czyzna westchn¹³.
"Nie chodzi³o mi o takie szczegó³y." - oznajmi³. "Bardziej o jego wygl¹d albo o miejsce, w którym siê znajdowaliœcie. Policja jest nieco... no, jakby ci to... Powiedzmy, ¿e ma to zwi¹zek z pewn¹ nieciekaw¹ spraw¹ i twoje informacje mog¹ im siê przydaÌ"
Dziewczyna syknê³a cicho. Rozleg³o siê jakieœ g³uche uderzenie, jakby piêœÌ uderzy³a w materac ³ó¿ka.
"A wiĂŞc to tak teraz pracuje policja?" - warknĂŞÂła rozwÂścieczona. "I tak pamiĂŞtam tylko kilka faktĂłw... Ten strzaÂł, upadek, jego szare oczy... I szczyt jakiejÂś gĂłry. PÂłaski szczyt, na ktĂłrym znajdowaÂło siĂŞ coÂś w rodzaju ruin... JakaÂś ÂświÂątynia, po ktĂłrej zostaÂły tylko takie elementy jak posadzka, kolumny i oÂłtarz."

W tym momencie nagranie siê urywa³o. Spojrza³am na Luciana, domagaj¹c siê jakichœ dalszych szczegó³ów. Hematolog wzruszy³ ramionami.
- Nic wiĂŞcej nie powiedziaÂła, oprĂłcz tego, Âżebym daÂł jej spokĂłj i odszedÂł jak najdalej od niej - powiedziaÂł, lekko siĂŞ uÂśmiechajÂąc. - Ale i tak wiemy teraz wiĂŞcej niÂż przedtem. Ten szczyt to...
- Szczyt W³óczni - dokoùczy³am szybko. - Czyli góra Coronet... Stare wykopaliska i badanie, które prowadzi³a ekipa z muzeum... kiedy to by³o?
Nie odpowiedziaÂł, zresztÂą obydwoje wiedzieliÂśmy, kiedy.
Minê³a d³u¿sza chwila, nim którekolwiek z nas siê odezwa³o. W koùcu Lucian ziewn¹³ przeraŸliwie g³oœno, ocieraj¹c lew¹ rêk¹ srebrne oczy ukryte za okularami, praw¹ natomiast wskaza³ na zachodz¹ce krwawe s³oùce, jakby by³o odpowiedzi¹ na wszystko.
- O boÂże! - wymamrotaÂł. - Jak ja nienawidzĂŞ dyÂżurĂłw...
- Matte! - krzyknĂŞÂłam, ÂłapiÂąc go za wÂłosy. - Wiesz, co on powie, gdy mu oznajmiĂŞ, Âże na nic nowego nie natrafiliÂśmy...
Hematolog westchn¹³, zakrywaj¹c twarz d³oùmi. Rzadko porusza³am ten dra¿liwy, wed³ug niego, temat, ale tym razem nie mia³am wyjœcia. W koùcu sam chcia³ wspó³pracowaÌ z policj¹...
- Nie wiem... - mrukn¹³ cicho. - Wymyœl... Na przyk³ad, ¿e nie chcia³a nic powiedzieÌ albo...
- On jÂą za dobrze zna - przerwaÂłam mu, spoglÂądajÂąc przez okno na sÂłoĂące, ktĂłrego juÂż prawie nie byÂło widaĂŚ. - Poza tym doskonale wiesz, co ciĂŞ czeka, gdy sprĂłbujesz go oszukaĂŚ. I pamiĂŞtasz, prawda?
Warkn¹³ cicho, nie ods³aniaj¹c twarzy.
- Doskonale wiem, nie musisz mi o tym przypominaĂŚ - wymamrotaÂł z zaciÂśniĂŞtymi zĂŞbami. - Poza tym, on tu jest, Cynthia.
Spojrza³am na niego zaskoczona, a nastêpnie odwróci³am siê... by stan¹Ì twarz¹ w twarz z wysokim mê¿czyzn¹ ubranym w mundur. Œredniej d³ugoœci blond w³osy zwi¹zane by³y gumk¹, a sama jego twarz... to nie by³ cz³owiek, z którym mo¿na swobodnie rozmawiaÌ. Szczególnie to wra¿enie potêgowa³a blizna tu¿ pod prawym br¹zowy okiem.
- O, czeœÌ, tato - uœmiechnê³am siê do niego. Mê¿czyzna odwzajemni³ uœmiech, a nastêpnie zmierzy³ Luciana wzrokiem.
- Mam nadziejê, ¿e tym razem masz lepsze informacje do przekazania, del Calcett - szepn¹³ cicho. Zawsze, gdy tak mówi³, wydawa³o mi siê, jakbyœmy siê nagle znaleŸli na cmentarzu - otoczeni marmurowymi nagrobkami, drzewami szumi¹cymi cicho na lekkim wietrze... sami, bez mo¿liwoœci ucieczki...
- Hm... mo¿e mam, a mo¿e nie mam - odpowiedzia³ hematolog, bawi¹c siê telefonem. - Bêdê wdziêczny, jeœli w³¹czy pan Bluetootha w swoim telefonie.
Ojciec wyci¹gn¹³ swój telefon. Przez d³u¿sz¹ chwilê obaj wpatrywali siê znudzeni w wyœwietlacze, czekaj¹c, a¿ skoùczy siê przesy³anie jednego pliku.
Ja natomiast wyjrzaÂłam przez okno.
Krwawe sÂłoĂące zniknĂŞÂło. Podobnie znikaÂły takÂże Âład i porzÂądek w moim Âżyciu.

[Inaka]

RozdziaÂł IV - Krwawe sÂłoĂące (Cynthia)

- Co z niÂą? - zapytaÂłam cicho, gdy tylko natknĂŞÂłam siĂŞ na Luciana. Nie odpowiedziaÂł - po prostu zachowaÂł siĂŞ tak, jakby nie usÂłyszaÂł mego pytania. - AÂż tak bardzo Âźle?
Westchn¹³ cicho, poprawiaj¹c okulary, które ju¿ prawie zsunê³y mu siê z nosa.
- A jak myœlisz? - mrukn¹³. - Gdy j¹ znaleŸliœcie, by³a w takim stanie... a na dodatek ta amnezja...
UÂśmiechnĂŞÂłam siĂŞ lekko. Jak zawsze martwiÂł siĂŞ o takie rzeczy...
- JuÂż wczeÂśniej wychodziÂła z gorszych problemĂłw zdrowotnych - odparÂłam cicho, prĂłbujÂąc zamaskowaĂŚ swoje rozbawienie.
I wtedy do mnie dotarÂło... Sens jego wypowiedzi.
PatrzyÂłam w jego oczy, szukajÂąc jakiegoÂś zaprzeczenia. Nic, nic nie byÂło. Kompletna pustka.
- Wiesz przecie¿, ¿e to mo¿e min¹Ì - próbowa³ mnie uspokoiÌ. - W miarê up³ywu czasu wspomnienia mog¹ powróciÌ, wiêc to nie jest z³a wiadomoœÌ.
PrychnĂŞÂłam rozdraÂżniona. Tak, zdecydowanie mu nie wyszÂło - jeszcze bardziej mnie zaniepokoiÂł.
- Jak bardzo... C-chyba nie jest to amnezja caÂłkowita, p-prawda? - zapytaÂłam, zacinajÂąc siĂŞ co chwila. MilczaÂł. Nie patrzyÂł na mnie - a w koĂącu kontakt wzrokowy jest bardzo waÂżny przy rozmowie. W koĂącu, po dÂługiej, ciÂągnÂącej siĂŞ niemiÂłosiernie minucie, podaÂł mi swĂłj telefon ze sÂłuchawkami. Znowu minĂŞÂło sporo czasu, zanim wszystko zrozumiaÂłam.
- Nagra³em ca³¹... rozmowê - wyjaœni³ cicho, spogl¹daj¹c na widok za oknem, czerwone niczym krew s³oùce - kryj¹ce siê powoli za gór¹ Coronet, wzniesieniem rozci¹gaj¹cym siê na zachód od Celestic. Na mojej twarzy ponownie zagoœci³ uœmiech, choÌ tym razem nieco bardziej smutny. Nie mog³o byÌ ju¿ a¿ tak Ÿle.
NaÂłoÂżyÂłam na uszy sÂłuchawki - dosyĂŚ niewygodne, moim zdaniem, sÂłuchawki douszne - i uruchomiÂłam wÂłaÂściwy plik. Odruchowo jeÂździÂłam palcem po wyÂświetlaczu (ach, to uzaleÂżnienie od ekranu dotykowego w komĂłrce!), wysÂłuchujÂąc nagrania.

"Czy coÂś... pamiĂŞtam?" - ciche mrukniĂŞcie, ktĂłre wyszÂło z ust mojej siostry, zabolaÂło bardziej niÂż kawaÂłki szkÂła rozcinajÂące lub wbijajÂące siĂŞ w ciaÂło. "Niestety nie."
Zamknê³am oczy, próbuj¹c sobie wyobraziÌ ca³¹ sytuacjê. Maroshikê - le¿¹c¹ z rozczochranymi ognistoczerwonymi w³osami, z blad¹, wymêczon¹ twarz¹, z trudem wydobywaj¹c¹ z siebie jakiekolwiek s³owa.. I Luciana, oczywiœcie - teoretycznie weso³ego hematologa z pofarbowanymi w³osami, a w rzeczywistoœci cz³owieka, który kiedyœ straci³ wszystko i wiele rzeczy uwa¿a³ za powa¿niejsze ni¿ okazywa³.
"Tak, jak myÂślaÂłem..." - ciche, ale dobrze sÂłyszalne w nagraniu mrukniĂŞcie. MusiaÂł trzymaĂŚ telefon ukryty - zapewne Mars wÂściekÂłaby siĂŞ, gdyby dowiedziaÂła siĂŞ, Âże udostĂŞpnia on komuÂś nagranie z rozmowy, w ktĂłrej braÂła udziaÂł... jak zawsze, zresztÂą. "To nie powinno byĂŚ trwaÂłe, chociaÂż w niektĂłrych przypadkach zdarza siĂŞ, Âże czÂłowiek do koĂąca Âżycia traci pamiĂŞĂŚ. NajczĂŞÂściej jest jednak tak, Âże po pewnym czasie czÂłowiek przypomina sobie niektĂłre fakty z przeszÂłoÂści i moÂże normalnie funkcjonowaĂŚ, ale..."
"Nie wiesz, jakim przypadkiem ja jestem, co nie, doktorku?" - zaÂśmiaÂła siĂŞ Maroshika, prĂłbujÂąc naÂśladowaĂŚ KrĂłlika Bugsa. "Nie moÂże byĂŚ aÂż tak Âźle, nawet w tym najgorszym scenariuszu... Wprawdzie czÂłowiek wtedy nie za bardzo kojarzy, z kim siĂŞ kumplowaÂł, a kto byÂł jego wrogiem, ale bez tej wiedzy da siĂŞ ÂżyĂŚ... tak sÂądzĂŞ..."
Cichy Âśmiech Luciana, w ktĂłrym nie byÂło niczego wesoÂłego, przerwaÂł jej wypowiedÂź.
"Na pocz¹tku ka¿dy tak myœli, ale potem zaczynaj¹ siê schody... Cz³owiek musi od nowa poznaÌ wszystkie fakty - kim jest, jaka jest jego rodzina, znajomi, œrodowisko..." - oznajmi³ œmiertelnie powa¿nym g³osem. "Coœ czujê, ¿e ten los jest coraz bli¿ej ciebie... Ale wracaj¹c do naszego g³ównego tematu rozmowy - wiesz, chocia¿, kto móg³ ci to zrobiÌ? Kto móg³ chcieÌ twojej œmierci?"
NastaÂła dÂługa cisza. W koĂącu usÂłyszaÂłam ciche chrzÂąkniĂŞcie i cichÂą, ledwo sÂłyszalnÂą odpowiedÂź Mars:
"Kto chcia³, bym w¹cha³a kwiatki od spodu? Nie mam pojêcia, zreszt¹ sam powiedzia³eœ, ¿e cz³owiek z amnezj¹ musi od nowa poznaÌ wszystkie fakty, a taka wiedza tak¿e siê do nich zalicza... Ale ten, kto próbowa³..." - urwa³a na moment, by wzi¹Ì g³êboki wdech. Po chwili znowu rozleg³ siê jej szept. "To by³o... dosyÌ dziwne... Jego oczy wygl¹da³y, jakby mia³ zaraz oszaleÌ, jakby by³ w ekstazie, no wiesz, a¿ mi siê kojarzy ten utwór Psychic Lover... No i ten pistolet..."
Mê¿czyzna westchn¹³.
"Nie chodzi³o mi o takie szczegó³y." - oznajmi³. "Bardziej o jego wygl¹d albo o miejsce, w którym siê znajdowaliœcie. Policja jest nieco... no, jakby ci to... Powiedzmy, ¿e ma to zwi¹zek z pewn¹ nieciekaw¹ spraw¹ i twoje informacje mog¹ im siê przydaÌ"
Dziewczyna syknê³a cicho. Rozleg³o siê jakieœ g³uche uderzenie, jakby piêœÌ uderzy³a w materac ³ó¿ka.
"A wiĂŞc to tak teraz pracuje policja?" - warknĂŞÂła rozwÂścieczona. "I tak pamiĂŞtam tylko kilka faktĂłw... Ten strzaÂł, upadek, jego szare oczy... I szczyt jakiejÂś gĂłry. PÂłaski szczyt, na ktĂłrym znajdowaÂło siĂŞ coÂś w rodzaju ruin... JakaÂś ÂświÂątynia, po ktĂłrej zostaÂły tylko takie elementy jak posadzka, kolumny i oÂłtarz."

W tym momencie nagranie siê urywa³o. Spojrza³am na Luciana, domagaj¹c siê jakichœ dalszych szczegó³ów. Hematolog wzruszy³ ramionami.
- Nic wiĂŞcej nie powiedziaÂła, oprĂłcz tego, Âżebym daÂł jej spokĂłj i odszedÂł jak najdalej od niej - powiedziaÂł, lekko siĂŞ uÂśmiechajÂąc. - Ale i tak wiemy teraz wiĂŞcej niÂż przedtem. Ten szczyt to...
- Szczyt W³óczni - dokoùczy³am szybko. - Czyli góra Coronet... Stare wykopaliska i badanie, które prowadzi³a ekipa z muzeum... kiedy to by³o?
Nie odpowiedziaÂł, zresztÂą obydwoje wiedzieliÂśmy, kiedy.
Minê³a d³u¿sza chwila, nim którekolwiek z nas siê odezwa³o. W koùcu Lucian ziewn¹³ przeraŸliwie g³oœno, ocieraj¹c lew¹ rêk¹ srebrne oczy ukryte za okularami, praw¹ natomiast wskaza³ na zachodz¹ce krwawe s³oùce, jakby by³o odpowiedzi¹ na wszystko.
- O boÂże! - wymamrotaÂł. - Jak ja nienawidzĂŞ dyÂżurĂłw...
- Matte! - krzyknĂŞÂłam, ÂłapiÂąc go za wÂłosy. - Wiesz, co on powie, gdy mu oznajmiĂŞ, Âże na nic nowego nie natrafiliÂśmy...
Hematolog westchn¹³, zakrywaj¹c twarz d³oùmi. Rzadko porusza³am ten dra¿liwy, wed³ug niego, temat, ale tym razem nie mia³am wyjœcia. W koùcu sam chcia³ wspó³pracowaÌ z policj¹...
- Nie wiem... - mrukn¹³ cicho. - Wymyœl... Na przyk³ad, ¿e nie chcia³a nic powiedzieÌ albo...
- On jÂą za dobrze zna - przerwaÂłam mu, spoglÂądajÂąc przez okno na sÂłoĂące, ktĂłrego juÂż prawie nie byÂło widaĂŚ. - Poza tym doskonale wiesz, co ciĂŞ czeka, gdy sprĂłbujesz go oszukaĂŚ. I pamiĂŞtasz, prawda?
Warkn¹³ cicho, nie ods³aniaj¹c twarzy.
- Doskonale wiem, nie musisz mi o tym przypominaĂŚ - wymamrotaÂł z zaciÂśniĂŞtymi zĂŞbami. - Poza tym, on tu jest, Cynthia.
Spojrza³am na niego zaskoczona, a nastêpnie odwróci³am siê... by stan¹Ì twarz¹ w twarz z wysokim mê¿czyzn¹ ubranym w mundur. Œredniej d³ugoœci blond w³osy zwi¹zane by³y gumk¹, a sama jego twarz... to nie by³ cz³owiek, z którym mo¿na swobodnie rozmawiaÌ. Szczególnie to wra¿enie potêgowa³a blizna tu¿ pod prawym br¹zowy okiem.
- O, czeœÌ, tato - uœmiechnê³am siê do niego. Mê¿czyzna odwzajemni³ uœmiech, a nastêpnie zmierzy³ Luciana wzrokiem.
- Mam nadziejê, ¿e tym razem masz lepsze informacje do przekazania, del Calcett - szepn¹³ cicho. Zawsze, gdy tak mówi³, wydawa³o mi siê, jakbyœmy siê nagle znaleŸli na cmentarzu - otoczeni marmurowymi nagrobkami, drzewami szumi¹cymi cicho na lekkim wietrze... sami, bez mo¿liwoœci ucieczki...
- Hm... mo¿e mam, a mo¿e nie mam - odpowiedzia³ hematolog, bawi¹c siê telefonem. - Bêdê wdziêczny, jeœli w³¹czy pan Bluetootha w swoim telefonie.
Ojciec wyci¹gn¹³ swój telefon. Przez d³u¿sz¹ chwilê obaj wpatrywali siê znudzeni w wyœwietlacze, czekaj¹c, a¿ skoùczy siê przesy³anie jednego pliku.
Ja natomiast wyjrzaÂłam przez okno.
Krwawe sÂłoĂące zniknĂŞÂło. Podobnie znikaÂły takÂże Âład i porzÂądek w moim Âżyciu.

No i jestem happy, ale... *Tak, zawsze musi byÌ to ,,ale''* na pocz¹tku zero fajnego czytania, czu³em siê, jakbym robi³ to na si³ê.

[Afil]

No i jestem happy, ale... *Tak, zawsze musi byÌ to ,,ale''* na pocz¹tku zero fajnego czytania, czu³em siê, jakbym robi³ to na si³ê.

PrzyznajĂŞ, Âże na poczÂątku miaÂłam tego nie wrzucaĂŚ, ale pomyÂślaÂłam, Âże nie zaszkodzi.

RozdziaÂł V - Nazo no shōnen (Tajemniczy chÂłopak) (Mars)

By³ niewiele starszy ode mnie. Patrzyliœmy na siebie, jakbyœmy próbowali zg³êbiÌ wzajemnie swe myœli...
Wyci¹gn¹³ rêkê, w której trzyma³ coœ dziwnego... jakiœ czarny przedmiot. Dopiero, gdy wyda³ on dziwny dŸwiêk, zorientowa³am siê, ¿e jest to pistolet.
Nie mog³am siê ruszyÌ - nogi mia³am jak z waty... Pozosta³o tylko czekaÌ na œmierÌ. Zamknê³am oczy, pogr¹¿aj¹c siê w swych myœlach...
Czy umieranie boli...?
Poczu³am, jak ktoœ odepchn¹³ mnie w bok, a po chwili us³ysza³am zduszony jêk. Coœ wilgotnego kapnê³o na moj¹ twarz... Dziwnie znajomy zapach.
OtworzyÂłam oczy, by spojrzeĂŚ na niÂą. LeÂżaÂła na ziemi, jej ciaÂło drÂżaÂło... ale nie na to zwrĂłciÂłam uwagĂŞ, lecz na czerwonÂą plamĂŞ, ktĂłra powoli siĂŞ rozszerzaÂła...
- Kur.. czê... - wycharcza³a kobieta, próbuj¹c siê podnieœÌ. Bez pozytywnych skutków, oczywiœcie.
Us³ysza³am, jak ktoœ za mn¹ wci¹gn¹³ gwa³townie powietrze. Chcia³am zobaczyÌ, kto to, jednak ca³e moje cia³o odmówi³o pos³uszeùstwa...

OtworzyÂłam szeroko oczy, ledwo powstrzymujÂąc siĂŞ od krzyku. CaÂła byÂłam obolaÂła, nie mogÂłam ruszyĂŚ nawet maÂłym palcem u nogi...
Ano tak, zapomniaÂłam, Âże byÂłam w szpitalu po tym caÂłym wypadku. WestchnĂŞÂłam cicho, prĂłbujÂąc siĂŞ uspokoiĂŚ... to byÂł tylko zÂły sen. OdwrĂłciÂłam gÂłowĂŞ w lewo...
Tu¿ przy ³ó¿ku, na krzeœle, siedzia³ ch³opak. Na oko w moim wieku, z roztrzepan¹ fryzur¹ ciemn¹ niczym smo³a. Spogl¹da³ na mnie przera¿ony, jakby siê czegoœ obawia³... dr¿a³ niczym królik umykaj¹cy przed myœliwym...
Obydwoje wrzasnĂŞliÂśmy w tym samym momencie.
- Co, do cholery jasnej, tu robisz?! - warknĂŞÂłam gÂłoÂśno, opatulajÂąc siĂŞ szczelniej koÂłdrÂą.
- Dlaczego, do cholery jasnej, siĂŞ obudziÂłaÂś?! - zapytaÂł zdenerwowany, patrzÂąc na kogoÂś, kto staÂł przy oknie. Nie za bardzo widziaÂłam, kto to byÂł - sÂłoĂące ÂświeciÂło zbyt mocno, wiĂŞc jedyne, co mogÂłam dostrzec, to czarna sylwetka jakiegoÂś mĂŞÂżczyzny z dÂługimi wÂłosami.
- Matko Boska - jêkn¹³ dziwnie znajomym g³osem. - Jak widzisz, wszystko jest pochrzanione, Sat.
Jednym ruchem rĂŞki zasÂłoniÂł Âżaluzje.
- Zgiù i przepadnij, Lucian - sykn¹³ ch³opak nazwany Satem, spogl¹daj¹c na lekarza z dziwn¹ min¹... Zaczerwienione policzki, przygryziona dolna warga, jakby za chwilê mia³ siê rozp³akaÌ.
MĂŞÂżczyzna zaÂśmiaÂł siĂŞ cicho, zbliÂżajÂąc siĂŞ do nas. Tym razem dÂługie lawendowe wÂłosy z brÂązowymi odrostami miaÂł rozpuszczone i wyglÂądaÂł na bardziej spokojnego, niÂż przy naszym wczeÂśniejszym spotkaniu.
- Wybacz, tego idioty nigdy nie mo¿na powstrzymaÌ - mrukn¹³, pochylaj¹c siê nade mn¹. - Mam nadziejê, ¿e czujesz siê lepiej...
- Bardzo Âśmieszne - odparÂłam, przewracajÂąc oczami. SpojrzaÂłam na jego dÂłoĂą i oniemiaÂłam. WyglÂądaÂł i zachowywaÂł siĂŞ jak seryjny podrywacz, a mimo to na jego palcu lÂśniÂła obrÂączka... i co z tego, Âże nowa.
Zapewne zorientowa³ siê, na co patrzy³am, bo wybuchn¹³ œmiechem, chowaj¹c rêkê. Zarówno ja, jak i Sat spojrzeliœmy na niego, jak na wariata. Ch³opak pokrêci³ g³ow¹ i westchn¹³.
- Sam jest idiot¹ - stwierdzi³ szeptem. Kiwnê³am g³ow¹, zastanawiaj¹c siê, kiedy doktorek dojdzie do siebie. D³ugo nie czekaliœmy. Mê¿czyzna w koùcu zauwa¿y³, ¿e nie podzielamy jego rozbawienia, wiêc odchrz¹kn¹³ cicho i wróci³ pod okno, ods³aniaj¹c ¿aluzje.
- Kiedy zamierzacie mnie wypuÂściĂŚ do domu? - zapytaÂłam cicho, majÂąc nadziejĂŞ, Âże otrzymam interesujÂącÂą mnie odpowiedÂź. Lekarz pokrĂŞciÂł gÂłowÂą, ponownie zabawiajÂąc siĂŞ z oknem. ZamknĂŞÂłam oczy, wzdychajÂąc cicho.
- Nie mam pojĂŞcia - usÂłyszaÂłam w koĂącu jego gÂłos, bardzo powaÂżny, bez pozostaÂłoÂści dobrego humoru. - Wszystko zaleÂży od twojego stanu...
"Ach, kolejny doktorek prawiÂący to samo...", pomyÂślaÂłam, ziewajÂąc. W zasadzie niczego nowego siĂŞ nie dowiedziaÂłam - kilka dni wczeÂśniej zapytaÂłam o to samo innego lekarza - wysokÂą blondynkĂŞ, ktĂłra unikaÂła mojego wzroku...
- ... od tego, czy dasz radê jakoœ normalnie funkcjonowaÌ mimo amnezji - ci¹gn¹³ doktorek, tym razem nieco innym tonem, jakby ledwo hamowa³ rozbawienie. - I od tego, czy bêdziesz komentowa³a to, co robi¹ lekarze...
Warknê³am cicho na niego, próbuj¹c siê podnieœÌ. Spojrza³am na niego dziwnym wzrokiem, jakbym chcia³a go...
- Nie... - mruknê³am cicho, krêc¹c g³ow¹. Zacisnê³am zêby i podjê³am próbê uspokojenia siê... powolne, g³êbokie wdechy... - Ta kobieta, lekarz... - spróbowa³am sobie przypomnieÌ jej d³où... dziwny szczegó³, który na pocz¹tku wydawa³ mi siê nieistotny, ale jakby teraz o nim pomyœleÌ...
JĂŞknĂŞÂłam gÂłoÂśno, a moja rĂŞka odruchowo powĂŞdrowaÂła w kierunku gÂłowy. CzuÂłam siĂŞ tragicznie, jakby w mojÂą czaszkĂŞ wbijaÂło siĂŞ jakieÂś dÂłuto. Przed oczyma lataÂły mi jakieÂś czarne plamki. OpadÂłam na poduszkĂŞ, oddychajÂąc szybko.
- Wszystko w porzÂądku? - tajemniczy chÂłopak nachyliÂł siĂŞ nade mnÂą, a jego rĂŞka powĂŞdrowaÂła w kierunku mojej szyi. Przez krĂłtkÂą chwilĂŞ wyczuwaÂłam opuszki jego palcĂłw, jednak po chwili oderwaÂł dÂłoĂą od mojej skĂłry, wzdychajÂąc.
- Nie... to chyba chwilowe... - jĂŞknĂŞÂłam, ponownie siĂŞ mu przyglÂądajÂąc. Dopiero teraz dostrzegÂłam, Âże wyglÂąda dziwnie znajomo. - Kim ty jesteÂś?
Przez chwilĂŞ panowaÂła iÂście cmentarna cisza, dopĂłki nie odezwaÂł siĂŞ Lucian:
- A widzisz? - oznajmiÂł bardzo rozweselonym tonem. - MĂłwiÂłem ci, co z tego wyjdzie, wiĂŞc teraz sam siĂŞ z tego wymiguj.
Nie, to by³o za wiele jak na moj¹ g³owê, wiêc jedyne, co mog³am zrobiÌ w tym momencie, to ze zdezorientowan¹ min¹ patrzeÌ, jak doktorek z krzywym uœmieszkiem wychodzi z pomieszczenia. Gdy tylko zamknê³y siê za nim drzwi, Sat zaœmia³ siê pod nosem i przysun¹³ krzes³o jeszcze bli¿ej, a jego palce w pewnym momencie dotknê³y wierzchu mojej d³oni.
- Jakby ci tu powiedzieÌ... - mrukn¹³, szukaj¹c drug¹ rêk¹ czegoœ w czarnym plecaku le¿¹cym na pod³odze. Po chwili wyci¹gn¹³ jakiœ zeszyt, a z niego wydoby³ fotografiê, któr¹ mi poda³.
- Poznajesz? - zapytaÂł cicho. Zaskoczona tym pytaniem przyjrzaÂłam siĂŞ zdjĂŞciu.
Dwie osoby. Natychmiast go rozpozna³am - ch³opak uœmiecha³ siê szeroko, zawi¹zuj¹c swojej towarzyszce sznurki od górnej czêœci stroju k¹pielowego. On sam by³ tylko w k¹pielówkach (i musia³am szczerze przyznaÌ, ¿e jego nagi tors prezentowa³ siê wspaniale). Wokó³ zaœ by³ tylko z³otawy piach, na jaki mo¿na siê natkn¹Ì tylko na pla¿y.
Dziewczyna wyraŸnie by³a zawstydzona - wnioskowa³am tak na podstawie jej zaró¿owionych policzków. Jej niezbyt d³ugie rude w³osy by³y potargane, mo¿e przez morsk¹ orzeŸwiaj¹c¹ bryzê (nagle sama zapragnê³am znaleŸÌ siê nad morzem), a br¹zowe oczy patrzy³y prosto w obiektyw.
- Dlaczego mia³abym znaÌ to zdjêcie? odpowiedzia³am pytaniem na pytanie. Sat westchn¹³ g³oœno i wyci¹gn¹³ komórkê, po czym poda³ mi j¹, w³¹czywszy uprzednio jak¹œ opcjê. Zdziwiona wziê³am urz¹dzenie do rêki i spojrza³am na ekran, zauwa¿aj¹c, ¿e ma wbudowan¹ z przodu kamerkê.
Tak. To byÂłam zdecydowanie ja. SkrzywiÂłam siĂŞ lekko na widok bardzo widocznego opatrunku na klatce piersiowej oraz kilkunastu plastrĂłw na twarzy, jednak bardziej zainteresowaÂły mnie dwie inne rzeczy.
Podkr¹¿one br¹zowe oczy i ognistorude w³osy pogr¹¿one w tragicznym nie³adzie
Wypisz wymaluj - dziewczynÂą ze zdjĂŞcia byÂłam ja. A Sat byÂł pewnie... Moim chÂłopakiem?
- A-ale... - tylko tyle zdoÂłaÂłam z siebie wykrztusiĂŚ. MĂłj towarzysz pokrĂŞciÂł tylko gÂłowÂą, a nastĂŞpnie zabraÂł telefon i fotografiĂŞ.
- No i tego... ChciaÂłem po prostu zapytaĂŚ, czy mimo tego, co... no wiesz... Nadal moÂżemy byĂŚ ze sobÂą.
Nie odpowiedziaÂłam. WpatrywaÂłam siĂŞ w niego niczym w sÂłup soli, a przez mĂłj umysÂł przewijaÂły siĂŞ nieliczne przypomniane urywki... JakieÂś wyjÂście na lody, bitwa na ÂśnieÂżki...
...i wspomnienie naszych nagich cia³ spl¹tanych ze sob¹ na ³ó¿ku.
- Ekhm, Maroshika... - z tych rozmyÂślaĂą wyrwaÂł mnie jego jego gÂłos. - MogÂłabyÂś przestaĂŚ o tym myÂśleĂŚ? ProszĂŞ.
Nie odpowiedziaÂłam. ZastanawiaÂłam siĂŞ, dlaczego nazwaÂł mnie "Maroshika"... Czy tak brzmiaÂło moje imiĂŞ? Maroshika Summercross?
Nie zd¹¿y³am porz¹dnie nad tym pomyœleÌ. Ogarnê³o mnie dziwne uczucie, jakby moje serce mia³o siê wyrwaÌ z klatki piersiowej. Zaczê³am kaszleÌ, nie mog³am wzi¹Ì nawet ma³ego wdechu. Dusi³am siê.
- Sat... Lu...cian... zawo...Âłaj... - wychrypiaÂłam. Natychmiast poderwaÂł siĂŞ z krzesÂła, jednak niepotrzebnie. ResztkÂą ÂświadomoÂści zarejestrowaÂłam, Âże lekarz w tymÂże momencie wbiegÂł do pomieszczenia razem z asystÂą w postaci blondyny doktorki i jakiejÂś pielĂŞgniarki.

Straci³am przytomnoœÌ... jednak tak jakby... Niezupe³nie?
- Panienki tu nie ma - rozlegÂł siĂŞ czyjÂś powaÂżny gÂłos. Zbyt powaÂżny.
- Oczywiœcie, ¿e jej tutaj nie ma, Ab! - oznajmi³ kolejny g³os, milszy dla ucha, jednak nadal z nutk¹ jakiejœ stanowczoœci. - Nawet my, Klucze, nie potrafimy po³¹czyÌ siê w stu procentach z duszami Kluczników...
GÂłos traciÂł na sile jakbym siĂŞ oddalaÂła...

[Inaka]

PrzyznajĂŞ, Âże na poczÂątku miaÂłam tego nie wrzucaĂŚ, ale pomyÂślaÂłam, Âże nie zaszkodzi.

RozdziaÂł V - Nazo no shōnen (Tajemniczy chÂłopak) (Mars)

By³ niewiele starszy ode mnie. Patrzyliœmy na siebie, jakbyœmy próbowali zg³êbiÌ wzajemnie swe myœli...
Wyci¹gn¹³ rêkê, w której trzyma³ coœ dziwnego... jakiœ czarny przedmiot. Dopiero, gdy wyda³ on dziwny dŸwiêk, zorientowa³am siê, ¿e jest to pistolet.
Nie mog³am siê ruszyÌ - nogi mia³am jak z waty... Pozosta³o tylko czekaÌ na œmierÌ. Zamknê³am oczy, pogr¹¿aj¹c siê w swych myœlach...
Czy umieranie boli...?
Poczu³am, jak ktoœ odepchn¹³ mnie w bok, a po chwili us³ysza³am zduszony jêk. Coœ wilgotnego kapnê³o na moj¹ twarz... Dziwnie znajomy zapach.
OtworzyÂłam oczy, by spojrzeĂŚ na niÂą. LeÂżaÂła na ziemi, jej ciaÂło drÂżaÂło... ale nie na to zwrĂłciÂłam uwagĂŞ, lecz na czerwonÂą plamĂŞ, ktĂłra powoli siĂŞ rozszerzaÂła...
- Kur.. czê... - wycharcza³a kobieta, próbuj¹c siê podnieœÌ. Bez pozytywnych skutków, oczywiœcie.
Us³ysza³am, jak ktoœ za mn¹ wci¹gn¹³ gwa³townie powietrze. Chcia³am zobaczyÌ, kto to, jednak ca³e moje cia³o odmówi³o pos³uszeùstwa...

OtworzyÂłam szeroko oczy, ledwo powstrzymujÂąc siĂŞ od krzyku. CaÂła byÂłam obolaÂła, nie mogÂłam ruszyĂŚ nawet maÂłym palcem u nogi...
Ano tak, zapomniaÂłam, Âże byÂłam w szpitalu po tym caÂłym wypadku. WestchnĂŞÂłam cicho, prĂłbujÂąc siĂŞ uspokoiĂŚ... to byÂł tylko zÂły sen. OdwrĂłciÂłam gÂłowĂŞ w lewo...
Tu¿ przy ³ó¿ku, na krzeœle, siedzia³ ch³opak. Na oko w moim wieku, z roztrzepan¹ fryzur¹ ciemn¹ niczym smo³a. Spogl¹da³ na mnie przera¿ony, jakby siê czegoœ obawia³... dr¿a³ niczym królik umykaj¹cy przed myœliwym...
Obydwoje wrzasnĂŞliÂśmy w tym samym momencie.
- Co, do cholery jasnej, tu robisz?! - warknĂŞÂłam gÂłoÂśno, opatulajÂąc siĂŞ szczelniej koÂłdrÂą.
- Dlaczego, do cholery jasnej, siĂŞ obudziÂłaÂś?! - zapytaÂł zdenerwowany, patrzÂąc na kogoÂś, kto staÂł przy oknie. Nie za bardzo widziaÂłam, kto to byÂł - sÂłoĂące ÂświeciÂło zbyt mocno, wiĂŞc jedyne, co mogÂłam dostrzec, to czarna sylwetka jakiegoÂś mĂŞÂżczyzny z dÂługimi wÂłosami.
- Matko Boska - jêkn¹³ dziwnie znajomym g³osem. - Jak widzisz, wszystko jest pochrzanione, Sat.
Jednym ruchem rĂŞki zasÂłoniÂł Âżaluzje.
- Zgiù i przepadnij, Lucian - sykn¹³ ch³opak nazwany Satem, spogl¹daj¹c na lekarza z dziwn¹ min¹... Zaczerwienione policzki, przygryziona dolna warga, jakby za chwilê mia³ siê rozp³akaÌ.
MĂŞÂżczyzna zaÂśmiaÂł siĂŞ cicho, zbliÂżajÂąc siĂŞ do nas. Tym razem dÂługie lawendowe wÂłosy z brÂązowymi odrostami miaÂł rozpuszczone i wyglÂądaÂł na bardziej spokojnego, niÂż przy naszym wczeÂśniejszym spotkaniu.
- Wybacz, tego idioty nigdy nie mo¿na powstrzymaÌ - mrukn¹³, pochylaj¹c siê nade mn¹. - Mam nadziejê, ¿e czujesz siê lepiej...
- Bardzo Âśmieszne - odparÂłam, przewracajÂąc oczami. SpojrzaÂłam na jego dÂłoĂą i oniemiaÂłam. WyglÂądaÂł i zachowywaÂł siĂŞ jak seryjny podrywacz, a mimo to na jego palcu lÂśniÂła obrÂączka... i co z tego, Âże nowa.
Zapewne zorientowa³ siê, na co patrzy³am, bo wybuchn¹³ œmiechem, chowaj¹c rêkê. Zarówno ja, jak i Sat spojrzeliœmy na niego, jak na wariata. Ch³opak pokrêci³ g³ow¹ i westchn¹³.
- Sam jest idiot¹ - stwierdzi³ szeptem. Kiwnê³am g³ow¹, zastanawiaj¹c siê, kiedy doktorek dojdzie do siebie. D³ugo nie czekaliœmy. Mê¿czyzna w koùcu zauwa¿y³, ¿e nie podzielamy jego rozbawienia, wiêc odchrz¹kn¹³ cicho i wróci³ pod okno, ods³aniaj¹c ¿aluzje.
- Kiedy zamierzacie mnie wypuÂściĂŚ do domu? - zapytaÂłam cicho, majÂąc nadziejĂŞ, Âże otrzymam interesujÂącÂą mnie odpowiedÂź. Lekarz pokrĂŞciÂł gÂłowÂą, ponownie zabawiajÂąc siĂŞ z oknem. ZamknĂŞÂłam oczy, wzdychajÂąc cicho.
- Nie mam pojĂŞcia - usÂłyszaÂłam w koĂącu jego gÂłos, bardzo powaÂżny, bez pozostaÂłoÂści dobrego humoru. - Wszystko zaleÂży od twojego stanu...
"Ach, kolejny doktorek prawiÂący to samo...", pomyÂślaÂłam, ziewajÂąc. W zasadzie niczego nowego siĂŞ nie dowiedziaÂłam - kilka dni wczeÂśniej zapytaÂłam o to samo innego lekarza - wysokÂą blondynkĂŞ, ktĂłra unikaÂła mojego wzroku...
- ... od tego, czy dasz radê jakoœ normalnie funkcjonowaÌ mimo amnezji - ci¹gn¹³ doktorek, tym razem nieco innym tonem, jakby ledwo hamowa³ rozbawienie. - I od tego, czy bêdziesz komentowa³a to, co robi¹ lekarze...
Warknê³am cicho na niego, próbuj¹c siê podnieœÌ. Spojrza³am na niego dziwnym wzrokiem, jakbym chcia³a go...
- Nie... - mruknê³am cicho, krêc¹c g³ow¹. Zacisnê³am zêby i podjê³am próbê uspokojenia siê... powolne, g³êbokie wdechy... - Ta kobieta, lekarz... - spróbowa³am sobie przypomnieÌ jej d³où... dziwny szczegó³, który na pocz¹tku wydawa³ mi siê nieistotny, ale jakby teraz o nim pomyœleÌ...
JĂŞknĂŞÂłam gÂłoÂśno, a moja rĂŞka odruchowo powĂŞdrowaÂła w kierunku gÂłowy. CzuÂłam siĂŞ tragicznie, jakby w mojÂą czaszkĂŞ wbijaÂło siĂŞ jakieÂś dÂłuto. Przed oczyma lataÂły mi jakieÂś czarne plamki. OpadÂłam na poduszkĂŞ, oddychajÂąc szybko.
- Wszystko w porzÂądku? - tajemniczy chÂłopak nachyliÂł siĂŞ nade mnÂą, a jego rĂŞka powĂŞdrowaÂła w kierunku mojej szyi. Przez krĂłtkÂą chwilĂŞ wyczuwaÂłam opuszki jego palcĂłw, jednak po chwili oderwaÂł dÂłoĂą od mojej skĂłry, wzdychajÂąc.
- Nie... to chyba chwilowe... - jĂŞknĂŞÂłam, ponownie siĂŞ mu przyglÂądajÂąc. Dopiero teraz dostrzegÂłam, Âże wyglÂąda dziwnie znajomo. - Kim ty jesteÂś?
Przez chwilĂŞ panowaÂła iÂście cmentarna cisza, dopĂłki nie odezwaÂł siĂŞ Lucian:
- A widzisz? - oznajmiÂł bardzo rozweselonym tonem. - MĂłwiÂłem ci, co z tego wyjdzie, wiĂŞc teraz sam siĂŞ z tego wymiguj.
Nie, to by³o za wiele jak na moj¹ g³owê, wiêc jedyne, co mog³am zrobiÌ w tym momencie, to ze zdezorientowan¹ min¹ patrzeÌ, jak doktorek z krzywym uœmieszkiem wychodzi z pomieszczenia. Gdy tylko zamknê³y siê za nim drzwi, Sat zaœmia³ siê pod nosem i przysun¹³ krzes³o jeszcze bli¿ej, a jego palce w pewnym momencie dotknê³y wierzchu mojej d³oni.
- Jakby ci tu powiedzieÌ... - mrukn¹³, szukaj¹c drug¹ rêk¹ czegoœ w czarnym plecaku le¿¹cym na pod³odze. Po chwili wyci¹gn¹³ jakiœ zeszyt, a z niego wydoby³ fotografiê, któr¹ mi poda³.
- Poznajesz? - zapytaÂł cicho. Zaskoczona tym pytaniem przyjrzaÂłam siĂŞ zdjĂŞciu.
Dwie osoby. Natychmiast go rozpozna³am - ch³opak uœmiecha³ siê szeroko, zawi¹zuj¹c swojej towarzyszce sznurki od górnej czêœci stroju k¹pielowego. On sam by³ tylko w k¹pielówkach (i musia³am szczerze przyznaÌ, ¿e jego nagi tors prezentowa³ siê wspaniale). Wokó³ zaœ by³ tylko z³otawy piach, na jaki mo¿na siê natkn¹Ì tylko na pla¿y.
Dziewczyna wyraŸnie by³a zawstydzona - wnioskowa³am tak na podstawie jej zaró¿owionych policzków. Jej niezbyt d³ugie rude w³osy by³y potargane, mo¿e przez morsk¹ orzeŸwiaj¹c¹ bryzê (nagle sama zapragnê³am znaleŸÌ siê nad morzem), a br¹zowe oczy patrzy³y prosto w obiektyw.
- Dlaczego mia³abym znaÌ to zdjêcie? odpowiedzia³am pytaniem na pytanie. Sat westchn¹³ g³oœno i wyci¹gn¹³ komórkê, po czym poda³ mi j¹, w³¹czywszy uprzednio jak¹œ opcjê. Zdziwiona wziê³am urz¹dzenie do rêki i spojrza³am na ekran, zauwa¿aj¹c, ¿e ma wbudowan¹ z przodu kamerkê.
Tak. To byÂłam zdecydowanie ja. SkrzywiÂłam siĂŞ lekko na widok bardzo widocznego opatrunku na klatce piersiowej oraz kilkunastu plastrĂłw na twarzy, jednak bardziej zainteresowaÂły mnie dwie inne rzeczy.
Podkr¹¿one br¹zowe oczy i ognistorude w³osy pogr¹¿one w tragicznym nie³adzie
Wypisz wymaluj - dziewczynÂą ze zdjĂŞcia byÂłam ja. A Sat byÂł pewnie... Moim chÂłopakiem?
- A-ale... - tylko tyle zdoÂłaÂłam z siebie wykrztusiĂŚ. MĂłj towarzysz pokrĂŞciÂł tylko gÂłowÂą, a nastĂŞpnie zabraÂł telefon i fotografiĂŞ.
- No i tego... ChciaÂłem po prostu zapytaĂŚ, czy mimo tego, co... no wiesz... Nadal moÂżemy byĂŚ ze sobÂą.
Nie odpowiedziaÂłam. WpatrywaÂłam siĂŞ w niego niczym w sÂłup soli, a przez mĂłj umysÂł przewijaÂły siĂŞ nieliczne przypomniane urywki... JakieÂś wyjÂście na lody, bitwa na ÂśnieÂżki...
...i wspomnienie naszych nagich cia³ spl¹tanych ze sob¹ na ³ó¿ku.
- Ekhm, Maroshika... - z tych rozmyÂślaĂą wyrwaÂł mnie jego jego gÂłos. - MogÂłabyÂś przestaĂŚ o tym myÂśleĂŚ? ProszĂŞ.
Nie odpowiedziaÂłam. ZastanawiaÂłam siĂŞ, dlaczego nazwaÂł mnie "Maroshika"... Czy tak brzmiaÂło moje imiĂŞ? Maroshika Summercross?
Nie zd¹¿y³am porz¹dnie nad tym pomyœleÌ. Ogarnê³o mnie dziwne uczucie, jakby moje serce mia³o siê wyrwaÌ z klatki piersiowej. Zaczê³am kaszleÌ, nie mog³am wzi¹Ì nawet ma³ego wdechu. Dusi³am siê.
- Sat... Lu...cian... zawo...Âłaj... - wychrypiaÂłam. Natychmiast poderwaÂł siĂŞ z krzesÂła, jednak niepotrzebnie. ResztkÂą ÂświadomoÂści zarejestrowaÂłam, Âże lekarz w tymÂże momencie wbiegÂł do pomieszczenia razem z asystÂą w postaci blondyny doktorki i jakiejÂś pielĂŞgniarki.

Straci³am przytomnoœÌ... jednak tak jakby... Niezupe³nie?
- Panienki tu nie ma - rozlegÂł siĂŞ czyjÂś powaÂżny gÂłos. Zbyt powaÂżny.
- Oczywiœcie, ¿e jej tutaj nie ma, Ab! - oznajmi³ kolejny g³os, milszy dla ucha, jednak nadal z nutk¹ jakiejœ stanowczoœci. - Nawet my, Klucze, nie potrafimy po³¹czyÌ siê w stu procentach z duszami Kluczników...
GÂłos traciÂł na sile jakbym siĂŞ oddalaÂła...

nooo, lekturka w sam raz na wieczĂłr

dziĂŞki inaka, wiesz kiedy mi siĂŞ nudzi :]

[DominLoL]

nooo, lekturka w sam raz na wieczĂłr

dziĂŞki inaka, wiesz kiedy mi siĂŞ nudzi :]

RozdziaÂł VI - Komplikacje (Satan)

Lucian opuœci³ pomieszczenie, do którego przeniesiono Mars, z grobow¹ wrêcz min¹. Przez chwilê przygl¹da³ mi siê w milczeniu, po czym odchrz¹kn¹³ cicho.
- Jest Ÿle - oznajmi³. Opar³ siê o œcianê, jakby zrobi³o mu siê s³abo, jednak zauwa¿y³em, ¿e jego d³onie, zreszt¹ nie tylko one, dr¿¹.
- Jesteœ pewien, ¿e dobrze siê czujesz? - zapyta³em, jednak nie odpowiedzia³. Nagle, bez ¿adnych zwiastunów zakry³ twarz d³oùmi i zacz¹³ p³akaÌ. £zy lecia³y pomiêdzy palcami, jednak mój kuzyn nie zwraca³ na nie uwagi.
- To wszystko moja wina - odezwa³ siê po chwili ochryp³ym szeptem. - Ca³y czas próbujê pomóc, coœ zrobiÌ, ale zawsze musi pójœÌ coœ nie tak!
- Takie jest ¿ycie i nic na to nie poradzimy - szepn¹³em cicho, kucaj¹c obok niego. - S¹ jakieœ przeciwwskazania, ¿ebym tam wszed³?
Lekarz spojrza³ na mnie z zaczerwienionymi oczami. WidaÌ by³o, ¿e siê waha, ale w koùcu westchn¹³ i powiedzia³:
- Nadinspektor Summercross.
Zaœmia³em siê pod nosem i skierowa³em siê w stronê drzwi. Chwyci³em ju¿ klamkê, jednak zamiast j¹ nacisn¹Ì, spojrza³em jeszcze raz na kuzyna.
Nadal siedziaÂł pod ÂścianÂą niczym ÂżoÂłnierz, ktĂłry przegraÂł bitwĂŞ. Wprawdzie byÂłem w podobnej sytuacji, jednak nie zamierzaÂłem siĂŞ jeszcze poddawaĂŚ. Jeszcze za wczeÂśnie. OtworzyÂłem drzwi, przy okazji przepuszczajÂąc CynthiĂŞ. Kobieta na mĂłj widok uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ smutno, jednak po chwili ponownie spowaÂżniaÂła i podeszÂła do Luciana.
Maroshika le¿a³a nieruchomo na ³ó¿ku. ¯adnego uœmiechu, grymasu z³oœci - na jej twarzy malowa³ siê spokój podobny do tego, jaki siê widzi na obliczach chowanych nieboszczyków. Jej pierœ unosi³a siê, gdy respirator, który oddycha³ za ni¹, wt³acza³ kolejny raz powietrze do p³uc. Po ca³ym pomieszczeniu rozchodzi³o siê nierytmiczne, przyœpieszone pikanie urz¹dzenia monitoruj¹cego pracê jej serca.
- Mars... - szepn¹³em cicho, mimo i¿ wiedzia³em, ¿e mnie nie us³yszy. - Proszê... wyjdŸ z tego.
- Konowa³y powiadaj¹, ¿e w tym momencie szanse na to s¹ nik³e - odezwa³ siê nagle Alastor Summercross, do tej pory ukryty w najciemniejszym zakamarku salki. Uœmiechn¹³em siê lekko, gdy mê¿czyzna podszed³ i usiad³ na krzeœle obok ³ó¿ka.
Policjant by³ dobrze zbudowanym blondynem w œrednim wieku. Lata pracy spowodowa³y, ¿e w jego spojrzeniu czekoladowych oczu nie pozosta³o ju¿ ani krzty wspó³czucia dla osób, które jego zdaniem postêpowa³y niezgodnie z pewnymi zasadami. Niektórzy nawet (jak g³osi³y plotki) brali go nawet za mafiosa, g³ównie przez bliznê znajduj¹c¹ siê pod prawym okiem nadinspektora.
Blizna, ktĂłra codziennie przypominaÂła mu o bolesnych wydarzeniach sprzed dziesiĂŞciu lat.
Wzi¹³em g³êboki wdech i pozwoli³em, by jego aktualne wspomnienia mnie wype³ni³y.

- Mamusiu... proszĂŞ...
Ciche bÂłagalne jĂŞki maÂłego dziecka. RudowÂłosa dziewczynka leÂżaÂła na piersi dopiero co postrzelonej kobiety ubranej w mundur i ÂłkaÂła. Jej zalane Âłzami brÂązowe oczy rozglÂądaÂły siĂŞ dookoÂła, szukajÂąc ojca.
- Tatusiu, ratuj! - zapÂłakaÂła gÂłoÂśniej, jednak jej ojciec byÂł zajĂŞty czymÂś innym.
CzarnowÂłosy siedmiolatek nie odpuszczaÂł doÂświadczonemu policjantowi. Alastor nadal nie dowierzaÂł, Âże taki maÂły smarkacz byÂł w stanie postrzeliĂŚ jego ÂżonĂŞ, notabene takÂże policjantkĂŞ, a nastĂŞpnie walczyÂł z nim jak rĂłwny z rĂłwnym.
W pewnym momencie siĂŞ zawahaÂł, a przeciwnik wykorzystaÂł sytuacjĂŞ. CoÂś srebrnego bÂłysnĂŞÂło w promieniach sÂłoĂąca, a nadinspektor poczuÂł, Âże przedmiot wbiÂł mu siĂŞ w twarz. OtĂŞpiaÂły, padÂł na ziemiĂŞ, patrzÂąc, jak Mazuite umiera. Nie mĂłgÂł jej pomĂłc.
Zamkn¹³ oczy. Tak bardzo chcia³by pójœÌ za ni¹...

- Dasz radĂŞ wstaĂŚ, del Calcett? - mĂŞÂżczyzna nachylaÂł siĂŞ nade mnÂą, gdy odzyskaÂłem poczucie wÂłasnej ÂświadomoÂści. - JesteÂś pewien, Âże nie potrzeba wzywaĂŚ lekarza?
- Niee - odpowiedziaÂłem, rozcierajÂąc nabitego siniaka. CaÂłe moje ciaÂło byÂło niczym z oÂłowiu, ociĂŞÂżaÂłe, a jednoczeÂśnie bolaÂło jak diabli. MinĂŞÂło trochĂŞ czasu nim daÂłem radĂŞ doprowadziĂŚ siĂŞ do porzÂądku, a w miĂŞdzyczasie rozlegÂł siĂŞ sygnaÂł nowej wiadomoÂści w skrzynce.
Gdy tylko podnios³em siê na nogi, chwyci³em telefon i przeczyta³em wiadomoœÌ.
"Tata lezy nieprzytomny wyglada to na pobicie" - nadawcÂą byÂła moja matka.
SpojrzaÂłem na pana Summercrossa, a nastĂŞpnie na Mars.
- Czy miaÂłby pan coÂś przeciwko, gdybym... jÂą pocaÂłowaÂł przy panu? - zapytaÂłem. Policjant zmroziÂł mnie wzrokiem.
- KaÂżdy rodzic by miaÂł - odparÂł i wzruszyÂł ramionami. UznaÂłem to za przyzwolenie.
NachyliÂłem siĂŞ nad niÂą, uwaÂżajÂąc, by nie przekrzywiĂŚ rurki tkwiÂącej w jej ustach, po czym moje wargi dotknĂŞÂły jej gÂładkiego policzka. Po sekundzie poczuÂłem, Âże coÂś mokrego i sÂłonego zostaÂło na moich ustach. PÂłakaÂła.
P³aka³a nawet pogr¹¿ona w g³êbokiej œpi¹czce.
Nie mogÂłem wytrzymaĂŚ. Nie poÂżegnawszy siĂŞ z ojcem Maroshiki, wyszedÂłem i dopiero wtedy daÂłem upust swym uczuciom. SpÂłynĂŞÂła pojedyncza Âłza.

Jazda do domu nie trwa³a zbyt d³ugo, wiêc po piêtnastu minutach parkowa³em skuter pomiêdzy autem moich rodziców a wœciekle ¿ó³tym smartem mojej kuzynki i jednoczeœnie siostry Luciana. ObecnoœÌ tego drugiego pojazdu wyraŸnie sygnalizowa³a, ¿e moja ukochana rodzicielka zaalarmowa³a pewnie ponad po³owê rodziny... Ach, kobiety.
A dodatkowo za mnÂą nadjechaÂł kolejny samochĂłd, za kierownicÂą ktĂłrego siedziaÂła Cynthia. Kobieta bez chwili wahania zaparkowaÂła na zakazie i wyskoczyÂła, chwytajÂąc po drodze wygodnÂą i pojemnÂą torbĂŞ sportowÂą.
- Trzymasz siê jakoœ? - mruknê³a do mnie, gdy tylko podesz³a. Kiwn¹³em g³ow¹. - To dobrze...
Oboje skierowaliœmy siê w kierunku domu. Nie by³ on taki du¿y, jak ten nale¿¹cy do Summecrossów, jednak moim zdaniem mia³ w sobie coœ niewyt³umaczalnego, dziêki czemu nie mo¿na by³o oderwaÌ od niego wzroku.
Nie by³ te¿ skomplikowany architektonicznie, wiêc po chwili znajdowaliœmy siê nad moim ojcem. Cynthia wyci¹gnê³a z kieszeni ma³a latarkê, ja natomiast kiwn¹³em na moj¹ kuzynkê, by posz³a za mn¹. Juanita przez chwilê siê waha³a, ale w koùcu uleg³a.
- Coœ siê sta³o? - zapyta³a natychmiast, gdy tylko znaleŸliœmy siê na schodach prowadz¹cych na piêtro. Uœmiechn¹³em siê smutno i zacz¹³em wspinaÌ siê po schodach, wzruszywszy ramionami.
- Jeszcze nie wiem - odpowiedziaÂłem zgodnie z prawdÂą. - Jednak nie mĂłwiĂŞ, Âże nie jest ciekawe...
Ponurym gestem przepuœci³em j¹ w drzwiach od mojego pokoju, po czym sam przekroczy³em próg pomieszczenia... I stan¹³em w gotowoœci.
Mój m³odszy brat le¿a³ sobie jak gdyby nigdy nic na swoim ³ó¿ku i wpatrywa³ siê w sufit.
- Siemka - przywitaÂł nas machniĂŞciem rĂŞki. - Tak siĂŞ zastanawiaÂłem, kiedy przyjdziecie tutaj, zaczynaÂło siĂŞ robiĂŚ naprawdĂŞ nud...
- Cyrus -przerwaÂłem mu stanowczym tonem - co ty tutaj, do cholery, robisz?!
Juanita nic nie powiedziaÂła, kiedy chÂłopak niedbaÂłym gestem rozczochraÂł sobie wÂłosy, uÂśmiechajÂąc siĂŞ pod nosem. WyglÂądaÂł o wiele gorzej niÂż ostatnim razem, gdy go widzieliÂśmy. Od tamtego spotkania minĂŞÂła dwa lata.
Przede wszystkim bardzo schudÂł. Ubrania wisiaÂły na nim, jak na strachu na wrĂłble. Policzki siĂŞ zapadÂły. Tylko oczy pozostaÂły tak samo Âżywe.
ByÂł dogorywajÂącym wrakiem.
- Widzisz, to dÂługa historia - odpowiedziaÂł w koĂącu, siadajÂąc normalnie. - Powiedzmy, Âże bawiÂłem w okolicy, to pomyÂślaÂłem sobie, Âże wpadnĂŞ...
- OdpuœÌ sobie - mruknê³a Jupiter. Ja natomiast milcza³em, pozwalaj¹c, by wype³ni³y mnie wspomnienia brata...

- Cyrus? - w jego g³osie czai³o siê zaskoczenie. Oczy o stalowym kolorze uwa¿nie œledzi³ ka¿dy ruch chudego siedemnastolatka o kruczoczarnych w³osach. Ch³opak uœmiechn¹³ siê s³abo i kiwn¹³ g³ow¹, na co Emilio del Calcett zareagowa³ kolejn¹ min¹ w stylu "co siê do cholery jasnej dzieje".
- Pewnie zastanawiasz siê, co ja tu robiê, co nie? - Cyrus, którego wygl¹d by³ jeszcze gorszy ni¿ wygl¹d trupa po zawale serca, westchn¹³, po czym podszed³ do zamkniêtego sejfu wmurowanego w œcianê. - Chodzi o Maroshikê...
- W szpitalu, nadal w ciê¿kim stanie - odpowiedzia³ automatycznie policjant, zanim siê zastanowi³ g³êboko nad swoj¹ wypowiedzi¹. Prze³kn¹³ g³oœno œlinê, nadal nie spuszczaj¹c wzroku z ch³opaka, którego uœmiech siê zmieni³ - sta³ siê bardziej drapie¿ny...

Juanita krzyknĂŞÂła odsuwajÂąc siĂŞ pod ÂścianĂŞ. Na samym poczÂątku nie zorientowaÂłem siĂŞ, co jÂą tak spÂłoszyÂło, jednak dotyk ostrego, metalowego przedmiotu na moim gardle wyjaÂśniÂł mi wszystko.
Zmieni³ siê, zdecydowanie. Jego oczy nie by³y ju¿ takie ¿ywe - czai³a siê w nich szaleùcza pustka. Uœmiech znik³, pozosta³a tylko nik³a jego parodia. Rêka trzymaj¹ca nó¿, którego ostrze jeszcze nie przebi³o mojej szyi, jednak by³o ju¿ blisko.
- Uwielbiam ludzi, ktĂłrzy siĂŞ tak na mnie patrzÂą - odezwaÂł siĂŞ dziwnie znieksztaÂłconym gÂłosem. BrzmiaÂło to tak, jakby nie przemawiaÂł tylko on, lecz ktoÂś jeszcze. - Zdezorientowanie, niedowierzanie, Âże za chwilĂŞ siĂŞ zginie, a to wszystko przez bardzo bliskÂą osobĂŞ...
- Co ty... znowu... - tylko tyle zdoÂłaÂłem z siebie wydobyĂŚ. MiaÂł caÂłkowitÂą racjĂŞ. Jako bliÂźniak byÂł mi bliski, no moÂże niekoniecznie w ciÂągu ostatnich dwĂłch lat, jednak nadal bliski.
Koniec by³ bliski. Czu³em to ca³ym cia³em, jednak dusza nie chcia³a tego s³yszeÌ. Drobny ruch rêk¹. Zacisn¹³em zêby, próbuj¹c siêgn¹Ì do ma³ego pokrowca przyczepionego do moich spodni. Na pró¿no, po chwili d³où znalaz³a siê w mocnym uœcisku.
- Ani mi siĂŞ waÂż - to byÂły ostatnie sÂłowa, jakie do mnie powiedziaÂł, zanim caÂła sprawa dobiegÂła do puenty.
Na dole rozlegÂł siĂŞ charakterystyczny odgÂłos dwĂłch par obcasĂłw. Oczy naszej trĂłjki rozszerzyÂły siĂŞ z lekkiego zdezorientowania, jednak po chwili tylko Cyrus staÂł zszokowany.
- W imiê zasad, sukinsynie! - syknê³a Cynthia przeraŸliwie g³oœno, wymierzaj¹c cios piêœci¹. Chybi³a minimalnie - Cyrus zd¹¿y³ odskoczyÌ, jednak grzywka stanê³a mu dêba. Blondynka dr¿a³a, spogl¹daj¹c na niego z pogard¹. Jeszcze nigdy nie widzia³em jej w takim stanie, chocia¿ doskonale zna³em powód jej reakcji.
Pragnienie zemsty byÂło oczywiste. W koĂącu to mĂłj brat doprowadziÂł do Âśmierci pani Summercross.
Wspomnienia jasnowÂłosego policjanta odÂżyÂły we mnie na nowo. RudowÂłosa kobieta padajÂąca po strzale, jej pÂłaczÂąca cĂłrka, niemoc mĂŞÂża - tego byÂło za wiele...
Brzdêk t³uczonej szyby otrzeŸwi³ mnie nieco. Cyrus sta³ na parapecie, patrz¹c na wszystkich zebranych z pogard¹. Cynthia ponownie rzuci³a siê na niego, tym razem jednak wycelowa³a precyzyjniej, popychaj¹c ch³opaka przez wyrwê w oknie na zewn¹trz. Na u³amek sekundy mignê³a nam jego twarz - wykrzywiona w bolesnym grymasie, który na sam koniec zmieni³ siê w kpi¹cy uœmieszek szaleùca przes³oniêty nag³¹ eksplozj¹ mroku. I tyle go widzieliœmy.
- Cholerka... - szepnĂŞÂła w koĂącu blondynka, ÂłapiÂąc pÂłytkie wdechy. Jej oczy uwaÂżnie studiowaÂły podÂłogĂŞ, a ona sama wyglÂądaÂła, jakby miaÂła ochotĂŞ kogoÂś rozszarpaĂŚ. - Maroshika... a teraz i on.... co siĂŞ...
Maroshika. Wspomnienie jej imienia zabola³o mnie trochê, zw³aszcza, ¿e nadal nie wiedzia³em, co jej siê wtedy sta³o. Blada twarz, podkr¹¿one z wyczerpania oczy, rozczochrane w³osy. Pustka, ³zy, niemoc.
Juanita szepnê³a coœ do Cynthii, spojrzawszy na mnie z nieudawanym wspó³czuciem... po czym wysz³a z pokoju, a lekarka usiad³a na ³ó¿ku, krêc¹c g³ow¹.
- Ach, ca³a ona... - westchnê³a cicho, po czym wziê³a g³êboki wdech. - Jupiter mówi³a coœ, ¿e chcia³byœ znaÌ dok³adny stan Maroshiki...
Nieznaczny uÂśmiech wkroczyÂł niespodziewanie na moje zachmurzone oblicze, spychajÂąc resztĂŞ problemĂłw na dalszy plan.
- Lucian to debil, nigdy mi nic nie powie - mrukn¹³em, obracaj¹c miedzy palcami malutki kluczyk uformowany z metalu o niebieskim po³ysku. Klucz, który móg³ ujawniÌ mi sekrety. - Jedyne, co wiem, to tylko tyle, ¿e reanimacja by³a udana...
- Resuscytacja - wpad³a w s³owo blondynka, spogl¹daj¹c na wybite okno. Mimo i¿ zima odpuœci³a i robi³o siê coraz cieplej (jak to w marcu powinno byÌ), zaczyna³o siê robiÌ ch³odno, zapewne z powodu nadchodz¹cego wieczoru. - Reanimacja jest wtedy, gdy udaje siê przywróciÌ œwiadomoœÌ, a nie tylko...
- Nie rĂłb mi wykÂładĂłw z przysposobienia obronnego - odparÂłem... Klucz, ktĂłry ukazywaÂł inne strony znanych mi osĂłb... - Powiedzmy, Âże nie umarÂła. Co dalej?
Cisza. B³êdem by³oby, gdybym powiedzia³, ¿e siê tego nie spodziewa³em. Lekarze, powo³uj¹c siê na tajemnicê lekarsk¹ oraz podobne rzeczy, nie ujawniali aktualnych poczynaù u pacjenta osobom spoza rodziny.
- Jest w ÂśpiÂączce, ale to pewnie zauwaÂżyÂłeÂś - rozlegÂł siĂŞ w koĂącu jej gÂłos, cichy i zabarwiony nutkÂą zaÂłamania. - Nieprzytomna, nieoddychajÂąca, niestabilna hemodynamicznie. PrĂłbowaliÂśmy i prĂłbujemy ustabilizowaĂŚ jej stan, ale nic nie wychodzi, jakby coÂś neutralizowaÂło wszystkie leki i metody...
- Coœ? - przerwa³em jej ponownie, spogl¹daj¹c na ciemnoœÌ rozprzestrzeniaj¹c¹ siê za oknem. Jej s³owa mia³y dziwny, niepohamowany sens.
- To bĂŞdzie cud, jeÂśli doÂżyje nastĂŞpnej Âśrody.
CiemnoœÌ jawi³a mi siê jako skryty w mroku smok o czerwonych niczym w³osy Maroshiki oczach. Wokó³ niego emanowa³a tajemnicza fioletowa aura.

[Inaka]

RozdziaÂł VI - Komplikacje (Satan)

Lucian opuœci³ pomieszczenie, do którego przeniesiono Mars, z grobow¹ wrêcz min¹. Przez chwilê przygl¹da³ mi siê w milczeniu, po czym odchrz¹kn¹³ cicho.
- Jest Ÿle - oznajmi³. Opar³ siê o œcianê, jakby zrobi³o mu siê s³abo, jednak zauwa¿y³em, ¿e jego d³onie, zreszt¹ nie tylko one, dr¿¹.
- Jesteœ pewien, ¿e dobrze siê czujesz? - zapyta³em, jednak nie odpowiedzia³. Nagle, bez ¿adnych zwiastunów zakry³ twarz d³oùmi i zacz¹³ p³akaÌ. £zy lecia³y pomiêdzy palcami, jednak mój kuzyn nie zwraca³ na nie uwagi.
- To wszystko moja wina - odezwa³ siê po chwili ochryp³ym szeptem. - Ca³y czas próbujê pomóc, coœ zrobiÌ, ale zawsze musi pójœÌ coœ nie tak!
- Takie jest ¿ycie i nic na to nie poradzimy - szepn¹³em cicho, kucaj¹c obok niego. - S¹ jakieœ przeciwwskazania, ¿ebym tam wszed³?
Lekarz spojrza³ na mnie z zaczerwienionymi oczami. WidaÌ by³o, ¿e siê waha, ale w koùcu westchn¹³ i powiedzia³:
- Nadinspektor Summercross.
Zaœmia³em siê pod nosem i skierowa³em siê w stronê drzwi. Chwyci³em ju¿ klamkê, jednak zamiast j¹ nacisn¹Ì, spojrza³em jeszcze raz na kuzyna.
Nadal siedziaÂł pod ÂścianÂą niczym ÂżoÂłnierz, ktĂłry przegraÂł bitwĂŞ. Wprawdzie byÂłem w podobnej sytuacji, jednak nie zamierzaÂłem siĂŞ jeszcze poddawaĂŚ. Jeszcze za wczeÂśnie. OtworzyÂłem drzwi, przy okazji przepuszczajÂąc CynthiĂŞ. Kobieta na mĂłj widok uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ smutno, jednak po chwili ponownie spowaÂżniaÂła i podeszÂła do Luciana.
Maroshika le¿a³a nieruchomo na ³ó¿ku. ¯adnego uœmiechu, grymasu z³oœci - na jej twarzy malowa³ siê spokój podobny do tego, jaki siê widzi na obliczach chowanych nieboszczyków. Jej pierœ unosi³a siê, gdy respirator, który oddycha³ za ni¹, wt³acza³ kolejny raz powietrze do p³uc. Po ca³ym pomieszczeniu rozchodzi³o siê nierytmiczne, przyœpieszone pikanie urz¹dzenia monitoruj¹cego pracê jej serca.
- Mars... - szepn¹³em cicho, mimo i¿ wiedzia³em, ¿e mnie nie us³yszy. - Proszê... wyjdŸ z tego.
- Konowa³y powiadaj¹, ¿e w tym momencie szanse na to s¹ nik³e - odezwa³ siê nagle Alastor Summercross, do tej pory ukryty w najciemniejszym zakamarku salki. Uœmiechn¹³em siê lekko, gdy mê¿czyzna podszed³ i usiad³ na krzeœle obok ³ó¿ka.
Policjant by³ dobrze zbudowanym blondynem w œrednim wieku. Lata pracy spowodowa³y, ¿e w jego spojrzeniu czekoladowych oczu nie pozosta³o ju¿ ani krzty wspó³czucia dla osób, które jego zdaniem postêpowa³y niezgodnie z pewnymi zasadami. Niektórzy nawet (jak g³osi³y plotki) brali go nawet za mafiosa, g³ównie przez bliznê znajduj¹c¹ siê pod prawym okiem nadinspektora.
Blizna, ktĂłra codziennie przypominaÂła mu o bolesnych wydarzeniach sprzed dziesiĂŞciu lat.
Wzi¹³em g³êboki wdech i pozwoli³em, by jego aktualne wspomnienia mnie wype³ni³y.

- Mamusiu... proszĂŞ...
Ciche bÂłagalne jĂŞki maÂłego dziecka. RudowÂłosa dziewczynka leÂżaÂła na piersi dopiero co postrzelonej kobiety ubranej w mundur i ÂłkaÂła. Jej zalane Âłzami brÂązowe oczy rozglÂądaÂły siĂŞ dookoÂła, szukajÂąc ojca.
- Tatusiu, ratuj! - zapÂłakaÂła gÂłoÂśniej, jednak jej ojciec byÂł zajĂŞty czymÂś innym.
CzarnowÂłosy siedmiolatek nie odpuszczaÂł doÂświadczonemu policjantowi. Alastor nadal nie dowierzaÂł, Âże taki maÂły smarkacz byÂł w stanie postrzeliĂŚ jego ÂżonĂŞ, notabene takÂże policjantkĂŞ, a nastĂŞpnie walczyÂł z nim jak rĂłwny z rĂłwnym.
W pewnym momencie siĂŞ zawahaÂł, a przeciwnik wykorzystaÂł sytuacjĂŞ. CoÂś srebrnego bÂłysnĂŞÂło w promieniach sÂłoĂąca, a nadinspektor poczuÂł, Âże przedmiot wbiÂł mu siĂŞ w twarz. OtĂŞpiaÂły, padÂł na ziemiĂŞ, patrzÂąc, jak Mazuite umiera. Nie mĂłgÂł jej pomĂłc.
Zamkn¹³ oczy. Tak bardzo chcia³by pójœÌ za ni¹...

- Dasz radĂŞ wstaĂŚ, del Calcett? - mĂŞÂżczyzna nachylaÂł siĂŞ nade mnÂą, gdy odzyskaÂłem poczucie wÂłasnej ÂświadomoÂści. - JesteÂś pewien, Âże nie potrzeba wzywaĂŚ lekarza?
- Niee - odpowiedziaÂłem, rozcierajÂąc nabitego siniaka. CaÂłe moje ciaÂło byÂło niczym z oÂłowiu, ociĂŞÂżaÂłe, a jednoczeÂśnie bolaÂło jak diabli. MinĂŞÂło trochĂŞ czasu nim daÂłem radĂŞ doprowadziĂŚ siĂŞ do porzÂądku, a w miĂŞdzyczasie rozlegÂł siĂŞ sygnaÂł nowej wiadomoÂści w skrzynce.
Gdy tylko podnios³em siê na nogi, chwyci³em telefon i przeczyta³em wiadomoœÌ.
"Tata lezy nieprzytomny wyglada to na pobicie" - nadawcÂą byÂła moja matka.
SpojrzaÂłem na pana Summercrossa, a nastĂŞpnie na Mars.
- Czy miaÂłby pan coÂś przeciwko, gdybym... jÂą pocaÂłowaÂł przy panu? - zapytaÂłem. Policjant zmroziÂł mnie wzrokiem.
- KaÂżdy rodzic by miaÂł - odparÂł i wzruszyÂł ramionami. UznaÂłem to za przyzwolenie.
NachyliÂłem siĂŞ nad niÂą, uwaÂżajÂąc, by nie przekrzywiĂŚ rurki tkwiÂącej w jej ustach, po czym moje wargi dotknĂŞÂły jej gÂładkiego policzka. Po sekundzie poczuÂłem, Âże coÂś mokrego i sÂłonego zostaÂło na moich ustach. PÂłakaÂła.
P³aka³a nawet pogr¹¿ona w g³êbokiej œpi¹czce.
Nie mogÂłem wytrzymaĂŚ. Nie poÂżegnawszy siĂŞ z ojcem Maroshiki, wyszedÂłem i dopiero wtedy daÂłem upust swym uczuciom. SpÂłynĂŞÂła pojedyncza Âłza.

Jazda do domu nie trwa³a zbyt d³ugo, wiêc po piêtnastu minutach parkowa³em skuter pomiêdzy autem moich rodziców a wœciekle ¿ó³tym smartem mojej kuzynki i jednoczeœnie siostry Luciana. ObecnoœÌ tego drugiego pojazdu wyraŸnie sygnalizowa³a, ¿e moja ukochana rodzicielka zaalarmowa³a pewnie ponad po³owê rodziny... Ach, kobiety.
A dodatkowo za mnÂą nadjechaÂł kolejny samochĂłd, za kierownicÂą ktĂłrego siedziaÂła Cynthia. Kobieta bez chwili wahania zaparkowaÂła na zakazie i wyskoczyÂła, chwytajÂąc po drodze wygodnÂą i pojemnÂą torbĂŞ sportowÂą.
- Trzymasz siê jakoœ? - mruknê³a do mnie, gdy tylko podesz³a. Kiwn¹³em g³ow¹. - To dobrze...
Oboje skierowaliœmy siê w kierunku domu. Nie by³ on taki du¿y, jak ten nale¿¹cy do Summecrossów, jednak moim zdaniem mia³ w sobie coœ niewyt³umaczalnego, dziêki czemu nie mo¿na by³o oderwaÌ od niego wzroku.
Nie by³ te¿ skomplikowany architektonicznie, wiêc po chwili znajdowaliœmy siê nad moim ojcem. Cynthia wyci¹gnê³a z kieszeni ma³a latarkê, ja natomiast kiwn¹³em na moj¹ kuzynkê, by posz³a za mn¹. Juanita przez chwilê siê waha³a, ale w koùcu uleg³a.
- Coœ siê sta³o? - zapyta³a natychmiast, gdy tylko znaleŸliœmy siê na schodach prowadz¹cych na piêtro. Uœmiechn¹³em siê smutno i zacz¹³em wspinaÌ siê po schodach, wzruszywszy ramionami.
- Jeszcze nie wiem - odpowiedziaÂłem zgodnie z prawdÂą. - Jednak nie mĂłwiĂŞ, Âże nie jest ciekawe...
Ponurym gestem przepuœci³em j¹ w drzwiach od mojego pokoju, po czym sam przekroczy³em próg pomieszczenia... I stan¹³em w gotowoœci.
Mój m³odszy brat le¿a³ sobie jak gdyby nigdy nic na swoim ³ó¿ku i wpatrywa³ siê w sufit.
- Siemka - przywitaÂł nas machniĂŞciem rĂŞki. - Tak siĂŞ zastanawiaÂłem, kiedy przyjdziecie tutaj, zaczynaÂło siĂŞ robiĂŚ naprawdĂŞ nud...
- Cyrus -przerwaÂłem mu stanowczym tonem - co ty tutaj, do cholery, robisz?!
Juanita nic nie powiedziaÂła, kiedy chÂłopak niedbaÂłym gestem rozczochraÂł sobie wÂłosy, uÂśmiechajÂąc siĂŞ pod nosem. WyglÂądaÂł o wiele gorzej niÂż ostatnim razem, gdy go widzieliÂśmy. Od tamtego spotkania minĂŞÂła dwa lata.
Przede wszystkim bardzo schudÂł. Ubrania wisiaÂły na nim, jak na strachu na wrĂłble. Policzki siĂŞ zapadÂły. Tylko oczy pozostaÂły tak samo Âżywe.
ByÂł dogorywajÂącym wrakiem.
- Widzisz, to dÂługa historia - odpowiedziaÂł w koĂącu, siadajÂąc normalnie. - Powiedzmy, Âże bawiÂłem w okolicy, to pomyÂślaÂłem sobie, Âże wpadnĂŞ...
- OdpuœÌ sobie - mruknê³a Jupiter. Ja natomiast milcza³em, pozwalaj¹c, by wype³ni³y mnie wspomnienia brata...

- Cyrus? - w jego g³osie czai³o siê zaskoczenie. Oczy o stalowym kolorze uwa¿nie œledzi³ ka¿dy ruch chudego siedemnastolatka o kruczoczarnych w³osach. Ch³opak uœmiechn¹³ siê s³abo i kiwn¹³ g³ow¹, na co Emilio del Calcett zareagowa³ kolejn¹ min¹ w stylu "co siê do cholery jasnej dzieje".
- Pewnie zastanawiasz siê, co ja tu robiê, co nie? - Cyrus, którego wygl¹d by³ jeszcze gorszy ni¿ wygl¹d trupa po zawale serca, westchn¹³, po czym podszed³ do zamkniêtego sejfu wmurowanego w œcianê. - Chodzi o Maroshikê...
- W szpitalu, nadal w ciê¿kim stanie - odpowiedzia³ automatycznie policjant, zanim siê zastanowi³ g³êboko nad swoj¹ wypowiedzi¹. Prze³kn¹³ g³oœno œlinê, nadal nie spuszczaj¹c wzroku z ch³opaka, którego uœmiech siê zmieni³ - sta³ siê bardziej drapie¿ny...

Juanita krzyknĂŞÂła odsuwajÂąc siĂŞ pod ÂścianĂŞ. Na samym poczÂątku nie zorientowaÂłem siĂŞ, co jÂą tak spÂłoszyÂło, jednak dotyk ostrego, metalowego przedmiotu na moim gardle wyjaÂśniÂł mi wszystko.
Zmieni³ siê, zdecydowanie. Jego oczy nie by³y ju¿ takie ¿ywe - czai³a siê w nich szaleùcza pustka. Uœmiech znik³, pozosta³a tylko nik³a jego parodia. Rêka trzymaj¹ca nó¿, którego ostrze jeszcze nie przebi³o mojej szyi, jednak by³o ju¿ blisko.
- Uwielbiam ludzi, ktĂłrzy siĂŞ tak na mnie patrzÂą - odezwaÂł siĂŞ dziwnie znieksztaÂłconym gÂłosem. BrzmiaÂło to tak, jakby nie przemawiaÂł tylko on, lecz ktoÂś jeszcze. - Zdezorientowanie, niedowierzanie, Âże za chwilĂŞ siĂŞ zginie, a to wszystko przez bardzo bliskÂą osobĂŞ...
- Co ty... znowu... - tylko tyle zdoÂłaÂłem z siebie wydobyĂŚ. MiaÂł caÂłkowitÂą racjĂŞ. Jako bliÂźniak byÂł mi bliski, no moÂże niekoniecznie w ciÂągu ostatnich dwĂłch lat, jednak nadal bliski.
Koniec by³ bliski. Czu³em to ca³ym cia³em, jednak dusza nie chcia³a tego s³yszeÌ. Drobny ruch rêk¹. Zacisn¹³em zêby, próbuj¹c siêgn¹Ì do ma³ego pokrowca przyczepionego do moich spodni. Na pró¿no, po chwili d³où znalaz³a siê w mocnym uœcisku.
- Ani mi siĂŞ waÂż - to byÂły ostatnie sÂłowa, jakie do mnie powiedziaÂł, zanim caÂła sprawa dobiegÂła do puenty.
Na dole rozlegÂł siĂŞ charakterystyczny odgÂłos dwĂłch par obcasĂłw. Oczy naszej trĂłjki rozszerzyÂły siĂŞ z lekkiego zdezorientowania, jednak po chwili tylko Cyrus staÂł zszokowany.
- W imiê zasad, sukinsynie! - syknê³a Cynthia przeraŸliwie g³oœno, wymierzaj¹c cios piêœci¹. Chybi³a minimalnie - Cyrus zd¹¿y³ odskoczyÌ, jednak grzywka stanê³a mu dêba. Blondynka dr¿a³a, spogl¹daj¹c na niego z pogard¹. Jeszcze nigdy nie widzia³em jej w takim stanie, chocia¿ doskonale zna³em powód jej reakcji.
Pragnienie zemsty byÂło oczywiste. W koĂącu to mĂłj brat doprowadziÂł do Âśmierci pani Summercross.
Wspomnienia jasnowÂłosego policjanta odÂżyÂły we mnie na nowo. RudowÂłosa kobieta padajÂąca po strzale, jej pÂłaczÂąca cĂłrka, niemoc mĂŞÂża - tego byÂło za wiele...
Brzdêk t³uczonej szyby otrzeŸwi³ mnie nieco. Cyrus sta³ na parapecie, patrz¹c na wszystkich zebranych z pogard¹. Cynthia ponownie rzuci³a siê na niego, tym razem jednak wycelowa³a precyzyjniej, popychaj¹c ch³opaka przez wyrwê w oknie na zewn¹trz. Na u³amek sekundy mignê³a nam jego twarz - wykrzywiona w bolesnym grymasie, który na sam koniec zmieni³ siê w kpi¹cy uœmieszek szaleùca przes³oniêty nag³¹ eksplozj¹ mroku. I tyle go widzieliœmy.
- Cholerka... - szepnĂŞÂła w koĂącu blondynka, ÂłapiÂąc pÂłytkie wdechy. Jej oczy uwaÂżnie studiowaÂły podÂłogĂŞ, a ona sama wyglÂądaÂła, jakby miaÂła ochotĂŞ kogoÂś rozszarpaĂŚ. - Maroshika... a teraz i on.... co siĂŞ...
Maroshika. Wspomnienie jej imienia zabola³o mnie trochê, zw³aszcza, ¿e nadal nie wiedzia³em, co jej siê wtedy sta³o. Blada twarz, podkr¹¿one z wyczerpania oczy, rozczochrane w³osy. Pustka, ³zy, niemoc.
Juanita szepnê³a coœ do Cynthii, spojrzawszy na mnie z nieudawanym wspó³czuciem... po czym wysz³a z pokoju, a lekarka usiad³a na ³ó¿ku, krêc¹c g³ow¹.
- Ach, ca³a ona... - westchnê³a cicho, po czym wziê³a g³êboki wdech. - Jupiter mówi³a coœ, ¿e chcia³byœ znaÌ dok³adny stan Maroshiki...
Nieznaczny uÂśmiech wkroczyÂł niespodziewanie na moje zachmurzone oblicze, spychajÂąc resztĂŞ problemĂłw na dalszy plan.
- Lucian to debil, nigdy mi nic nie powie - mrukn¹³em, obracaj¹c miedzy palcami malutki kluczyk uformowany z metalu o niebieskim po³ysku. Klucz, który móg³ ujawniÌ mi sekrety. - Jedyne, co wiem, to tylko tyle, ¿e reanimacja by³a udana...
- Resuscytacja - wpad³a w s³owo blondynka, spogl¹daj¹c na wybite okno. Mimo i¿ zima odpuœci³a i robi³o siê coraz cieplej (jak to w marcu powinno byÌ), zaczyna³o siê robiÌ ch³odno, zapewne z powodu nadchodz¹cego wieczoru. - Reanimacja jest wtedy, gdy udaje siê przywróciÌ œwiadomoœÌ, a nie tylko...
- Nie rĂłb mi wykÂładĂłw z przysposobienia obronnego - odparÂłem... Klucz, ktĂłry ukazywaÂł inne strony znanych mi osĂłb... - Powiedzmy, Âże nie umarÂła. Co dalej?
Cisza. B³êdem by³oby, gdybym powiedzia³, ¿e siê tego nie spodziewa³em. Lekarze, powo³uj¹c siê na tajemnicê lekarsk¹ oraz podobne rzeczy, nie ujawniali aktualnych poczynaù u pacjenta osobom spoza rodziny.
- Jest w ÂśpiÂączce, ale to pewnie zauwaÂżyÂłeÂś - rozlegÂł siĂŞ w koĂącu jej gÂłos, cichy i zabarwiony nutkÂą zaÂłamania. - Nieprzytomna, nieoddychajÂąca, niestabilna hemodynamicznie. PrĂłbowaliÂśmy i prĂłbujemy ustabilizowaĂŚ jej stan, ale nic nie wychodzi, jakby coÂś neutralizowaÂło wszystkie leki i metody...
- Coœ? - przerwa³em jej ponownie, spogl¹daj¹c na ciemnoœÌ rozprzestrzeniaj¹c¹ siê za oknem. Jej s³owa mia³y dziwny, niepohamowany sens.
- To bĂŞdzie cud, jeÂśli doÂżyje nastĂŞpnej Âśrody.
CiemnoœÌ jawi³a mi siê jako skryty w mroku smok o czerwonych niczym w³osy Maroshiki oczach. Wokó³ niego emanowa³a tajemnicza fioletowa aura.