[Afil]

I admit: Nigdy w Âżyciu nie obejrzaÂłem NAWET JEDNEGO odcinka CSI, czy KoÂści, czy Komisarza Rexa czy Alexa. Tylko Ojciec Mateusz. :3 Co do niezgodnoÂści z biologiÂą (A sprawdzaÂłem na lekcji, Âże to moÂżliwe...) to przecieÂż nikt nie powiedziaÂł, Âże trenerzy to ludzie. :3

8: Statek
Wszystko zdarzyÂło siĂŞ pewnego sÂłonecznego dnia na luksusowym statku wycieczkowym „S.S. Transporter”, ktĂłry podró¿owaÂł pomiĂŞdzy regionami. WejœÌ na niego mogli tylko celebryci, mistrzowie ligi w jakimÂś regionie albo dziennikarze. Jako Âże Gold byÂł Mistrzem Ligi Tohjo, od Profesora Oaka dostaÂł bilet upowaÂżniajÂący go do nielimitowanej iloÂści przejazdĂłw z Johto do Hoenn. Hoenn byÂło mÂłodym regionem, Ăłsma sala zostaÂła otwarta dopiero rok wczeÂśniej. Dziennikarze opowiadali, Âże podczas tajnych eksploracji statku natknĂŞli siĂŞ na tajnÂą zÂłotÂą salĂŞ, a zÂłotÂą nie tylko dlatego, Âże miaÂła takie Âściany, ale takÂże i caÂła byÂła wypchana cennym kruszcem, oszacowanym na kilka miliardĂłw PokedolarĂłw. Z relacji dziennikarzy wynikaÂło takÂże, Âże od poczÂątku istnienia Ligi Hoenn, tylko trzy osoby zostaÂły Mistrzami regionu: Brendan, May i Sapphire. May i Brendan byli bliskimi znajomymi Profesora Bircha, ktĂłry byÂł g³ównym Profesorem regionu. Sapphire byÂła czternastoletniÂą atrakcyjnÂą dziewczynÂą, ktĂłrÂą przezywano tak z powodu jej zamiÂłowania do tego kamienia, a takÂże i wszystkiego w kolorze szafirowym. Pewnej nocy uciekÂła z domu, a okazaÂła siĂŞ byĂŚ tak genialnÂą trenerkÂą, Âże jeszcze tej samej nocy posiadaÂła 6 odznak. Nikt dokÂładnie nie poznaÂł jej PokemonĂłw, gdyÂż zwykle wystarczaÂł Swampert, Machamp i Linoone by wszystkich pokonaĂŚ. Tego dnia na statku znajdowaÂło siĂŞ tylko kilka osĂłb, nawet dziennikarze dali sobie spokĂłj. OprĂłcz Golda i Sapphire na statku znajdowaÂła siĂŞ jakaÂś trenerka ContestĂłw, zaÂłoÂżyciel Hoenn Safari Zone, jakiÂś „Znany Specjalista Od Wszystkich 386 PokemonĂłw” i kilku kamerzystĂłw. Traf chciaÂł, Âże gdy na gĂłrnym pokÂładzie opalaÂła siĂŞ Sapphire, dostrzegÂł jÂą mÂłody mistrz Tohjo. ZauwaÂżyÂł, Âże dziewczyna kurczy siĂŞ, „MoÂże jest chora”, pomyÂślaÂł i podaÂł jej rĂŞkĂŞ. Ona spojrzaÂła na niego i zakochali siĂŞ od pierwszego wejrzenia. Gold postanowiÂł jak najszybciej zaprowadziĂŚ jÂą do luksusowego pomieszczenia lekarskiego, a wiĂŞc nie zamienili ze sobÂą ani sÂłowa. Gdy doszli na miejsce, lekarz daÂł jej dwie tabletki Pokeryny i po jakiejÂś chwili jej przeszÂło. Zakochani nawiÂązali ze sobÂą rozmowĂŞ wymieniajÂąc siĂŞ doÂświadczeniami z pobytu w Johto (i Kanto). Sapphire byÂła w Johto na trzytygodniowej wycieczce w celu uzupeÂłnienia Pokedexu. WspominaÂła o tym, Âże skompletowaÂła niemalÂże caÂły Stary Pokedex (Kanto) z wyjÂątkiem legendarnych Articuno, Moltresa, Zaprosa, Mew i Mewtwo. OpowiedziaÂła o tym, jak spotkaÂła Celebiego w jednej z chatek w Ilex Forest. Gold z zaciekawieniem sÂłuchaÂł, a gdy Sapphire skoĂączyÂła opowiadaĂŚ o orientalnych widoczkach regionu, zapytaÂł o Pokedex z Hoenn. Przez nastĂŞpne kilka godzin (Bo podró¿ krĂłtka nie byÂła, byÂła dwudniowa) rozmawiali o zastosowaniach i sile poszczegĂłlnych PokemonĂłw z Hoenn. JednakÂże, chÂłopak zdziwiÂł siĂŞ, gdyÂż tamten mĂŞÂżczyzna opowiadaÂł coÂś o 386 Pokemonach, a ona miaÂła ich do numeru 372.
- Dalej sÂą Pokemony legendarne, trudne do znalezienia. Albo pó³legendarne, nie mam pojĂŞcia ile pó³legend moÂże byĂŚ w Hoenn. – OdpowiedziaÂła swoim aksamitnym gÂłosem. PoÂłoÂżyÂła swojÂą rĂŞkĂŞ na nodze Golda, ktĂłry natychmiast przestaÂł siĂŞ poruszaĂŚ. – Podobam ci siĂŞ, prawda? – Sapphire mogÂłaby siĂŞ zaÂłoÂżyĂŚ, Âże moÂżna „jeszcze bardziej siĂŞ nie poruszaĂŚ”, bo wÂłaÂśnie to zrobiÂł. Delikatnie zaczĂŞÂła masowaĂŚ jego nogĂŞ. ZamknĂŞÂła oczy i delikatnie rozchyliÂła wargi.
- ProszĂŞ, przestaĂą… - OdpowiedziaÂł onieÂśmielony chÂłopak. MasaÂż przyspieszyÂł, ciepÂło napeÂłniÂło jego ciaÂło. Fakt, rĂŞka Sapphire byÂła ciutkĂŞ za gorÂąca. – Czy ty przypadkiem nie masz gorÂączki? – Nie czekajÂąc na odpowiedÂź przyÂłoÂżyÂł swojÂą dÂłoĂą do jej gÂłowy. ByÂła chÂłodna (jak to zawsze u ludzi). – Dziwne. – Oboje umilkli, aÂż do momentu w ktĂłrym zaszÂło sÂłoĂące. Sapphire wstaÂła z Âławeczki i pokazaÂła gest „ChodÂź za mnÂą”. Bez Âżadnych sprzeciwĂłw zauroczony Gold pod¹¿yÂł za niÂą szerokim wyzÂłacanym korytarzem prowadzÂącym do poszczegĂłlnych pokoi. PokĂłj dziewczyny miaÂł numerek „9999”, byÂła to ostatnia sala na najwyÂższym piĂŞtrze. Sala. ChÂłopak nie musiaÂł byĂŚ geniuszem, by wpaœÌ na to, Âże ta sala miaÂła przynajmniej 100 metrĂłw kwadratowych. Czerwone Âściany ozdobione byÂły ró¿nymi dziwnymi odznakami w szklanych ramach (Gold naliczyÂł ich 24, 8 z Kanto, 8 z Johto i 8 z Hoenn), a podÂłoga, ktĂłra wyglÂądaÂła na „doœÌ bardzo drogÂą”, metalicznym poÂłyskiem zachĂŞcaÂła do taĂąca. Tyle, Âże Âżadno z nich nie umiaÂło taĂączyĂŚ. Na samym koĂącu prostokÂątnej Sali znajdowaÂło siĂŞ dwuosobowe ³ó¿ko wyglÂądajÂące jak duÂżo wygodniejsza maszyna uÂżywana do zapisania wynikĂłw PokemonĂłw w Indigo Plateau. Jedyna ró¿nica byÂła taka, Âże byÂła przystosowana do ludzi (dwojga) i nie miaÂła Âściany przy wejÂściu. Obok niej znajdowaÂła siĂŞ posrebrzana (bÂądÂź srebrna) komoda z sporÂą szufladÂą. Dziewczyna podeszÂła do niej i z szuflady wyjĂŞÂła gruby plik banknotĂłw.
- Bardziej ci siĂŞ po przyda. – PodaÂła. W momencie gdy Gold wzi¹³ w rĂŞce pieniÂądze, przewrĂłciÂła go na ³ó¿ko i rzuciÂła siĂŞ na niego. – TeÂż mi siĂŞ podobasz. – ObjĂŞÂła go oboma rĂŞkoma.
- Sapphire… JesteÂś BARDZO gorÂąca… - StwierdziÂł przeraÂżony Gold.
- DziĂŞkujĂŞ. Ale ja nie jestem zboczona, a wiĂŞc potraktujĂŞ to jako komplement.
- Dziewczyno! TY PÂŁONIESZ! – W momencie wypowiadania tego zdania to jeszcze nie byÂło prawdÂą. Kilka sekund póŸniej gÂłoÂśny krzyk odbiÂł siĂŞ echem od Âścian Sali. ChÂłopak czym prĂŞdzej powstaÂł z ³ó¿ka odwracajÂąc siĂŞ w kierunku wyjÂścia. RzuciÂł siĂŞ w kierunku klamki, otworzyÂł drzwi ignorujÂąc dÂźwiĂŞk pÂłonÂącego ognia i krzyk Sapphire. PobiegÂł w kierunku kabiny kapitana na pierwszym poziomie, lecz gdy zszedÂł na Ăłsmy poziom, ogieĂą zapÂłon¹³ na suficie. ChoĂŚ wiedziaÂł, Âże szybciej nie moÂże, ruszyÂł w kierunku schodĂłw na poziom 7, potem na poziom 6, lecz gdy byÂł na poziomie piÂątym, zawaliÂł siĂŞ sufit Ăłsmego piĂŞtra. Sufit ten, spadajÂąc z wielkÂą si³¹ zarywaÂł kolejne poziomy statku, zbierajÂąc ofiarĂŞ w postaci czÂłowieka na poziomie piÂątym. TrzydzieÂści minut póŸniej caÂły statek znalazÂł siĂŞ pod wodÂą terenu niczyjego. Nikt nie przeÂżyÂł.

9: PociÂąg
Goldenrod City. NajwiĂŞksze miasto kiedykolwiek wybudowane. WÂłaÂśnie w nim znajdowaÂł siĂŞ zdetronizowany najlepszy trener wszech czasĂłw. Od 1992 roku codziennie czuÂł to samo: ChĂŞĂŚ zadania bĂłlu innym, takiego samego bĂłlu jak on sam czuje. ChciaÂłby wtedy zgin¹Ì, ale pomogÂła mu pewna mÂłoda kobieta oferujÂąc „lek”, ktĂłry zamiast pomagaĂŚ, utrwalaÂł ten stan. NajdokÂładniej pozycjĂŞ Reda moÂżna okreÂśliĂŚ jako „Kasa Biletowa, stacja Magnet Train”. Przed nim w kolejce staÂło kilkanaÂście osĂłb, Âżadnej z nich Red nie znaÂł. Bilety byÂły sprzedawane w maÂłej budce, w ktĂłrej mieÂściÂło siĂŞ wÂłaÂśnie kilkanaÂście ludzi, czyli caÂła kolejka w przĂłd, Red i jeszcze jeden chÂłopak za nim. Obdrapana drewniana budka niczym szczegĂłlnym siĂŞ nie wyró¿niaÂła, poza metalowym gÂłoÂśnikiem zamontowanym na gĂłrnej czĂŞÂści jednej z krawĂŞdzi budki. GÂłoÂśnik zostaÂł zamontowany przez Prezydenta Miasta Goldenrod, ktĂłry kogoÂś Redowi przypominaÂł, a nazywaÂł siĂŞ Gianluigi albo jakoÂś tak. Podobno jest przedsiĂŞbiorcÂą z Kanto, ktĂłry niedawno uciekÂł z wiĂŞzienia. W gÂłoÂśniczku leciaÂła ta sama muzyczka, jakÂą moÂżna byÂło sÂłyszeĂŚ podczas Surfowania w Johto. Muzyczka miaÂła poprawiaĂŚ morale podró¿nych, ale jej tragiczna jakoœÌ wpieniaÂła wszystkich czekajÂących w kolejce (a szczegĂłlnie tych, ktĂłrzy tej muzyczki nie mogli sÂłyszeĂŚ). Dwa okienka przed kasÂą biletowÂą (na wysokoÂści Reda) znajdowaÂł siĂŞ maÂły sklepik z akcesoriami trenerskimi, takie jak Pokeballe, Potiony, Repele, Escape Rope’y i przedmioty uÂżywalne tylko w walce. TragicznÂą muzyczkĂŞ zagÂłuszyÂł komunikat spikerki (w jeszcze gorszej jakoÂści) o opóŸnieniu pociÂągu do Kanto. Kolejka natychmiast siĂŞ rozeszÂła, a Red podszedÂł do okienka. KupiÂł jeden bilet w jednÂą stronĂŞ. Bilety w Magnet Train miaÂły jednÂą wÂłaÂściwoœÌ: ByÂły waÂżne tylko przez trzydzieÂści minut. Dlatego caÂła kolejka siĂŞ rozeszÂła. ChÂłopak spojrzaÂł na Âśrodkowe z trzech okienek, moÂżna byÂło zadzwoniĂŚ do znajomych uÂżywajÂąc Hoennowskiego zastĂŞpcy Pokegeara, Pokenav, czy jakoÂś tak. Z racji tego, Âże Red jechaÂł do Kanto naprawiĂŚ swĂłj Pokegear, postanowiÂł zadzwoniĂŚ do numeru, ktĂłry najlepiej pamiĂŞta. Po kilku sygnaÂłach odezwaÂł siĂŞ szorstki gÂłos.
- KTO TAM?! – WrzasnĂŞÂła osoba po drugiej stronie sÂłuchawki.
- J…ja, Reeed. – WybeÂłgotaÂł chÂłopak. – ZastaÂłem… Sapphire?
- UMARÂŁA ROK TEMU, DO WIDZENIA! – GÂłos siĂŞ urwaÂł w momencie mĂłwienia ostatniej sylaby. Oczy chÂłopaka staÂły siĂŞ wilgotne. ZaskomlaÂł dwukrotnie i wybraÂł inny numer. Po kilku sygnaÂłach nikt mu nie odpowiedziaÂł. Gold zawsze odbieraÂł telefon… ZadzwoniÂł wiĂŞc pod trzeci numer.
- Red? Czego potrzebujesz? – SpytaÂł znajomy gÂłos starszego pana.
- Gold…
- …nie Âżyje od roku. Zgin¹³ w katastrofie statku pasaÂżerskiego. – Red rzuciÂł sÂłuchawkÂą. ZÂłapaÂł siĂŞ oboma rĂŞkami za gÂłowĂŞ. Wrzasn¹³ straszÂąc wszystkich oczekujÂących pasaÂżerĂłw. UpadÂł na kolana i z dÂłoni wypadÂł mu bilet. Gdy otarÂł oczy swojÂą bluzÂą, spojrzaÂł na niego i jego oczy zapÂłonĂŞÂły czerwieniÂą. SkasowaÂł bilet i przeszedÂł przez automatycznie sterowanÂą bramkĂŞ. ZajrzaÂł do plecaka i wyciÂągn¹³ z niego rower. Na prostym odcinku ³¹czÂącym perony, ktĂłry miaÂł przynajmniej 300 metrĂłw, rozpĂŞdziÂł siĂŞ do rekordowej szybkoÂści i na samym koĂącu nacisn¹³ hamulce. PuÂściÂł rĂŞce z kierownicy, widziaÂł, Âże leci na betonowÂą ÂścianĂŞ, wiedziaÂł, Âże skrĂŞci sobie kark. JednakÂże przeoczyÂł jeden element: ZawieszonÂą trochĂŞ przed ÂścianÂą reklamĂŞ odradzajÂącÂą eutanazji. P³ócienna reklama wyhamowaÂła caÂły jego pĂŞd. BezwÂładne ciaÂło chÂłopaka opadÂło na ziemiĂŞ, Red podniĂłsÂł siĂŞ i spojrzaÂł na rzecz, ktĂłra go uratowaÂła. Na reklamie widoczny byÂł uÂśmiechniĂŞty chÂłopiec i jakaÂś starsza osoba z uÂśmiechniĂŞtÂą naddartÂą (przez impet Reda) twarzÂą. JuÂż miaÂł zamiar podrzeĂŚ te uÂśmiechniĂŞte twarze, kiedy nagle otrzÂąsn¹³ siĂŞ. SpojrzaÂł jeszcze raz na chÂłopca i mimowolnie uÂśmiechn¹³ siĂŞ. SpojrzaÂł na rower i schowaÂł go do zmniejszajÂącego plecaka. PostanowiÂł, Âże skoro i tak bĂŞdzie musiaÂł czekaĂŚ na pociÂąg, to przynajmniej na ÂświeÂżym powietrzu, gdzie Âżaden gÂłupi pomysÂł do gÂłowy mu nie przyjdzie. WyszedÂł na pierwszy peron. PrzywitaÂły go Âśpiewy SwellowĂłw sprowadzonych z Hoenn przez przypadkowych trenerĂłw. SÂłoĂące rozÂświetliÂło jego twarz. Peron byÂł zÂłoÂżony z ÂświecÂącej neonowej podÂłogi, torĂłw na niemalÂże tej samej wysokoÂści co neony i neonowej drogi po drugiej stronie. Takich peronĂłw na stacji w Goldenrod byÂło dokÂładnie piĂŞĂŚ. Red pamiĂŞtaÂł czasy, kiedy jeszcze na kaÂżdym peronie znajdowaÂł siĂŞ dach, ale skoĂączyÂły siĂŞ dotacje na rozwijanie starej magnetycznej technologii, jakieÂś Âłomy ukradÂły neonowy dach i zostaÂła podÂłoga oraz tory. Tam, gdzie kiedyÂś koĂączyÂł siĂŞ tunel (stacja), znajdowaÂła siĂŞ poÂłamana tabliczka pokazujÂąca nazwĂŞ miasta w ktĂłrym podró¿nik wÂłaÂśnie siĂŞ znajdowaÂł. UÂśmiechniĂŞty chÂłopak siĂŞgn¹³ do plecaka po baton energetyczny, odwin¹³ opakowanie i ugryzÂł jeden z koĂącĂłw delektujÂąc siĂŞ delikatnym smakiem i zapominajÂąc o wszystkich problemĂłw. PowtarzaÂł sobie pod nosem proste sÂłowa aÂż do momentu, w ktĂłrych przestawaÂł siĂŞ jÂąkaĂŚ. Wtedy dodawaÂł kolejne. Jego Âżycie wÂłaÂśnie zaczĂŞÂło siĂŞ zmieniaĂŚ na lepsze.
Po kilku minutach bÂłogiego odpoczynku na perony zaczĂŞli wchodziĂŚ ludzie, prawdopodobnie pociÂąg miaÂł przyjechaĂŚ za chwilĂŞ. Ludzie zaczĂŞli wychodziĂŚ z obu stron torĂłw, gdy nagle z drugiej strony wyszedÂł Gold.
- RED! – ZawoÂłaÂł chÂłopak po drugiej stronie radoÂśnie machajÂąc w jego kierunku rĂŞkÂą. Red nie wahajÂąc siĂŞ, ruszyÂł w kierunku tamtej czĂŞÂści, niedowierzajÂąc w swoje szczĂŞÂście. W momencie gdy byÂł na Âśrodku toru, nadjechaÂł pociÂąg. Zanim zd¹¿yÂł wyhamowaĂŚ, ze zdetronizowanego mistrza Tohjo zostaÂł juÂż tylko placek. Wszyscy ludzie na stacji rzucili siĂŞ w jego kierunku by zobaczyĂŚ, co siĂŞ staÂło. Z wyjÂątkiem jednej osoby. Osoba ta uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ zÂłowieszczo.

Hope u enjoyed.

[Szymb]

I admit: Nigdy w Âżyciu nie obejrzaÂłem NAWET JEDNEGO odcinka CSI, czy KoÂści, czy Komisarza Rexa czy Alexa. Tylko Ojciec Mateusz. :3 Co do niezgodnoÂści z biologiÂą (A sprawdzaÂłem na lekcji, Âże to moÂżliwe...) to przecieÂż nikt nie powiedziaÂł, Âże trenerzy to ludzie. :3

8: Statek
Wszystko zdarzyÂło siĂŞ pewnego sÂłonecznego dnia na luksusowym statku wycieczkowym „S.S. Transporter”, ktĂłry podró¿owaÂł pomiĂŞdzy regionami. WejœÌ na niego mogli tylko celebryci, mistrzowie ligi w jakimÂś regionie albo dziennikarze. Jako Âże Gold byÂł Mistrzem Ligi Tohjo, od Profesora Oaka dostaÂł bilet upowaÂżniajÂący go do nielimitowanej iloÂści przejazdĂłw z Johto do Hoenn. Hoenn byÂło mÂłodym regionem, Ăłsma sala zostaÂła otwarta dopiero rok wczeÂśniej. Dziennikarze opowiadali, Âże podczas tajnych eksploracji statku natknĂŞli siĂŞ na tajnÂą zÂłotÂą salĂŞ, a zÂłotÂą nie tylko dlatego, Âże miaÂła takie Âściany, ale takÂże i caÂła byÂła wypchana cennym kruszcem, oszacowanym na kilka miliardĂłw PokedolarĂłw. Z relacji dziennikarzy wynikaÂło takÂże, Âże od poczÂątku istnienia Ligi Hoenn, tylko trzy osoby zostaÂły Mistrzami regionu: Brendan, May i Sapphire. May i Brendan byli bliskimi znajomymi Profesora Bircha, ktĂłry byÂł g³ównym Profesorem regionu. Sapphire byÂła czternastoletniÂą atrakcyjnÂą dziewczynÂą, ktĂłrÂą przezywano tak z powodu jej zamiÂłowania do tego kamienia, a takÂże i wszystkiego w kolorze szafirowym. Pewnej nocy uciekÂła z domu, a okazaÂła siĂŞ byĂŚ tak genialnÂą trenerkÂą, Âże jeszcze tej samej nocy posiadaÂła 6 odznak. Nikt dokÂładnie nie poznaÂł jej PokemonĂłw, gdyÂż zwykle wystarczaÂł Swampert, Machamp i Linoone by wszystkich pokonaĂŚ. Tego dnia na statku znajdowaÂło siĂŞ tylko kilka osĂłb, nawet dziennikarze dali sobie spokĂłj. OprĂłcz Golda i Sapphire na statku znajdowaÂła siĂŞ jakaÂś trenerka ContestĂłw, zaÂłoÂżyciel Hoenn Safari Zone, jakiÂś „Znany Specjalista Od Wszystkich 386 PokemonĂłw” i kilku kamerzystĂłw. Traf chciaÂł, Âże gdy na gĂłrnym pokÂładzie opalaÂła siĂŞ Sapphire, dostrzegÂł jÂą mÂłody mistrz Tohjo. ZauwaÂżyÂł, Âże dziewczyna kurczy siĂŞ, „MoÂże jest chora”, pomyÂślaÂł i podaÂł jej rĂŞkĂŞ. Ona spojrzaÂła na niego i zakochali siĂŞ od pierwszego wejrzenia. Gold postanowiÂł jak najszybciej zaprowadziĂŚ jÂą do luksusowego pomieszczenia lekarskiego, a wiĂŞc nie zamienili ze sobÂą ani sÂłowa. Gdy doszli na miejsce, lekarz daÂł jej dwie tabletki Pokeryny i po jakiejÂś chwili jej przeszÂło. Zakochani nawiÂązali ze sobÂą rozmowĂŞ wymieniajÂąc siĂŞ doÂświadczeniami z pobytu w Johto (i Kanto). Sapphire byÂła w Johto na trzytygodniowej wycieczce w celu uzupeÂłnienia Pokedexu. WspominaÂła o tym, Âże skompletowaÂła niemalÂże caÂły Stary Pokedex (Kanto) z wyjÂątkiem legendarnych Articuno, Moltresa, Zaprosa, Mew i Mewtwo. OpowiedziaÂła o tym, jak spotkaÂła Celebiego w jednej z chatek w Ilex Forest. Gold z zaciekawieniem sÂłuchaÂł, a gdy Sapphire skoĂączyÂła opowiadaĂŚ o orientalnych widoczkach regionu, zapytaÂł o Pokedex z Hoenn. Przez nastĂŞpne kilka godzin (Bo podró¿ krĂłtka nie byÂła, byÂła dwudniowa) rozmawiali o zastosowaniach i sile poszczegĂłlnych PokemonĂłw z Hoenn. JednakÂże, chÂłopak zdziwiÂł siĂŞ, gdyÂż tamten mĂŞÂżczyzna opowiadaÂł coÂś o 386 Pokemonach, a ona miaÂła ich do numeru 372.
- Dalej sÂą Pokemony legendarne, trudne do znalezienia. Albo pó³legendarne, nie mam pojĂŞcia ile pó³legend moÂże byĂŚ w Hoenn. – OdpowiedziaÂła swoim aksamitnym gÂłosem. PoÂłoÂżyÂła swojÂą rĂŞkĂŞ na nodze Golda, ktĂłry natychmiast przestaÂł siĂŞ poruszaĂŚ. – Podobam ci siĂŞ, prawda? – Sapphire mogÂłaby siĂŞ zaÂłoÂżyĂŚ, Âże moÂżna „jeszcze bardziej siĂŞ nie poruszaĂŚ”, bo wÂłaÂśnie to zrobiÂł. Delikatnie zaczĂŞÂła masowaĂŚ jego nogĂŞ. ZamknĂŞÂła oczy i delikatnie rozchyliÂła wargi.
- ProszĂŞ, przestaĂą… - OdpowiedziaÂł onieÂśmielony chÂłopak. MasaÂż przyspieszyÂł, ciepÂło napeÂłniÂło jego ciaÂło. Fakt, rĂŞka Sapphire byÂła ciutkĂŞ za gorÂąca. – Czy ty przypadkiem nie masz gorÂączki? – Nie czekajÂąc na odpowiedÂź przyÂłoÂżyÂł swojÂą dÂłoĂą do jej gÂłowy. ByÂła chÂłodna (jak to zawsze u ludzi). – Dziwne. – Oboje umilkli, aÂż do momentu w ktĂłrym zaszÂło sÂłoĂące. Sapphire wstaÂła z Âławeczki i pokazaÂła gest „ChodÂź za mnÂą”. Bez Âżadnych sprzeciwĂłw zauroczony Gold pod¹¿yÂł za niÂą szerokim wyzÂłacanym korytarzem prowadzÂącym do poszczegĂłlnych pokoi. PokĂłj dziewczyny miaÂł numerek „9999”, byÂła to ostatnia sala na najwyÂższym piĂŞtrze. Sala. ChÂłopak nie musiaÂł byĂŚ geniuszem, by wpaœÌ na to, Âże ta sala miaÂła przynajmniej 100 metrĂłw kwadratowych. Czerwone Âściany ozdobione byÂły ró¿nymi dziwnymi odznakami w szklanych ramach (Gold naliczyÂł ich 24, 8 z Kanto, 8 z Johto i 8 z Hoenn), a podÂłoga, ktĂłra wyglÂądaÂła na „doœÌ bardzo drogÂą”, metalicznym poÂłyskiem zachĂŞcaÂła do taĂąca. Tyle, Âże Âżadno z nich nie umiaÂło taĂączyĂŚ. Na samym koĂącu prostokÂątnej Sali znajdowaÂło siĂŞ dwuosobowe ³ó¿ko wyglÂądajÂące jak duÂżo wygodniejsza maszyna uÂżywana do zapisania wynikĂłw PokemonĂłw w Indigo Plateau. Jedyna ró¿nica byÂła taka, Âże byÂła przystosowana do ludzi (dwojga) i nie miaÂła Âściany przy wejÂściu. Obok niej znajdowaÂła siĂŞ posrebrzana (bÂądÂź srebrna) komoda z sporÂą szufladÂą. Dziewczyna podeszÂła do niej i z szuflady wyjĂŞÂła gruby plik banknotĂłw.
- Bardziej ci siĂŞ po przyda. – PodaÂła. W momencie gdy Gold wzi¹³ w rĂŞce pieniÂądze, przewrĂłciÂła go na ³ó¿ko i rzuciÂła siĂŞ na niego. – TeÂż mi siĂŞ podobasz. – ObjĂŞÂła go oboma rĂŞkoma.
- Sapphire… JesteÂś BARDZO gorÂąca… - StwierdziÂł przeraÂżony Gold.
- DziĂŞkujĂŞ. Ale ja nie jestem zboczona, a wiĂŞc potraktujĂŞ to jako komplement.
- Dziewczyno! TY PÂŁONIESZ! – W momencie wypowiadania tego zdania to jeszcze nie byÂło prawdÂą. Kilka sekund póŸniej gÂłoÂśny krzyk odbiÂł siĂŞ echem od Âścian Sali. ChÂłopak czym prĂŞdzej powstaÂł z ³ó¿ka odwracajÂąc siĂŞ w kierunku wyjÂścia. RzuciÂł siĂŞ w kierunku klamki, otworzyÂł drzwi ignorujÂąc dÂźwiĂŞk pÂłonÂącego ognia i krzyk Sapphire. PobiegÂł w kierunku kabiny kapitana na pierwszym poziomie, lecz gdy zszedÂł na Ăłsmy poziom, ogieĂą zapÂłon¹³ na suficie. ChoĂŚ wiedziaÂł, Âże szybciej nie moÂże, ruszyÂł w kierunku schodĂłw na poziom 7, potem na poziom 6, lecz gdy byÂł na poziomie piÂątym, zawaliÂł siĂŞ sufit Ăłsmego piĂŞtra. Sufit ten, spadajÂąc z wielkÂą si³¹ zarywaÂł kolejne poziomy statku, zbierajÂąc ofiarĂŞ w postaci czÂłowieka na poziomie piÂątym. TrzydzieÂści minut póŸniej caÂły statek znalazÂł siĂŞ pod wodÂą terenu niczyjego. Nikt nie przeÂżyÂł.

9: PociÂąg
Goldenrod City. NajwiĂŞksze miasto kiedykolwiek wybudowane. WÂłaÂśnie w nim znajdowaÂł siĂŞ zdetronizowany najlepszy trener wszech czasĂłw. Od 1992 roku codziennie czuÂł to samo: ChĂŞĂŚ zadania bĂłlu innym, takiego samego bĂłlu jak on sam czuje. ChciaÂłby wtedy zgin¹Ì, ale pomogÂła mu pewna mÂłoda kobieta oferujÂąc „lek”, ktĂłry zamiast pomagaĂŚ, utrwalaÂł ten stan. NajdokÂładniej pozycjĂŞ Reda moÂżna okreÂśliĂŚ jako „Kasa Biletowa, stacja Magnet Train”. Przed nim w kolejce staÂło kilkanaÂście osĂłb, Âżadnej z nich Red nie znaÂł. Bilety byÂły sprzedawane w maÂłej budce, w ktĂłrej mieÂściÂło siĂŞ wÂłaÂśnie kilkanaÂście ludzi, czyli caÂła kolejka w przĂłd, Red i jeszcze jeden chÂłopak za nim. Obdrapana drewniana budka niczym szczegĂłlnym siĂŞ nie wyró¿niaÂła, poza metalowym gÂłoÂśnikiem zamontowanym na gĂłrnej czĂŞÂści jednej z krawĂŞdzi budki. GÂłoÂśnik zostaÂł zamontowany przez Prezydenta Miasta Goldenrod, ktĂłry kogoÂś Redowi przypominaÂł, a nazywaÂł siĂŞ Gianluigi albo jakoÂś tak. Podobno jest przedsiĂŞbiorcÂą z Kanto, ktĂłry niedawno uciekÂł z wiĂŞzienia. W gÂłoÂśniczku leciaÂła ta sama muzyczka, jakÂą moÂżna byÂło sÂłyszeĂŚ podczas Surfowania w Johto. Muzyczka miaÂła poprawiaĂŚ morale podró¿nych, ale jej tragiczna jakoœÌ wpieniaÂła wszystkich czekajÂących w kolejce (a szczegĂłlnie tych, ktĂłrzy tej muzyczki nie mogli sÂłyszeĂŚ). Dwa okienka przed kasÂą biletowÂą (na wysokoÂści Reda) znajdowaÂł siĂŞ maÂły sklepik z akcesoriami trenerskimi, takie jak Pokeballe, Potiony, Repele, Escape Rope’y i przedmioty uÂżywalne tylko w walce. TragicznÂą muzyczkĂŞ zagÂłuszyÂł komunikat spikerki (w jeszcze gorszej jakoÂści) o opóŸnieniu pociÂągu do Kanto. Kolejka natychmiast siĂŞ rozeszÂła, a Red podszedÂł do okienka. KupiÂł jeden bilet w jednÂą stronĂŞ. Bilety w Magnet Train miaÂły jednÂą wÂłaÂściwoœÌ: ByÂły waÂżne tylko przez trzydzieÂści minut. Dlatego caÂła kolejka siĂŞ rozeszÂła. ChÂłopak spojrzaÂł na Âśrodkowe z trzech okienek, moÂżna byÂło zadzwoniĂŚ do znajomych uÂżywajÂąc Hoennowskiego zastĂŞpcy Pokegeara, Pokenav, czy jakoÂś tak. Z racji tego, Âże Red jechaÂł do Kanto naprawiĂŚ swĂłj Pokegear, postanowiÂł zadzwoniĂŚ do numeru, ktĂłry najlepiej pamiĂŞta. Po kilku sygnaÂłach odezwaÂł siĂŞ szorstki gÂłos.
- KTO TAM?! – WrzasnĂŞÂła osoba po drugiej stronie sÂłuchawki.
- J…ja, Reeed. – WybeÂłgotaÂł chÂłopak. – ZastaÂłem… Sapphire?
- UMARÂŁA ROK TEMU, DO WIDZENIA! – GÂłos siĂŞ urwaÂł w momencie mĂłwienia ostatniej sylaby. Oczy chÂłopaka staÂły siĂŞ wilgotne. ZaskomlaÂł dwukrotnie i wybraÂł inny numer. Po kilku sygnaÂłach nikt mu nie odpowiedziaÂł. Gold zawsze odbieraÂł telefon… ZadzwoniÂł wiĂŞc pod trzeci numer.
- Red? Czego potrzebujesz? – SpytaÂł znajomy gÂłos starszego pana.
- Gold…
- …nie Âżyje od roku. Zgin¹³ w katastrofie statku pasaÂżerskiego. – Red rzuciÂł sÂłuchawkÂą. ZÂłapaÂł siĂŞ oboma rĂŞkami za gÂłowĂŞ. Wrzasn¹³ straszÂąc wszystkich oczekujÂących pasaÂżerĂłw. UpadÂł na kolana i z dÂłoni wypadÂł mu bilet. Gdy otarÂł oczy swojÂą bluzÂą, spojrzaÂł na niego i jego oczy zapÂłonĂŞÂły czerwieniÂą. SkasowaÂł bilet i przeszedÂł przez automatycznie sterowanÂą bramkĂŞ. ZajrzaÂł do plecaka i wyciÂągn¹³ z niego rower. Na prostym odcinku ³¹czÂącym perony, ktĂłry miaÂł przynajmniej 300 metrĂłw, rozpĂŞdziÂł siĂŞ do rekordowej szybkoÂści i na samym koĂącu nacisn¹³ hamulce. PuÂściÂł rĂŞce z kierownicy, widziaÂł, Âże leci na betonowÂą ÂścianĂŞ, wiedziaÂł, Âże skrĂŞci sobie kark. JednakÂże przeoczyÂł jeden element: ZawieszonÂą trochĂŞ przed ÂścianÂą reklamĂŞ odradzajÂącÂą eutanazji. P³ócienna reklama wyhamowaÂła caÂły jego pĂŞd. BezwÂładne ciaÂło chÂłopaka opadÂło na ziemiĂŞ, Red podniĂłsÂł siĂŞ i spojrzaÂł na rzecz, ktĂłra go uratowaÂła. Na reklamie widoczny byÂł uÂśmiechniĂŞty chÂłopiec i jakaÂś starsza osoba z uÂśmiechniĂŞtÂą naddartÂą (przez impet Reda) twarzÂą. JuÂż miaÂł zamiar podrzeĂŚ te uÂśmiechniĂŞte twarze, kiedy nagle otrzÂąsn¹³ siĂŞ. SpojrzaÂł jeszcze raz na chÂłopca i mimowolnie uÂśmiechn¹³ siĂŞ. SpojrzaÂł na rower i schowaÂł go do zmniejszajÂącego plecaka. PostanowiÂł, Âże skoro i tak bĂŞdzie musiaÂł czekaĂŚ na pociÂąg, to przynajmniej na ÂświeÂżym powietrzu, gdzie Âżaden gÂłupi pomysÂł do gÂłowy mu nie przyjdzie. WyszedÂł na pierwszy peron. PrzywitaÂły go Âśpiewy SwellowĂłw sprowadzonych z Hoenn przez przypadkowych trenerĂłw. SÂłoĂące rozÂświetliÂło jego twarz. Peron byÂł zÂłoÂżony z ÂświecÂącej neonowej podÂłogi, torĂłw na niemalÂże tej samej wysokoÂści co neony i neonowej drogi po drugiej stronie. Takich peronĂłw na stacji w Goldenrod byÂło dokÂładnie piĂŞĂŚ. Red pamiĂŞtaÂł czasy, kiedy jeszcze na kaÂżdym peronie znajdowaÂł siĂŞ dach, ale skoĂączyÂły siĂŞ dotacje na rozwijanie starej magnetycznej technologii, jakieÂś Âłomy ukradÂły neonowy dach i zostaÂła podÂłoga oraz tory. Tam, gdzie kiedyÂś koĂączyÂł siĂŞ tunel (stacja), znajdowaÂła siĂŞ poÂłamana tabliczka pokazujÂąca nazwĂŞ miasta w ktĂłrym podró¿nik wÂłaÂśnie siĂŞ znajdowaÂł. UÂśmiechniĂŞty chÂłopak siĂŞgn¹³ do plecaka po baton energetyczny, odwin¹³ opakowanie i ugryzÂł jeden z koĂącĂłw delektujÂąc siĂŞ delikatnym smakiem i zapominajÂąc o wszystkich problemĂłw. PowtarzaÂł sobie pod nosem proste sÂłowa aÂż do momentu, w ktĂłrych przestawaÂł siĂŞ jÂąkaĂŚ. Wtedy dodawaÂł kolejne. Jego Âżycie wÂłaÂśnie zaczĂŞÂło siĂŞ zmieniaĂŚ na lepsze.
Po kilku minutach bÂłogiego odpoczynku na perony zaczĂŞli wchodziĂŚ ludzie, prawdopodobnie pociÂąg miaÂł przyjechaĂŚ za chwilĂŞ. Ludzie zaczĂŞli wychodziĂŚ z obu stron torĂłw, gdy nagle z drugiej strony wyszedÂł Gold.
- RED! – ZawoÂłaÂł chÂłopak po drugiej stronie radoÂśnie machajÂąc w jego kierunku rĂŞkÂą. Red nie wahajÂąc siĂŞ, ruszyÂł w kierunku tamtej czĂŞÂści, niedowierzajÂąc w swoje szczĂŞÂście. W momencie gdy byÂł na Âśrodku toru, nadjechaÂł pociÂąg. Zanim zd¹¿yÂł wyhamowaĂŚ, ze zdetronizowanego mistrza Tohjo zostaÂł juÂż tylko placek. Wszyscy ludzie na stacji rzucili siĂŞ w jego kierunku by zobaczyĂŚ, co siĂŞ staÂło. Z wyjÂątkiem jednej osoby. Osoba ta uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ zÂłowieszczo.

Hope u enjoyed.

Kurna, a byÂło tak sympatycznie. Tak sympatycznie. Niszczysz wszystko w odpowiednim momencie. To po prostu niewiarygodne.

[PokeSkate]

Kurna, a byÂło tak sympatycznie. Tak sympatycznie. Niszczysz wszystko w odpowiednim momencie. To po prostu niewiarygodne.

Lol, jakoÂś mnie to nie bardzo ciekawi... Prolog mnie znudziÂł, za wiele nie wnosiÂł za to straaaasznie nudne opisy jednej sytuacji, 1 rozdziaÂłu mi siĂŞ nawet nie chciaÂło czytaĂŚ, wedÂług mnie jest to po prostu nie ciekawe i beznadziejne :<

[Greenkaq]

Lol, jakoÂś mnie to nie bardzo ciekawi... Prolog mnie znudziÂł, za wiele nie wnosiÂł za to straaaasznie nudne opisy jednej sytuacji, 1 rozdziaÂłu mi siĂŞ nawet nie chciaÂło czytaĂŚ, wedÂług mnie jest to po prostu nie ciekawe i beznadziejne :<

Cytat:

statku wycieczkowym „S.S. Transporter”

Oryginalnie

Cytat:

Mistrzem Ligi Tohjo

Johto?

Cytat:

jeszcze tej samej nocy posiadaÂła 6 odznak.

Umie siĂŞ teleportowaĂŚ, nie? D:

Cytat:

jÂą mÂłody mistrz Tohjo

WiĂŞc jednak Tohjo?

Cytat:

Âże dziewczyna kurczy siĂŞ

Implozja? : D

Cytat:

rĂŞka Sapphire byÂła ciutkĂŞ za gorÂąca.

Przypuszczam, Âże to robota tarcia ;P

Cytat:

ByÂła chÂłodna (jak to zawsze u ludzi).

Czekaj... czekaj... *przykÂłada swojÂą rĂŞkĂŞ do czoÂła i wyczuwa ciepÂło* KURW!! NIE JESTEM CZÂŁOWIEKIEM! ÂŁAAAAAAAAAAAAA!

Cytat:

PokĂłj dziewczyny miaÂł numerek „9999”

1. Oryginalnie... znowu...
2. WyobraÂżam sobie, jak kurewsko wielki musiaÂł byĂŚ ten statek...

Cytat:

sala miaÂła przynajmniej 100 metrĂłw kwadratowych

Moje mieszkanie tyle ma... WTF?

Cytat:

Gold naliczyÂł ich 24, 8 z Kanto, 8 z Johto i 8 z Hoenn

1. Robisz chu***e wtrÂącenia...
2. A ta dziewczyna jednak nie moÂże byĂŚ takÂą super trenerkÂą... wiesz czemu? KaÂżdy fan powinien wiedzieĂŚ, Âże odznak w regionach jest wiĂŞcej niÂż my widzimy...

RozdziaÂł 8 byÂł nudny, przewidywalny... serio... nie ruszyÂł mnÂą nawet troszkĂŞ... a takie dziwne nielogiczne rzeczy w cale mu nie pomagajÂą.

Cytat:

Dwa okienka przed kasÂą biletowÂą (...)

PIEPRZE! NIE CZYTAM! To jest sÂłabe, bardzo sÂłabe!
MnĂłstwo nielogicznych zdaĂą, okreÂśleĂą z tyÂłka wziĂŞtych, raz poprawne, a raz beznadziejne wtrÂącenia... to jest... zÂłe...

[Afil]

Cytat:

statku wycieczkowym „S.S. Transporter”

Oryginalnie

Cytat:

Mistrzem Ligi Tohjo

Johto?

Cytat:

jeszcze tej samej nocy posiadaÂła 6 odznak.

Umie siĂŞ teleportowaĂŚ, nie? D:

Cytat:

jÂą mÂłody mistrz Tohjo

WiĂŞc jednak Tohjo?

Cytat:

Âże dziewczyna kurczy siĂŞ

Implozja? : D

Cytat:

rĂŞka Sapphire byÂła ciutkĂŞ za gorÂąca.

Przypuszczam, Âże to robota tarcia ;P

Cytat:

ByÂła chÂłodna (jak to zawsze u ludzi).

Czekaj... czekaj... *przykÂłada swojÂą rĂŞkĂŞ do czoÂła i wyczuwa ciepÂło* KURW!! NIE JESTEM CZÂŁOWIEKIEM! ÂŁAAAAAAAAAAAAA!

Cytat:

PokĂłj dziewczyny miaÂł numerek „9999”

1. Oryginalnie... znowu...
2. WyobraÂżam sobie, jak kurewsko wielki musiaÂł byĂŚ ten statek...

Cytat:

sala miaÂła przynajmniej 100 metrĂłw kwadratowych

Moje mieszkanie tyle ma... WTF?

Cytat:

Gold naliczyÂł ich 24, 8 z Kanto, 8 z Johto i 8 z Hoenn

1. Robisz chu***e wtrÂącenia...
2. A ta dziewczyna jednak nie moÂże byĂŚ takÂą super trenerkÂą... wiesz czemu? KaÂżdy fan powinien wiedzieĂŚ, Âże odznak w regionach jest wiĂŞcej niÂż my widzimy...

RozdziaÂł 8 byÂł nudny, przewidywalny... serio... nie ruszyÂł mnÂą nawet troszkĂŞ... a takie dziwne nielogiczne rzeczy w cale mu nie pomagajÂą.

Cytat:

Dwa okienka przed kasÂą biletowÂą (...)

PIEPRZE! NIE CZYTAM! To jest sÂłabe, bardzo sÂłabe!
MnĂłstwo nielogicznych zdaĂą, okreÂśleĂą z tyÂłka wziĂŞtych, raz poprawne, a raz beznadziejne wtrÂącenia... to jest... zÂłe...

[Szymb]

Cz³owieku, mi siê nie chce poprawiaÌ czyiœ b³êdów. Za du¿o mi siê nie chce... a zaraz egzaminy... i ich pisaÌ te¿ mi siê nie chce... wiêc widzisz...

P.s.
Z trudem zebraÂłem siĂŞ na pisanie mojej oceny...

P.s. v2
JeÂśli chcesz dowiedzieĂŚ siĂŞ o jednym z twoich najwiĂŞkszych problemĂłw, to interpunkcja. Nie potrafisz uÂżywaĂŚ przecinkĂłw ;P

P.s. v3
A teraz tak mi siê nasunê³o... poka¿ mi proszê... JAKIM CUDEM W GRZE MO¯NA PRZEJ¦Æ 6 ODZNAK W CI¡GU JEDNEJ NOCY?! WTF?!

[Afil]

Cz³owieku, mi siê nie chce poprawiaÌ czyiœ b³êdów. Za du¿o mi siê nie chce... a zaraz egzaminy... i ich pisaÌ te¿ mi siê nie chce... wiêc widzisz...

P.s.
Z trudem zebraÂłem siĂŞ na pisanie mojej oceny...

P.s. v2
JeÂśli chcesz dowiedzieĂŚ siĂŞ o jednym z twoich najwiĂŞkszych problemĂłw, to interpunkcja. Nie potrafisz uÂżywaĂŚ przecinkĂłw ;P

P.s. v3
A teraz tak mi siê nasunê³o... poka¿ mi proszê... JAKIM CUDEM W GRZE MO¯NA PRZEJ¦Æ 6 ODZNAK W CI¡GU JEDNEJ NOCY?! WTF?!

[Szymb]

[Afil]