Prolog

Pokemony. Niesamowite stworzenia o niezwyk³ych umiejêtnoœciach i jeszcze bardziej niezwyk³ych mocach. Podobno to one stworzy³y œwiat, wszystko co nas otacza stworzy³y nas, stworzy³y siebie. Teraz, pomagaj¹ nam, w pracy, szkole, w codziennym ¿yciu. Nawzajem siê sob¹ opiekujemy. Pokemony, mo¿na spotkaÌ w ka¿dym miejscu naszej planety. W górach, nad morzem, w mieœcie, w lesie, gdziekolwiek. O ró¿nych kszta³tach, wzrostach i charakterach. Ale, tak jak istnieje dobro, tak istnieje te¿ z³o. Przestêpcy te¿, u¿ywaj¹ pokemonów, by kraœÌ, rabowaÌ i zadawaÌ cierpienie. Z pocz¹tku, zwalcza³a ich zwyk³a policja, lecz, w pewnym momencie, sprawy zabrnê³y za daleko. Team Galactic, z³a organizacja przestêpców, pod przewodnictwem Cyrusa, mia³a zamiar stworzyÌ nowy, lepszy œwiat. Miêdzynarodowe Si³y Wywiadowcze nie da³y ich powstrzymaÌ. Lecz przed ostatni¹ sekund¹ zguby, Cyrus wraz z jego poplecznikami zostali powstrzymani przed osi¹gniêciem celu i wsadzeni do wiêzienia. Od tego czasu, panowa³ spokój, lecz nie nad d³ugo.

Cyrus, po kilku latach, wydostaÂł siĂŞ z wiĂŞzienia, odbudowaÂł swĂłj Team Galactic, z tym samym celem. NiemalÂże go zrealizowali, znĂłw ich powstrzymano, lecz, to co wydarzyÂło siĂŞ potem, byÂło jeszcze wiĂŞkszÂą katastrofÂą. Nikt nie chce powiedzieĂŚ co siĂŞ dokÂładnie wtedy staÂło, ale Ziemia wyleciaÂła ze swojej orbity i zaczĂŞÂła oddalaĂŚ siĂŞ od sÂłoĂąca. SÂłoĂące gdzieÂś zniknĂŞÂło, nie ma teÂż ksiĂŞÂżyca. NastÂąpiÂła Era Kosmicznego Oblodzenia. Pozbawiona Âżyciodajnego sÂłoĂąca , nasza planeta siĂŞ zmienia, oblodzenie dotyka kaÂżdego, rodziny i ró¿ne gatunki pokemonĂłw wymierajÂą, a miasta przestajÂą istnieĂŚ. Z brakiem naturalnego ÂświatÂła, zaczĂŞÂło brakowaĂŚ naturalnej ÂżywnoÂści, zastÂąpiÂła je ÂżywnoœÌ syntetyczna, tworzona w laboratoriach. Obecnie, wszystkie gatunki znajdujÂą siĂŞ na granicy Âżycia i Âśmierci.Cyrus staÂł siĂŞ najbardziej poszukiwanÂą osobÂą na caÂłym globie, lecz po tym incydencie zapadÂł siĂŞ pod ziemiĂŞ. Po tym „wypadku”, na straÂży pokoju na Ziemi, stanĂŞÂła nowa siÂła, Pokemon Patrol Delta, lecz, nawet oni nie dajÂą rady wytropiĂŚ Cyrusa. PrzestĂŞpcy siĂŞ panoszÂą po ulicach, oszuÂści wykorzystujÂą strach, by siĂŞ wzbogaciĂŚ, Âświat tonie w chaosie.

Aktualnie, mamy rok 2025. Ziemia, która wczeœniej znajdowa³a siê jakieœ 150 000 000 km od s³oùca, teraz przekracza 150 000 100 km. Nasz œwiat, zmieni³ siê nie do poznania.Niektóre gatunki Pokemonów zginê³y bezpowrotnie. Cyrus siê ukrywa, a naukowcy pracowali nad przywróceniem planety na jej star¹ orbitê, chocia¿ o kilka kilometrów, lecz ¿aden z ich pomys³ów nie wypala³ i koùczy³ siê fiaskiem. Ca³a nasza planeta, zosta³a zes³ana w kierunku zag³ady. Nasz los by³ przes¹dzony. Naukowcy, którzy pracowali nad problemem oblodzenia, wymyœlili lampy, który dawa³y wystarczaj¹co du¿o œwiat³a i tak dobrze imitowa³y naturalne, ¿e by³o prawie jak za dnia, a roœliny powoli kwit³y. Pospolite owoce, które mo¿na by³o znaleŸÌ na ka¿dym kroku, s¹ teraz rarytasami, a ich ceny s¹ liczone w setkach. Jakoœ ¿yjemy lecz nasze ¿ycie jest dalekie od tego, co by³o kiedyœ. Kolory nie s¹ takie same, a ulice s¹ o wiele bardziej niebezpieczne.

To wÂłaÂśnie wtedy, moje Âżycie i moich bliskich, wywrĂłciÂło siĂŞ do gĂłry nogami…

---------------------------------------------------
ocenka? Stare PZG ROBIÊ! SPOKONNIE! jutro(albo w pi±tek)wrzucê nowy rozdzia³ starego.
Nowe PZG to restart serii, od nowa, z kilkoma pomysÂłami i w lepszym stylu

[DominLoL]

Prolog

Pokemony. Niesamowite stworzenia o niezwyk³ych umiejêtnoœciach i jeszcze bardziej niezwyk³ych mocach. Podobno to one stworzy³y œwiat, wszystko co nas otacza stworzy³y nas, stworzy³y siebie. Teraz, pomagaj¹ nam, w pracy, szkole, w codziennym ¿yciu. Nawzajem siê sob¹ opiekujemy. Pokemony, mo¿na spotkaÌ w ka¿dym miejscu naszej planety. W górach, nad morzem, w mieœcie, w lesie, gdziekolwiek. O ró¿nych kszta³tach, wzrostach i charakterach. Ale, tak jak istnieje dobro, tak istnieje te¿ z³o. Przestêpcy te¿, u¿ywaj¹ pokemonów, by kraœÌ, rabowaÌ i zadawaÌ cierpienie. Z pocz¹tku, zwalcza³a ich zwyk³a policja, lecz, w pewnym momencie, sprawy zabrnê³y za daleko. Team Galactic, z³a organizacja przestêpców, pod przewodnictwem Cyrusa, mia³a zamiar stworzyÌ nowy, lepszy œwiat. Miêdzynarodowe Si³y Wywiadowcze nie da³y ich powstrzymaÌ. Lecz przed ostatni¹ sekund¹ zguby, Cyrus wraz z jego poplecznikami zostali powstrzymani przed osi¹gniêciem celu i wsadzeni do wiêzienia. Od tego czasu, panowa³ spokój, lecz nie nad d³ugo.

Cyrus, po kilku latach, wydostaÂł siĂŞ z wiĂŞzienia, odbudowaÂł swĂłj Team Galactic, z tym samym celem. NiemalÂże go zrealizowali, znĂłw ich powstrzymano, lecz, to co wydarzyÂło siĂŞ potem, byÂło jeszcze wiĂŞkszÂą katastrofÂą. Nikt nie chce powiedzieĂŚ co siĂŞ dokÂładnie wtedy staÂło, ale Ziemia wyleciaÂła ze swojej orbity i zaczĂŞÂła oddalaĂŚ siĂŞ od sÂłoĂąca. SÂłoĂące gdzieÂś zniknĂŞÂło, nie ma teÂż ksiĂŞÂżyca. NastÂąpiÂła Era Kosmicznego Oblodzenia. Pozbawiona Âżyciodajnego sÂłoĂąca , nasza planeta siĂŞ zmienia, oblodzenie dotyka kaÂżdego, rodziny i ró¿ne gatunki pokemonĂłw wymierajÂą, a miasta przestajÂą istnieĂŚ. Z brakiem naturalnego ÂświatÂła, zaczĂŞÂło brakowaĂŚ naturalnej ÂżywnoÂści, zastÂąpiÂła je ÂżywnoœÌ syntetyczna, tworzona w laboratoriach. Obecnie, wszystkie gatunki znajdujÂą siĂŞ na granicy Âżycia i Âśmierci.Cyrus staÂł siĂŞ najbardziej poszukiwanÂą osobÂą na caÂłym globie, lecz po tym incydencie zapadÂł siĂŞ pod ziemiĂŞ. Po tym „wypadku”, na straÂży pokoju na Ziemi, stanĂŞÂła nowa siÂła, Pokemon Patrol Delta, lecz, nawet oni nie dajÂą rady wytropiĂŚ Cyrusa. PrzestĂŞpcy siĂŞ panoszÂą po ulicach, oszuÂści wykorzystujÂą strach, by siĂŞ wzbogaciĂŚ, Âświat tonie w chaosie.

Aktualnie, mamy rok 2025. Ziemia, która wczeœniej znajdowa³a siê jakieœ 150 000 000 km od s³oùca, teraz przekracza 150 000 100 km. Nasz œwiat, zmieni³ siê nie do poznania.Niektóre gatunki Pokemonów zginê³y bezpowrotnie. Cyrus siê ukrywa, a naukowcy pracowali nad przywróceniem planety na jej star¹ orbitê, chocia¿ o kilka kilometrów, lecz ¿aden z ich pomys³ów nie wypala³ i koùczy³ siê fiaskiem. Ca³a nasza planeta, zosta³a zes³ana w kierunku zag³ady. Nasz los by³ przes¹dzony. Naukowcy, którzy pracowali nad problemem oblodzenia, wymyœlili lampy, który dawa³y wystarczaj¹co du¿o œwiat³a i tak dobrze imitowa³y naturalne, ¿e by³o prawie jak za dnia, a roœliny powoli kwit³y. Pospolite owoce, które mo¿na by³o znaleŸÌ na ka¿dym kroku, s¹ teraz rarytasami, a ich ceny s¹ liczone w setkach. Jakoœ ¿yjemy lecz nasze ¿ycie jest dalekie od tego, co by³o kiedyœ. Kolory nie s¹ takie same, a ulice s¹ o wiele bardziej niebezpieczne.

To wÂłaÂśnie wtedy, moje Âżycie i moich bliskich, wywrĂłciÂło siĂŞ do gĂłry nogami…

---------------------------------------------------
ocenka? Stare PZG ROBIÊ! SPOKONNIE! jutro(albo w pi±tek)wrzucê nowy rozdzia³ starego.
Nowe PZG to restart serii, od nowa, z kilkoma pomysÂłami i w lepszym stylu

YEAAAAAAAAAAAAAAAH!

10/10 ofc.

ChoÌ nadal s³u¿ê pomoc¹...

[PokeSkate]

YEAAAAAAAAAAAAAAAH!

10/10 ofc.

ChoÌ nadal s³u¿ê pomoc¹...

moze jak bedzie nowe to bedzie mi sie chcialo to czytac, jak patrze ze mam tyle do czytania to mi sie nie chce ;p

[NineTailes]

moze jak bedzie nowe to bedzie mi sie chcialo to czytac, jak patrze ze mam tyle do czytania to mi sie nie chce ;p

RozdziaÂł I

Sierociniec w Twineleaf

Twineleaf byÂło pozbawione drapaczy chmur, mieliÂśmy maÂłe biura i to nam wystarczyÂło, budynki miaÂły szpiczaste dachy, a ich kolory tonĂŞÂły w mroku. SÂą to póŸne pory, dzieci wracajÂąc do domĂłw, doroÂśli koĂączÂą pracĂŞ, ulice pustoszejÂą. W mieszkaniach zaczĂŞÂły zapalaĂŚ siĂŞ ÂświatÂła, a wysokie bloki mieszkalne, przypominaÂły Âświece, ktĂłre zaczynaÂły pÂłon¹Ì. W jednym z takich blokĂłw, znajduje siĂŞ sierociniec. Dzieci porzucone przez rodzicĂłw lub te, ktĂłre uciekÂły, znajdujÂą tu schronienie. W oknach, siedziaÂły samotne dzieciaki, patrzÂące w horyzont. W jednym z tych okien, siedzi ktoÂś niezwykÂły. Wysoki, dobrze zbudowany chÂłopak. DÂługie, pofarbowane na granatowo wÂłosy, uÂłoÂżone w siĂŞgajÂącego za Âłopatki kuca. Lekko przyciemniona skĂłra, b³êkitne oczy, patrzÂące w przestrzeĂą, chuda twarz z wyrazem winy. Ubrany w brÂązowÂą koszulĂŞ nocnÂą o krĂłtkim rĂŞkawie i szaroniebieskie spodnie do kompletu. Ten dzieciak nawet nie poznaÂł rodzicĂłw, porzucili go wraz z jego siostrÂą, przed tym sierociĂącem nim skoĂączyli rok. Na szyi zwisa medalion, ktĂłry przypomina trzy koÂła z³¹czone razem, kaÂżde z nich ma inny kolor. Lewe gĂłrne ma kolor ¿ó³ty, z jego boku wyskakuje piorun. Prawe gĂłrne, jest czerwona, z jego boku bucha pÂłomieĂą, dolne zaÂś, jest b³êkitne, z jego boku bucha zimny wiatr. Jego siostra posiadaÂła taki sam. To ich jedyna pamiÂątka po rodzicach. W jego pokoju panowaÂł „chaos uporzÂądkowany”, wspó³lokator leÂżaÂł na swoim ³ó¿ku, sÂłuchaÂł wÂłaÂśnie muzyki z MP3, czytajÂąc jednoczeÂśnie gazetĂŞ, na ktĂłrej okÂładce znajdowaÂł siĂŞ jakiÂś DJ, a pod nim wzmianka o grubym szwindlu na setki tysiĂŞcy. Jego nogi byÂły wyciÂągniĂŞte przez siebie. PokĂłj miaÂł ¿ó³te Âściany, ktĂłre zalepiaÂły ró¿ne plakaty PPD i majestatycznie wyglÂądajÂących pokemonĂłw. Na drugim ³ó¿ku, w jego nogach, leÂżaÂł pokemon, Umbreon, czarny pies, zwiniĂŞty w k³êbek, spaÂł g³êboko, na jego czole, znajdowaÂł siĂŞ zÂłoty okrÂąg, na jago krĂłtkim ogonie, znajdowaÂł siĂŞ zÂłoty pas, ktĂłre przebiegaÂł w poÂłowie wpoprzeg ogona. Obydwa ³ó¿ka znajdowaÂły siĂŞ przy Âścianach, a obok kaÂżdego, biaÂła, plastikowa szafka nocna, na niej zaÂś maÂła lampka, by oÂświetliĂŚ swoje ³ó¿ko. Na szafce lokatora, znajdowaÂła siĂŞ lampka lawowa, z bia³¹ lawÂą leniwe pÂłynÂącÂą w gĂłrĂŞ i w dó³, o zielonym podÂświetleniu. Po chwili, chÂłopak odszedÂł od okna, usadowiÂł siĂŞ na ³ó¿ku, koÂło Umbreona i zacz¹³ drapaĂŚ go za uchem. Pokemon przeciÂągn¹³ siĂŞ, tak mocno prostujÂąc nogi ,Âże zdawaÂły mu siĂŞ odpaœÌ, swĂłj Âłeb usadowiÂł na jego kolanach i patrzyÂł swoimi czerwonymi Âślepiami w swojego trenera. Ten zaÂś, drapaÂł go wci¹¿ za uchem, uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
By³ to jego pierwszy pokemon, tak jak on, przyszed³ z ulicy. W sierociùcu mo¿na by³o mieÌ pokemony, jeœli nie wa¿y wiêcej ni¿ 60 kg i nie jest wy¿szy ni¿ 80 cm. Umbreon by³ jednym z l¿ejszych i mniejszych pokemonów, wa¿y³ 23 kg i mia³ d³ugoœÌ 45 cm. Ten dzieciak to jestem ja. Nazywam siê Power Rivals, a ten lokator, to Ziggy Johnson, mój najlepszy kumpel, niestety, pies na baby .
- Co, dalej nie przysÂłali odpowiedzi? – zagadaÂł chÂłopak zza magazynu z drugiego ³ó¿ka.
-Nie, dalej czekam.
-Ale to dziwne, zwykle listy takie jak twĂłj, rozpatrujÂą najpierw, a w ciÂągu tygodnia odsyÂłajÂą odpowiedÂź.
-Tak, ale minĂŞÂły juÂż trzy tygodnie
Ch³opak opuœci³ magazyn na piersi, mia³ br¹zowe, fantazyjnie rozczochrane w³osy, zielone oczy, spogl¹daj¹ce przez okulary po³ówki, mia³ blad¹ skórê i znudzony wzrok, ubrany w fioletow¹ koszulê nocn¹ i czarne spodnie. W jego uszach tkwi³y bia³e s³uchawki bez przewodowe, które po chwili trafi³y na pó³kê nocn¹ obok jego ³ó¿ka. Usiad³, rzuci³ gdzieœ magazyn, lekko wkurzony.
-Dla mnie to Âśmierdzi na odlegÂłoœÌ, Power posÂłuchaj. MoÂże Pani Trout ma ten list i nie chce ci go daĂŚ – dodaÂł, robiÂąc mÂłynek rĂŞkami.
-Pani Trout wie, jakie to dla mnie waÂżne, nawet jeÂśli jednak zrobiÂła tak jak powiedziaÂłeÂś, to pan Trout tym bardziej by mi pomĂłgÂł – odpowiedziaÂłem z zaÂżenowanie.
-Tylko Âże tu chodzi o twojÂą prace! – dodaÂł wyraÂźnie wÂściekÂły – TwojÂą wymarzonÂą pracĂŞ w PPD!
-Tak, ale nic nie poradzisz, skoro list nie pryszedÂł.
PozwĂłlcie Âże wam wytÂłumaczĂŞ o co caÂła ta draka. Moim marzeniem jest, by sÂłuÂżyĂŚ w PPD.To taka policja, ktĂłry powstaÂła na kilka miesiĂŞcy przed wybiciem planety. W roku 2018 "przejĂŞli" oni pieczĂŞ nad oddziaÂłami rangerĂłw w caÂłym kraju, lecz nie zmienili oni ich sposĂłb dziaÂłania, a jedynie kilka procedur.Praca w PPD byÂła bardzo podobna do bycia Rangerem, lecz my pokemony najzwyczajniej w Âświecie ÂłapaliÂśmy, a nie jak Rangerzy, "przejmowaliÂśmy" je Stylerem. Od kiedy pamiĂŞtam, chciaÂłem tam pracowaĂŚ. To moja jedyna szansa Âżeby siĂŞ wyrwaĂŚ. Trzy tygodnie temu, wysÂłaÂłem zgÂłoszenie z rozwiÂązanym testem teoretycznym, teraz czekam na odpowiedÂź. Praca w PPD, pozwoliÂłaby mi siĂŞ stÂąd wyrwaĂŚ. LubiĂŞ Twinleaf i ten sierociniec, ale to miasto mnie dobija. KaÂżdego dnia, kogoÂś mordujÂą, a co na to wÂładze? „ Panujemy nad sytuacjÂą, nie ma siĂŞ czym niepokoiĂŚ,”. Czasami, jest mi naprawdĂŞ ciĂŞÂżko, bo wokó³ mnie dzieje siĂŞ tyle rzeczy, a ja nie mogĂŞ nic zrobiĂŚ. PrzydaÂłby mi siĂŞ ten zachĂłd sÂłoĂąca, nim ziemia wypadÂła z orbity. KiedyÂś, siedziaÂłem w oknie i przyglÂądaÂłem siĂŞ mu. DawaÂł mi nadziejĂŞ, Âże nadejdzie nowy, byĂŚ moÂże lepszy dzieĂą dla nas wszystkich.
-Ziggy, spĂłjrzmy prawdzie w oczodoÂły, nie nadajĂŞ siĂŞ do PPD – odpowiedziaÂłem odchylajÂąc siĂŞ do tyÂłu i patrzÂąc w sufit.
-CoÂś ciĂŞ chyba boli! – odpowiedziaÂł wstajÂąc z takim impetem, Âże aÂż Umbreon siĂŞ zerwaÂł i patrzyÂł na niego ze zdziwieniem – JesteÂś najlepszy w tym mieÂście, jak nikt siĂŞ nadajesz! Masz stalowy wzrok?
-No.
-Masz serce bohatera?
-No.
-Masz…
-Ziggy, skoĂączmy to, co?
Ziggy umilk³ i z powrotem po³o¿y³ siê na swoim ³ó¿ku, wk³adaj¹c s³uchawki do uszu i wracaj¹c do czytania magazynu.
-Siema chÂłopaki!
Do pokoju wesz³a Elise, moja m³odsza ( o kilka minut) siostra. Mia³a kasztanowe w³osy u³o¿one w jedwabnego, po³yskuj¹cego kuca. ¯ywe, niebieskie oczy. By³a tego samego wzrostu co ja. Ubrana by³¹ w filetow¹ bluzkê na rami¹czkach, w której zwykle sypia i bia³e szorty. Mia³a d³ugie nogi, ³adn¹ buŸkê i dobrze prezentuj¹ce siê piersi, podoba³a siê wszystkim ch³opakom w sierociùcu. Za ni¹ wszed³ jej Espeon. Jasnofioletowy lis. Widok Espeona by³ rzadki. Espeon i kilka innych pokemonów ewoluuje tylko przez szczêœcie w dzieù, czyli gdy œwieci³o œwiat³o s³oneczne. Jej Eevee ewoluowa³ na kilka dni przed wybiciem planety z orbity. Umbreon zeskoczy³ z ló¿ka, by przywitaÌ siê z Espeonem, zaœ Elise szybko wskoczy³a na jego miejsce. Pokemony obesz³y siê kó³kiem, po czym potar³y siê noskami i zaczê³y siê wspólnie bawiÌ.
-Co tam u was? – spytaÂła radoÂśnie.
-Nic, dalej czekamy na odpowiedÂź od PPD. – zacz¹³ za mnie Ziggy.
-Jeszcze nic nie przysÂłali? – spytaÂła patrzÂąc na mnie.
ZakrĂŞciÂłem przeczÂąco gÂłowÂą a na twarzy Elise pojawiÂło siĂŞ zdziwienie, ktĂłre mieszaÂło siĂŞ ze zÂłoÂściÂą.
-Oni sobie chyba w kulki lecÂą! - ryknĂŞÂła Elise wymachujÂąc rĂŞkami. – To juÂż trzeci tydzieĂą!!!
PrĂłbowaÂłem nie mieszaĂŚ siĂŞ w tÂą rozmowĂŞ, dlatego patrzyÂłem w okno, za ktĂłrym leciaÂło wÂłaÂśnie stado MurcrowĂłw.
-Jak oni mogÂą tak robiĂŚ?! – spytaÂła Elise wstajÂąc i nerwowo chodzÂąc po pokoju. - Takie testy rozpatruje siĂŞ w ciÂągu tygodnia od daty dostarczenia!
-Elise, nie sÂądzisz Âże przeginasz? – spytaÂł nagle Ziggy zza magazynu. Teraz, jego lewa stopa krĂŞciÂła siĂŞ to w lewo, to w prawo, prawdopodobnie w rytm sÂłuchanej muzyki.
-Nie, nie przesadzam i mam nadziejê ¿e wkrótce dostaniemy jak¹œ odpowiedŸ.
-Zaraz! – zacz¹³em odrywajÂąc siĂŞ od okna - Jakie ”my”?
Elise stanĂŞÂła, po czym znĂłw usiadÂła koÂło mnie, z twarzÂą niewinnego dziecka.
-Elise, co ty zrobiÂłaÂś? –spytaÂłem wpatrujÂąc siĂŞ w niÂą.
-Ja…. No…. TeÂż wypeÂłniÂłam test..no.. i wysÂłaÂłam nasze testy razem – dodaÂła uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
W pokoju zapanowaÂła cisza. Powiem wam, Âże skrycie miaÂłem tego doœÌ. Od kiedy pamiĂŞtam to zawsze – ZAWSZE – Elise miaÂła gdzieÂś moje zakazy. Zawsze robiÂła to, czego ja albo pani i pan Trout jej zabraniali. CzĂŞsto pakowaÂła siĂŞ przez to w kÂłopoty, na szczĂŞÂście, prawie zawsze wychodziÂła bez szwanku, ale ja niekoniecznie.
-Nie dasz mi zdechn¹Ì w spokoju, prawda?– oznajmiÂłem zrezygnowany.
-Oj weÂź, to dobra okazja by pomĂłc paĂąstwu Trout. – powiedziaÂła szturchajÂąc mnie w kolano.
Paùstwo Trout by³o za³o¿ycielami sierociùca, mieli na wzglêdzie dobro wszystkich dzieci i wraz z pokemonami pomaga³y nam i wychowywa³y. Wiele im zawdziêczamy, ale nied³ugo mamy 18 urodziny i bylibyœmy dla nich ciê¿arem. Paùstwo Trout nie s¹ m³odzi, to staruszkowie, dlatego nie mam za z³e Elise, ¿e wykorzysta³a ca³¹ tê sytuacjê by razem ze mn¹ odejœÌ z sierociùca. Gdy znikniemy, bêdzie mniej zmartwieù. Co prawda, pomagamy w sierociùcu i opiekujemy siê m³odzikami, ale chcemy iœÌ w œlady Erniego. Ernie, nasz stary kumpel, wyje¿d¿a³ do Veilstone, gdy mieliœmy po 7 lat. Podobno dobrze sobie radzi, ma w³asny bar, interes siê krêci, dzwoni do nas co jakiœ czas, by pos³uchaÌ co siê dzieje.
-Masz racjĂŞ, im szybciej znikniemy, tym lepiej. – odpowiedziaÂłem.
-Wy naprawdĂŞ chcecie odejœÌ z sierociĂąca? – spytaÂł Ziggy, ktĂłry rzuciÂł w kÂąt magazyn, zdj¹³ sÂłuchawki i usiadÂł na ³ó¿ku wpatrujÂąc siĂŞ w nas.
-Ziggy, zrozum, im szybciej stÂąd znikniemy, tym lepiej dla ogó³u. – odpowiedziaÂłem patrzÂąc na niego z lekkim smutkiem.
Ziggy by³ moim najlepszym kumplem od zawsze, od kiedy pamiêtam. Perspektywa rozstania, byÌ mo¿e na zawsze, by³a bolesna dla nas obu. On, Elise i ja zawsze trzymaliœmy siê razem. ¯adne z nas nie chcia³o siê ¿egnaÌ, ale wiemy, ¿e prêdzej czy póŸniej taki dzieù nadejdzie.
-Ziggy, nie miej nam za zÂłe – zaczĂŞÂła Elise spokojniej, patrzÂąc na niego – Ale nie moÂżemy byĂŚ dÂłuÂżej na utrzymaniu paĂąstwa Trout. Nie zapominaj, Âże ktoÂś inny potrzebuje tych pieniĂŞdzy bardziej.
-Wiem, jej siĂŞ bardziej przydadzÂą. – odpowiedziaÂł Ziggy.
Mowa by³a o Amy, ma³ej dziewczynce na wózku. Urodzi³a siê z zespo³em Vorlika, czyli ³amliwoœci¹ koœci. Koœci w jej nogach s¹ jakby puste, dlatego jeŸdzi na wózku inwalidzkim. Podczas narodzin urodzi³a siê z po³amanymi koœÌmi ¿eber, r¹k. Straszne. Sama nie umie sobie poradziÌ i siedzi ca³ym dniami w pokoju. Nasza trójka zawsze dotrzymywa³a jej towarzystwa. Mo¿na przeprowadziÌ operacjê wszczepienia specjalnych implantów w nogi, które sprawi³yby ¿e mo¿e chodziÌ, ale kosztuje to ponad 10 milionów. Zbieramy od dawna, ale ci¹gle du¿o nam brakuje.
ZapanowaÂła cisza, nikt nie wydaÂł z siebie najmniejszego dÂźwiĂŞku, ani my, ani nasze pokemony, ktĂłre zamarzÂły czajÂąc siĂŞ do skoku na siebie.
Po chwili Elise wstaÂła przeciÂągajÂąc siĂŞ lekko.
-Ok, idĂŞ powoli lulu. – powiedziaÂła kierujÂąc siĂŞ do drzwi. Jej Espeon z gracjÂą poszedÂł za niÂą - Dobranoc chÂłopcy. – dodaÂła otwierajÂąc je i znikajÂąc za nimi.
-Dobranoc Elise – odpowiedzieliÂśmy razem.
Tylko przy³o¿y³em g³owê do poduszki i ju¿ spa³em. Mia³em doœÌ dziwny sen. By³a to jakaœ góra, na jej szczycie znajdowa³a siê jakaœ œwi¹tynia, klêcza³em tam, przede mn¹ jakiœ mê¿czyzna i kobieta, a nad nimi jakiœ dziwny stwór.
-Wiesz juÂż, gdzie jest twoje miejsce? – spytaÂł mĂŞÂżczyzna. Jego gÂłos byÂł niski, gardÂłowy.
-Tak, przy twoim martwym ciele! – odpowiedziaÂłem.
-Tak wiĂŞc, Nexusie, czas chyba siĂŞ poÂżegnaĂŚ – rzekÂł mĂŞÂżczyzna. – Melody, wykoĂącz go.
Kobieta wystrzeliÂła w moim kierunku. Nagle poczuÂłem niewyobraÂżalny smutek.
-Melody, nie, Melody. MELODY!
-Power, stary, budÂź siĂŞ.
Zerwa³em siê ³ó¿ka, ca³y spocony. Poduszka która zwykle znajdowa³a siê pod moj¹ g³ow¹ teraz by³a po drugiej stronie pokoju. Na skraju ³ó¿ka le¿a³ Umbreon, który uniós³ g³owê, patrz¹c na mnie. Ko³o mnie, lekko pochylony, sta³ Ziggy, który chyba nieŸle siê wystraszy³.
-Stary, nie wiem kim jest ta Melody, ale skoro siĂŞ rozstaliÂście, to dasz jej numer? –zapytaÂł.
Lekko go uderzyÂłem w kolano, po czym sprĂłbowaÂłem siĂŞ uspokoiĂŚ.
-Czy ja…mĂłwiÂłem przez sen?
-Tak, ale to nie byÂło nic konkretnego – odpowiedziaÂł – bredziÂłeÂś jak potÂłuczony.
-Ech – zacz¹³em zbierajÂąc rĂŞkÂą pot z czoÂła – To pewnie tylko zÂły sen. – dodaÂłem.
-Pewnie tak – burkn¹³ podchodzÂąc do mojej poduszki, po czym wrĂŞczyÂł mi jÂą.
-DziĂŞki. – dodaÂłem ubijajÂąc poduszkĂŞ i kÂładÂąc siĂŞ.
Obudzi³em siê niewyspany. Rozejrza³em siê po pokoju, Ziggyego w nim nie by³o, a Umbreon patrzy³ na mnie siedz¹c na pod³odze. Pog³aska³em go po g³owie, po czym wsta³em i poszed³em pod prysznic. Szybko siê umy³em i ubra³em, po czym zwróci³em siê w stronê drzwi, pod którymi czeka³ na mnie Umbreon. Otworzy³em je z zamiarem zejœcia na œniadanie, a Umbreon postanowi³ dotrzymywaÌ mi kroku. Z mojego pokoju poszed³em schodami w dó³. M³odziki ju¿ biega³y po parterze, jak zawsze przed œniadaniem. Na dole znajdowa³o siê wszystko, a schodzi wychodz¹ce z pierwszego piêtra wychodzi³y akurat na g³ówny korytarz. Œciany pokryte by³y bia³¹ farb¹, a na niej wisia³y zdjêcia dzieci z sierociùca oraz jedne portret paùstwa Trout. Na pod³odze le¿a³ czerwony dywan, który obejmowa³ ca³y parter. W g³ównym korytarzu znajdowa³y siê wieszaki na kurtki dla goœci oraz kilka krzese³, na których czekali rodzice, chc¹cy zaadoptowaÌ dziecko. Na prawo od holu, znajdowa³ siê ¿³obek, gdzie by³y maluchy, czêsto zajmowaliœmy siê z nimi by paùstwo Trout mogli odpocz¹Ì. Na lewo znajdowa³ siê gabinet paùstwo Trout za starymi, br¹zowymi drzwiami z mahoniu. Nikt prócz nich nie mia³ do nich wstêpu. Dalej znajdowa³a siê sto³ówka i œwietlica, gdzie mo¿na by³o spokojnie spêdziÌ czas.
Po drodze do sto³ówki by³ te¿ pokój gier, toalety i drzwi, którymi schodami w dó³ sz³o siê do kot³owni.
Sto³ówka, jak zwykle o tej porze, jest t³oczna. Jest tam kilka sto³ów, przy których mo¿na usi¹œÌ i spokojnie zjeœÌ posi³ek lub odpocz¹Ì. Kuchark¹ by³a pani Trelawney, m³oda panna, nie zamê¿na, doœÌ ³adna, dlatego Ziggy czêsto siê do niej podwala³, niestety, bez najmniejszego skutku. Podszed³em do okienka, gdzie wydawano jedzenie. Pani Trelawney jak zawsze, uœmiechniêta, w bia³ym fartuchu, z siatk¹ na jej kasztanowych w³osach. Jej oczy by³y zawsze b³êkitne i pe³ne energii.
-CzeœÌ, Power. Witaj Umbreon. – zaczĂŞÂła pani Trelawney
Umbreon skin¹³ lekko g³ow¹ w stronê kucharki, po czym przycupn¹³ przy okienku.
-Dobry, pani Trelawney. - odpowiedziaÂłem
-MĂłwiÂłam ci, mĂłw mi Margaret – dorzuciÂła lekko zawiedziona - Mam tylko 22 Lata, nie jestem taka stara.
-Dobrze, Margaret. – powiedziaÂłem niechĂŞtnie.
-No, to co byÂście chcieli na Âśniadanie chÂłopcy?
-Dla mnie kawa i 2 tosty – odpowiedziaÂłem – A co dla ciebie stary? – spytaÂłem patrzÂąc na Umbreona.
Pokemon zamruczaÂł, po czym puknÂąl mnie nosem w nogĂŞ
-Dobra, dobra, trochĂŞ karmy i mandarynkĂŞ. – dodaÂłem czochrajÂąc go za uchem.
-Dobrze kochaneczku.- oznajmiÂła radoÂśnie Margaret - Za chwilĂŞ bĂŞdzie gotowe – dodaÂła wchodzÂąc w g³¹b kuchni, ale chyba czegoÂś zapomniaÂła bo siĂŞ wrĂłciÂła do okienka.
-CoÂś siĂŞ staÂło? – spytaÂłem.
WyglÂądaÂł na zmartwionÂą, patrzyÂła na mnie, jakby chciaÂła coÂś powiedzieĂŚ.
-NaprawdĂŞ chcesz iœÌ do PPD? – spytaÂła.
ByÂłem lekko zdziwiony tym pytaniem. Jaki to ma zwiÂązek ze Âśniadaniem?
-Tak, chcĂŞ, to moje marzenie, dobrze o tym wiesz. – odpowiedziaÂłem nachylajÂąc siĂŞ do niej.
Margaret wziĂŞÂła oddech. Po czym szeptem powiedziaÂła mi coÂś, czego siĂŞ nie spodziewaÂłem.
-Power, nie powinnam ci tego mĂłwiĂŚ, ale odpowiedÂź na testy twoje i Elise juÂż przyszÂła.
-To super – odrzekÂłem uradowany – Wspaniale!
-Tak, ale….on przyszÂła juÂż 2 tygodnie temu. – dodaÂła po chwili.
I tu zaczynaÂło siĂŞ robiĂŚ dziwnie.
-Jak to, 2 tygodnie temu? – spytaÂłem zdziwiony.
-No, paĂąstwo Trout zatrzymali list, bo chcieli was tu zatrzymaĂŚ. – dodaÂła.
To co usÂłyszaÂłem, brzmiaÂło jak jakiÂś tani kryminaÂł klasy B.
-Co, ale...po co mieliby to robiĂŚ?
-Nie wiem, ale bÂłagam, nie mĂłw im Âże wiesz to ode mnie. – dodaÂła bÂłagalnym tonem – To dobra praca, a jeÂśli siĂŞ dowiedzÂą Âże to ja wygadaÂłam, na pewno jÂą stracĂŞ.
PaĂąstwo Trout chcÂą nas zatrzymaĂŚ? NiemoÂżliwe, przecieÂż…oni zawsze chcieli dla nas najlepiej.
CoÂś tu jest nie tak, nie wiem o co chodzi, ale dowiem siĂŞ.
-Power, proszĂŞ, nie wydaj mnie. – powtĂłrzyÂła Margaret.
-Dobrze, nie powiem, Âśniadanie sobie odpuszczĂŞ – dodaÂłem po czym odszedÂłem od okienka. Umbreon niczym strzaÂła wystrzeliÂł za mnÂą. RuszyÂłem na poszukiwania Elise i Ziggyego, w gÂłowie kr¹¿yÂły mi setki myÂśli, czy PaĂąstwo Trout mogli zrobiĂŚ coÂś takiego?
----------------------------------------------------
MĂłj prezent na gwiazdkĂŞ dla was. SÂłucham krytyki.

[DominLoL]

RozdziaÂł I

Sierociniec w Twineleaf

Twineleaf byÂło pozbawione drapaczy chmur, mieliÂśmy maÂłe biura i to nam wystarczyÂło, budynki miaÂły szpiczaste dachy, a ich kolory tonĂŞÂły w mroku. SÂą to póŸne pory, dzieci wracajÂąc do domĂłw, doroÂśli koĂączÂą pracĂŞ, ulice pustoszejÂą. W mieszkaniach zaczĂŞÂły zapalaĂŚ siĂŞ ÂświatÂła, a wysokie bloki mieszkalne, przypominaÂły Âświece, ktĂłre zaczynaÂły pÂłon¹Ì. W jednym z takich blokĂłw, znajduje siĂŞ sierociniec. Dzieci porzucone przez rodzicĂłw lub te, ktĂłre uciekÂły, znajdujÂą tu schronienie. W oknach, siedziaÂły samotne dzieciaki, patrzÂące w horyzont. W jednym z tych okien, siedzi ktoÂś niezwykÂły. Wysoki, dobrze zbudowany chÂłopak. DÂługie, pofarbowane na granatowo wÂłosy, uÂłoÂżone w siĂŞgajÂącego za Âłopatki kuca. Lekko przyciemniona skĂłra, b³êkitne oczy, patrzÂące w przestrzeĂą, chuda twarz z wyrazem winy. Ubrany w brÂązowÂą koszulĂŞ nocnÂą o krĂłtkim rĂŞkawie i szaroniebieskie spodnie do kompletu. Ten dzieciak nawet nie poznaÂł rodzicĂłw, porzucili go wraz z jego siostrÂą, przed tym sierociĂącem nim skoĂączyli rok. Na szyi zwisa medalion, ktĂłry przypomina trzy koÂła z³¹czone razem, kaÂżde z nich ma inny kolor. Lewe gĂłrne ma kolor ¿ó³ty, z jego boku wyskakuje piorun. Prawe gĂłrne, jest czerwona, z jego boku bucha pÂłomieĂą, dolne zaÂś, jest b³êkitne, z jego boku bucha zimny wiatr. Jego siostra posiadaÂła taki sam. To ich jedyna pamiÂątka po rodzicach. W jego pokoju panowaÂł „chaos uporzÂądkowany”, wspó³lokator leÂżaÂł na swoim ³ó¿ku, sÂłuchaÂł wÂłaÂśnie muzyki z MP3, czytajÂąc jednoczeÂśnie gazetĂŞ, na ktĂłrej okÂładce znajdowaÂł siĂŞ jakiÂś DJ, a pod nim wzmianka o grubym szwindlu na setki tysiĂŞcy. Jego nogi byÂły wyciÂągniĂŞte przez siebie. PokĂłj miaÂł ¿ó³te Âściany, ktĂłre zalepiaÂły ró¿ne plakaty PPD i majestatycznie wyglÂądajÂących pokemonĂłw. Na drugim ³ó¿ku, w jego nogach, leÂżaÂł pokemon, Umbreon, czarny pies, zwiniĂŞty w k³êbek, spaÂł g³êboko, na jego czole, znajdowaÂł siĂŞ zÂłoty okrÂąg, na jago krĂłtkim ogonie, znajdowaÂł siĂŞ zÂłoty pas, ktĂłre przebiegaÂł w poÂłowie wpoprzeg ogona. Obydwa ³ó¿ka znajdowaÂły siĂŞ przy Âścianach, a obok kaÂżdego, biaÂła, plastikowa szafka nocna, na niej zaÂś maÂła lampka, by oÂświetliĂŚ swoje ³ó¿ko. Na szafce lokatora, znajdowaÂła siĂŞ lampka lawowa, z bia³¹ lawÂą leniwe pÂłynÂącÂą w gĂłrĂŞ i w dó³, o zielonym podÂświetleniu. Po chwili, chÂłopak odszedÂł od okna, usadowiÂł siĂŞ na ³ó¿ku, koÂło Umbreona i zacz¹³ drapaĂŚ go za uchem. Pokemon przeciÂągn¹³ siĂŞ, tak mocno prostujÂąc nogi ,Âże zdawaÂły mu siĂŞ odpaœÌ, swĂłj Âłeb usadowiÂł na jego kolanach i patrzyÂł swoimi czerwonymi Âślepiami w swojego trenera. Ten zaÂś, drapaÂł go wci¹¿ za uchem, uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
By³ to jego pierwszy pokemon, tak jak on, przyszed³ z ulicy. W sierociùcu mo¿na by³o mieÌ pokemony, jeœli nie wa¿y wiêcej ni¿ 60 kg i nie jest wy¿szy ni¿ 80 cm. Umbreon by³ jednym z l¿ejszych i mniejszych pokemonów, wa¿y³ 23 kg i mia³ d³ugoœÌ 45 cm. Ten dzieciak to jestem ja. Nazywam siê Power Rivals, a ten lokator, to Ziggy Johnson, mój najlepszy kumpel, niestety, pies na baby .
- Co, dalej nie przysÂłali odpowiedzi? – zagadaÂł chÂłopak zza magazynu z drugiego ³ó¿ka.
-Nie, dalej czekam.
-Ale to dziwne, zwykle listy takie jak twĂłj, rozpatrujÂą najpierw, a w ciÂągu tygodnia odsyÂłajÂą odpowiedÂź.
-Tak, ale minĂŞÂły juÂż trzy tygodnie
Ch³opak opuœci³ magazyn na piersi, mia³ br¹zowe, fantazyjnie rozczochrane w³osy, zielone oczy, spogl¹daj¹ce przez okulary po³ówki, mia³ blad¹ skórê i znudzony wzrok, ubrany w fioletow¹ koszulê nocn¹ i czarne spodnie. W jego uszach tkwi³y bia³e s³uchawki bez przewodowe, które po chwili trafi³y na pó³kê nocn¹ obok jego ³ó¿ka. Usiad³, rzuci³ gdzieœ magazyn, lekko wkurzony.
-Dla mnie to Âśmierdzi na odlegÂłoœÌ, Power posÂłuchaj. MoÂże Pani Trout ma ten list i nie chce ci go daĂŚ – dodaÂł, robiÂąc mÂłynek rĂŞkami.
-Pani Trout wie, jakie to dla mnie waÂżne, nawet jeÂśli jednak zrobiÂła tak jak powiedziaÂłeÂś, to pan Trout tym bardziej by mi pomĂłgÂł – odpowiedziaÂłem z zaÂżenowanie.
-Tylko Âże tu chodzi o twojÂą prace! – dodaÂł wyraÂźnie wÂściekÂły – TwojÂą wymarzonÂą pracĂŞ w PPD!
-Tak, ale nic nie poradzisz, skoro list nie pryszedÂł.
PozwĂłlcie Âże wam wytÂłumaczĂŞ o co caÂła ta draka. Moim marzeniem jest, by sÂłuÂżyĂŚ w PPD.To taka policja, ktĂłry powstaÂła na kilka miesiĂŞcy przed wybiciem planety. W roku 2018 "przejĂŞli" oni pieczĂŞ nad oddziaÂłami rangerĂłw w caÂłym kraju, lecz nie zmienili oni ich sposĂłb dziaÂłania, a jedynie kilka procedur.Praca w PPD byÂła bardzo podobna do bycia Rangerem, lecz my pokemony najzwyczajniej w Âświecie ÂłapaliÂśmy, a nie jak Rangerzy, "przejmowaliÂśmy" je Stylerem. Od kiedy pamiĂŞtam, chciaÂłem tam pracowaĂŚ. To moja jedyna szansa Âżeby siĂŞ wyrwaĂŚ. Trzy tygodnie temu, wysÂłaÂłem zgÂłoszenie z rozwiÂązanym testem teoretycznym, teraz czekam na odpowiedÂź. Praca w PPD, pozwoliÂłaby mi siĂŞ stÂąd wyrwaĂŚ. LubiĂŞ Twinleaf i ten sierociniec, ale to miasto mnie dobija. KaÂżdego dnia, kogoÂś mordujÂą, a co na to wÂładze? „ Panujemy nad sytuacjÂą, nie ma siĂŞ czym niepokoiĂŚ,”. Czasami, jest mi naprawdĂŞ ciĂŞÂżko, bo wokó³ mnie dzieje siĂŞ tyle rzeczy, a ja nie mogĂŞ nic zrobiĂŚ. PrzydaÂłby mi siĂŞ ten zachĂłd sÂłoĂąca, nim ziemia wypadÂła z orbity. KiedyÂś, siedziaÂłem w oknie i przyglÂądaÂłem siĂŞ mu. DawaÂł mi nadziejĂŞ, Âże nadejdzie nowy, byĂŚ moÂże lepszy dzieĂą dla nas wszystkich.
-Ziggy, spĂłjrzmy prawdzie w oczodoÂły, nie nadajĂŞ siĂŞ do PPD – odpowiedziaÂłem odchylajÂąc siĂŞ do tyÂłu i patrzÂąc w sufit.
-CoÂś ciĂŞ chyba boli! – odpowiedziaÂł wstajÂąc z takim impetem, Âże aÂż Umbreon siĂŞ zerwaÂł i patrzyÂł na niego ze zdziwieniem – JesteÂś najlepszy w tym mieÂście, jak nikt siĂŞ nadajesz! Masz stalowy wzrok?
-No.
-Masz serce bohatera?
-No.
-Masz…
-Ziggy, skoĂączmy to, co?
Ziggy umilk³ i z powrotem po³o¿y³ siê na swoim ³ó¿ku, wk³adaj¹c s³uchawki do uszu i wracaj¹c do czytania magazynu.
-Siema chÂłopaki!
Do pokoju wesz³a Elise, moja m³odsza ( o kilka minut) siostra. Mia³a kasztanowe w³osy u³o¿one w jedwabnego, po³yskuj¹cego kuca. ¯ywe, niebieskie oczy. By³a tego samego wzrostu co ja. Ubrana by³¹ w filetow¹ bluzkê na rami¹czkach, w której zwykle sypia i bia³e szorty. Mia³a d³ugie nogi, ³adn¹ buŸkê i dobrze prezentuj¹ce siê piersi, podoba³a siê wszystkim ch³opakom w sierociùcu. Za ni¹ wszed³ jej Espeon. Jasnofioletowy lis. Widok Espeona by³ rzadki. Espeon i kilka innych pokemonów ewoluuje tylko przez szczêœcie w dzieù, czyli gdy œwieci³o œwiat³o s³oneczne. Jej Eevee ewoluowa³ na kilka dni przed wybiciem planety z orbity. Umbreon zeskoczy³ z ló¿ka, by przywitaÌ siê z Espeonem, zaœ Elise szybko wskoczy³a na jego miejsce. Pokemony obesz³y siê kó³kiem, po czym potar³y siê noskami i zaczê³y siê wspólnie bawiÌ.
-Co tam u was? – spytaÂła radoÂśnie.
-Nic, dalej czekamy na odpowiedÂź od PPD. – zacz¹³ za mnie Ziggy.
-Jeszcze nic nie przysÂłali? – spytaÂła patrzÂąc na mnie.
ZakrĂŞciÂłem przeczÂąco gÂłowÂą a na twarzy Elise pojawiÂło siĂŞ zdziwienie, ktĂłre mieszaÂło siĂŞ ze zÂłoÂściÂą.
-Oni sobie chyba w kulki lecÂą! - ryknĂŞÂła Elise wymachujÂąc rĂŞkami. – To juÂż trzeci tydzieĂą!!!
PrĂłbowaÂłem nie mieszaĂŚ siĂŞ w tÂą rozmowĂŞ, dlatego patrzyÂłem w okno, za ktĂłrym leciaÂło wÂłaÂśnie stado MurcrowĂłw.
-Jak oni mogÂą tak robiĂŚ?! – spytaÂła Elise wstajÂąc i nerwowo chodzÂąc po pokoju. - Takie testy rozpatruje siĂŞ w ciÂągu tygodnia od daty dostarczenia!
-Elise, nie sÂądzisz Âże przeginasz? – spytaÂł nagle Ziggy zza magazynu. Teraz, jego lewa stopa krĂŞciÂła siĂŞ to w lewo, to w prawo, prawdopodobnie w rytm sÂłuchanej muzyki.
-Nie, nie przesadzam i mam nadziejê ¿e wkrótce dostaniemy jak¹œ odpowiedŸ.
-Zaraz! – zacz¹³em odrywajÂąc siĂŞ od okna - Jakie ”my”?
Elise stanĂŞÂła, po czym znĂłw usiadÂła koÂło mnie, z twarzÂą niewinnego dziecka.
-Elise, co ty zrobiÂłaÂś? –spytaÂłem wpatrujÂąc siĂŞ w niÂą.
-Ja…. No…. TeÂż wypeÂłniÂłam test..no.. i wysÂłaÂłam nasze testy razem – dodaÂła uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
W pokoju zapanowaÂła cisza. Powiem wam, Âże skrycie miaÂłem tego doœÌ. Od kiedy pamiĂŞtam to zawsze – ZAWSZE – Elise miaÂła gdzieÂś moje zakazy. Zawsze robiÂła to, czego ja albo pani i pan Trout jej zabraniali. CzĂŞsto pakowaÂła siĂŞ przez to w kÂłopoty, na szczĂŞÂście, prawie zawsze wychodziÂła bez szwanku, ale ja niekoniecznie.
-Nie dasz mi zdechn¹Ì w spokoju, prawda?– oznajmiÂłem zrezygnowany.
-Oj weÂź, to dobra okazja by pomĂłc paĂąstwu Trout. – powiedziaÂła szturchajÂąc mnie w kolano.
Paùstwo Trout by³o za³o¿ycielami sierociùca, mieli na wzglêdzie dobro wszystkich dzieci i wraz z pokemonami pomaga³y nam i wychowywa³y. Wiele im zawdziêczamy, ale nied³ugo mamy 18 urodziny i bylibyœmy dla nich ciê¿arem. Paùstwo Trout nie s¹ m³odzi, to staruszkowie, dlatego nie mam za z³e Elise, ¿e wykorzysta³a ca³¹ tê sytuacjê by razem ze mn¹ odejœÌ z sierociùca. Gdy znikniemy, bêdzie mniej zmartwieù. Co prawda, pomagamy w sierociùcu i opiekujemy siê m³odzikami, ale chcemy iœÌ w œlady Erniego. Ernie, nasz stary kumpel, wyje¿d¿a³ do Veilstone, gdy mieliœmy po 7 lat. Podobno dobrze sobie radzi, ma w³asny bar, interes siê krêci, dzwoni do nas co jakiœ czas, by pos³uchaÌ co siê dzieje.
-Masz racjĂŞ, im szybciej znikniemy, tym lepiej. – odpowiedziaÂłem.
-Wy naprawdĂŞ chcecie odejœÌ z sierociĂąca? – spytaÂł Ziggy, ktĂłry rzuciÂł w kÂąt magazyn, zdj¹³ sÂłuchawki i usiadÂł na ³ó¿ku wpatrujÂąc siĂŞ w nas.
-Ziggy, zrozum, im szybciej stÂąd znikniemy, tym lepiej dla ogó³u. – odpowiedziaÂłem patrzÂąc na niego z lekkim smutkiem.
Ziggy by³ moim najlepszym kumplem od zawsze, od kiedy pamiêtam. Perspektywa rozstania, byÌ mo¿e na zawsze, by³a bolesna dla nas obu. On, Elise i ja zawsze trzymaliœmy siê razem. ¯adne z nas nie chcia³o siê ¿egnaÌ, ale wiemy, ¿e prêdzej czy póŸniej taki dzieù nadejdzie.
-Ziggy, nie miej nam za zÂłe – zaczĂŞÂła Elise spokojniej, patrzÂąc na niego – Ale nie moÂżemy byĂŚ dÂłuÂżej na utrzymaniu paĂąstwa Trout. Nie zapominaj, Âże ktoÂś inny potrzebuje tych pieniĂŞdzy bardziej.
-Wiem, jej siĂŞ bardziej przydadzÂą. – odpowiedziaÂł Ziggy.
Mowa by³a o Amy, ma³ej dziewczynce na wózku. Urodzi³a siê z zespo³em Vorlika, czyli ³amliwoœci¹ koœci. Koœci w jej nogach s¹ jakby puste, dlatego jeŸdzi na wózku inwalidzkim. Podczas narodzin urodzi³a siê z po³amanymi koœÌmi ¿eber, r¹k. Straszne. Sama nie umie sobie poradziÌ i siedzi ca³ym dniami w pokoju. Nasza trójka zawsze dotrzymywa³a jej towarzystwa. Mo¿na przeprowadziÌ operacjê wszczepienia specjalnych implantów w nogi, które sprawi³yby ¿e mo¿e chodziÌ, ale kosztuje to ponad 10 milionów. Zbieramy od dawna, ale ci¹gle du¿o nam brakuje.
ZapanowaÂła cisza, nikt nie wydaÂł z siebie najmniejszego dÂźwiĂŞku, ani my, ani nasze pokemony, ktĂłre zamarzÂły czajÂąc siĂŞ do skoku na siebie.
Po chwili Elise wstaÂła przeciÂągajÂąc siĂŞ lekko.
-Ok, idĂŞ powoli lulu. – powiedziaÂła kierujÂąc siĂŞ do drzwi. Jej Espeon z gracjÂą poszedÂł za niÂą - Dobranoc chÂłopcy. – dodaÂła otwierajÂąc je i znikajÂąc za nimi.
-Dobranoc Elise – odpowiedzieliÂśmy razem.
Tylko przy³o¿y³em g³owê do poduszki i ju¿ spa³em. Mia³em doœÌ dziwny sen. By³a to jakaœ góra, na jej szczycie znajdowa³a siê jakaœ œwi¹tynia, klêcza³em tam, przede mn¹ jakiœ mê¿czyzna i kobieta, a nad nimi jakiœ dziwny stwór.
-Wiesz juÂż, gdzie jest twoje miejsce? – spytaÂł mĂŞÂżczyzna. Jego gÂłos byÂł niski, gardÂłowy.
-Tak, przy twoim martwym ciele! – odpowiedziaÂłem.
-Tak wiĂŞc, Nexusie, czas chyba siĂŞ poÂżegnaĂŚ – rzekÂł mĂŞÂżczyzna. – Melody, wykoĂącz go.
Kobieta wystrzeliÂła w moim kierunku. Nagle poczuÂłem niewyobraÂżalny smutek.
-Melody, nie, Melody. MELODY!
-Power, stary, budÂź siĂŞ.
Zerwa³em siê ³ó¿ka, ca³y spocony. Poduszka która zwykle znajdowa³a siê pod moj¹ g³ow¹ teraz by³a po drugiej stronie pokoju. Na skraju ³ó¿ka le¿a³ Umbreon, który uniós³ g³owê, patrz¹c na mnie. Ko³o mnie, lekko pochylony, sta³ Ziggy, który chyba nieŸle siê wystraszy³.
-Stary, nie wiem kim jest ta Melody, ale skoro siĂŞ rozstaliÂście, to dasz jej numer? –zapytaÂł.
Lekko go uderzyÂłem w kolano, po czym sprĂłbowaÂłem siĂŞ uspokoiĂŚ.
-Czy ja…mĂłwiÂłem przez sen?
-Tak, ale to nie byÂło nic konkretnego – odpowiedziaÂł – bredziÂłeÂś jak potÂłuczony.
-Ech – zacz¹³em zbierajÂąc rĂŞkÂą pot z czoÂła – To pewnie tylko zÂły sen. – dodaÂłem.
-Pewnie tak – burkn¹³ podchodzÂąc do mojej poduszki, po czym wrĂŞczyÂł mi jÂą.
-DziĂŞki. – dodaÂłem ubijajÂąc poduszkĂŞ i kÂładÂąc siĂŞ.
Obudzi³em siê niewyspany. Rozejrza³em siê po pokoju, Ziggyego w nim nie by³o, a Umbreon patrzy³ na mnie siedz¹c na pod³odze. Pog³aska³em go po g³owie, po czym wsta³em i poszed³em pod prysznic. Szybko siê umy³em i ubra³em, po czym zwróci³em siê w stronê drzwi, pod którymi czeka³ na mnie Umbreon. Otworzy³em je z zamiarem zejœcia na œniadanie, a Umbreon postanowi³ dotrzymywaÌ mi kroku. Z mojego pokoju poszed³em schodami w dó³. M³odziki ju¿ biega³y po parterze, jak zawsze przed œniadaniem. Na dole znajdowa³o siê wszystko, a schodzi wychodz¹ce z pierwszego piêtra wychodzi³y akurat na g³ówny korytarz. Œciany pokryte by³y bia³¹ farb¹, a na niej wisia³y zdjêcia dzieci z sierociùca oraz jedne portret paùstwa Trout. Na pod³odze le¿a³ czerwony dywan, który obejmowa³ ca³y parter. W g³ównym korytarzu znajdowa³y siê wieszaki na kurtki dla goœci oraz kilka krzese³, na których czekali rodzice, chc¹cy zaadoptowaÌ dziecko. Na prawo od holu, znajdowa³ siê ¿³obek, gdzie by³y maluchy, czêsto zajmowaliœmy siê z nimi by paùstwo Trout mogli odpocz¹Ì. Na lewo znajdowa³ siê gabinet paùstwo Trout za starymi, br¹zowymi drzwiami z mahoniu. Nikt prócz nich nie mia³ do nich wstêpu. Dalej znajdowa³a siê sto³ówka i œwietlica, gdzie mo¿na by³o spokojnie spêdziÌ czas.
Po drodze do sto³ówki by³ te¿ pokój gier, toalety i drzwi, którymi schodami w dó³ sz³o siê do kot³owni.
Sto³ówka, jak zwykle o tej porze, jest t³oczna. Jest tam kilka sto³ów, przy których mo¿na usi¹œÌ i spokojnie zjeœÌ posi³ek lub odpocz¹Ì. Kuchark¹ by³a pani Trelawney, m³oda panna, nie zamê¿na, doœÌ ³adna, dlatego Ziggy czêsto siê do niej podwala³, niestety, bez najmniejszego skutku. Podszed³em do okienka, gdzie wydawano jedzenie. Pani Trelawney jak zawsze, uœmiechniêta, w bia³ym fartuchu, z siatk¹ na jej kasztanowych w³osach. Jej oczy by³y zawsze b³êkitne i pe³ne energii.
-CzeœÌ, Power. Witaj Umbreon. – zaczĂŞÂła pani Trelawney
Umbreon skin¹³ lekko g³ow¹ w stronê kucharki, po czym przycupn¹³ przy okienku.
-Dobry, pani Trelawney. - odpowiedziaÂłem
-MĂłwiÂłam ci, mĂłw mi Margaret – dorzuciÂła lekko zawiedziona - Mam tylko 22 Lata, nie jestem taka stara.
-Dobrze, Margaret. – powiedziaÂłem niechĂŞtnie.
-No, to co byÂście chcieli na Âśniadanie chÂłopcy?
-Dla mnie kawa i 2 tosty – odpowiedziaÂłem – A co dla ciebie stary? – spytaÂłem patrzÂąc na Umbreona.
Pokemon zamruczaÂł, po czym puknÂąl mnie nosem w nogĂŞ
-Dobra, dobra, trochĂŞ karmy i mandarynkĂŞ. – dodaÂłem czochrajÂąc go za uchem.
-Dobrze kochaneczku.- oznajmiÂła radoÂśnie Margaret - Za chwilĂŞ bĂŞdzie gotowe – dodaÂła wchodzÂąc w g³¹b kuchni, ale chyba czegoÂś zapomniaÂła bo siĂŞ wrĂłciÂła do okienka.
-CoÂś siĂŞ staÂło? – spytaÂłem.
WyglÂądaÂł na zmartwionÂą, patrzyÂła na mnie, jakby chciaÂła coÂś powiedzieĂŚ.
-NaprawdĂŞ chcesz iœÌ do PPD? – spytaÂła.
ByÂłem lekko zdziwiony tym pytaniem. Jaki to ma zwiÂązek ze Âśniadaniem?
-Tak, chcĂŞ, to moje marzenie, dobrze o tym wiesz. – odpowiedziaÂłem nachylajÂąc siĂŞ do niej.
Margaret wziĂŞÂła oddech. Po czym szeptem powiedziaÂła mi coÂś, czego siĂŞ nie spodziewaÂłem.
-Power, nie powinnam ci tego mĂłwiĂŚ, ale odpowiedÂź na testy twoje i Elise juÂż przyszÂła.
-To super – odrzekÂłem uradowany – Wspaniale!
-Tak, ale….on przyszÂła juÂż 2 tygodnie temu. – dodaÂła po chwili.
I tu zaczynaÂło siĂŞ robiĂŚ dziwnie.
-Jak to, 2 tygodnie temu? – spytaÂłem zdziwiony.
-No, paĂąstwo Trout zatrzymali list, bo chcieli was tu zatrzymaĂŚ. – dodaÂła.
To co usÂłyszaÂłem, brzmiaÂło jak jakiÂś tani kryminaÂł klasy B.
-Co, ale...po co mieliby to robiĂŚ?
-Nie wiem, ale bÂłagam, nie mĂłw im Âże wiesz to ode mnie. – dodaÂła bÂłagalnym tonem – To dobra praca, a jeÂśli siĂŞ dowiedzÂą Âże to ja wygadaÂłam, na pewno jÂą stracĂŞ.
PaĂąstwo Trout chcÂą nas zatrzymaĂŚ? NiemoÂżliwe, przecieÂż…oni zawsze chcieli dla nas najlepiej.
CoÂś tu jest nie tak, nie wiem o co chodzi, ale dowiem siĂŞ.
-Power, proszĂŞ, nie wydaj mnie. – powtĂłrzyÂła Margaret.
-Dobrze, nie powiem, Âśniadanie sobie odpuszczĂŞ – dodaÂłem po czym odszedÂłem od okienka. Umbreon niczym strzaÂła wystrzeliÂł za mnÂą. RuszyÂłem na poszukiwania Elise i Ziggyego, w gÂłowie kr¹¿yÂły mi setki myÂśli, czy PaĂąstwo Trout mogli zrobiĂŚ coÂś takiego?
----------------------------------------------------
MĂłj prezent na gwiazdkĂŞ dla was. SÂłucham krytyki.

na poczatku jest blad, twinelaf ;p

[ Dodano: 20 GrudzieĂą 11, 07:31 ]
i jeszcze opis elise, filetowa bluzka mmm

[NineTailes]

na poczatku jest blad, twinelaf ;p

[ Dodano: 20 GrudzieĂą 11, 07:31 ]
i jeszcze opis elise, filetowa bluzka mmm

OKEJ! RozdziaÂł poprawiony i wzbogacony o kilka treÂści! a teraz proszĂŞ o oceny!!

[DominLoL]

OKEJ! RozdziaÂł poprawiony i wzbogacony o kilka treÂści! a teraz proszĂŞ o oceny!!

Domin, chcesz moÂże zajebistÂą korektĂŞ? ZrobiÂłem jak mi podesÂłaÂłeÂś wersjĂŞ beta.

[Poxer]

Domin, chcesz moÂże zajebistÂą korektĂŞ? ZrobiÂłem jak mi podesÂłaÂłeÂś wersjĂŞ beta.

Jak chcesz wróci³em, wiêc mogê siê wzi¹Ì za korektê. Wysy³aj mi na gmail.

[Maron]

Jak chcesz wróci³em, wiêc mogê siê wzi¹Ì za korektê. Wysy³aj mi na gmail.

I'M BAAAACK!

RozdziaÂł II
Plan

Biegn¹c przez korytarze i szukaj¹c Elise i Ziggyego, przez g³owê przechodzi³a w kó³ku jedna i ta sama myœl: Dlaczego? Dlaczego paùstwo Trout, którzy wychowali nas jak w³asne dzieci, robi¹ nam coœ takiego? Czy kochaj¹ nas tak bardzo ¿e nie chc¹ nas wypuœciÌ, czy mo¿e nie chc¹ dla nas lepiej?
-Elise!
DorwaÂłem Elise w moim pokoju. WÂłaÂśnie gawĂŞdziÂła z Ziggym.
-O co chodzi? – spytaÂła.
Zamkn¹³em drzwi, po czym szybko usiad³em obok niej.
-List z PPD juÂż doszedÂł. – oznajmiÂłem.
-ÂŚwietnie! – pisnĂŞÂła poskakujÂąc lekko - Super! Jak nam poszÂło?!
-Nie wiem.
Jej twarz zmarkotniaÂła nagle, jej oczy przybraÂły spojrzenie, ktĂłrego nigdy zanadto nie ubiÂłem.
-PaĂąstwo Trout go trzymajÂą od 2 tygodni.
-CO?! – spytali chĂłrem Ziggy i Elise.
-SkÂąd wiesz? – spytaÂła.
-Od Margaret, powiedziaÂła mi przed chwilÂą. – rzuciÂłem szybko
-Ale….to nie ma sensu, po co mieliby to robiĂŚ? – dodaÂła zaczynajÂąc nerwowo chodziĂŚ po pokoju przygryzajÂąc kciuk swojej lewej rĂŞki..
-Wiecie co, to po prostu jest niemoÂżliwe. Margaret na pewno robi ciĂŞ w konia – rzuciÂł Ziggy.
-Margaret gdy kÂłamie, zaczyna kaszleĂŚ. – odparÂła szybko Elise.
-Racja, nawet najmniejszego kaszlniĂŞcia. – dodaÂłem.
-Hmm…no to…co robimy? – spytaÂł Ziggy zacierajÂąc rĂŞce.
-To chyba oczywiste, Âże do nich pĂłjdziemy i to wszystko wyjaÂśnimy. –odpowiedziaÂła.
Ten pomysÂł nie wydawaÂł siĂŞ najlepszy, ale byÂł i jedyny i sÂłuszny
-No dobrze, pĂłjdziemy, ale co im powiemy? – spytaÂł Ziggy.
Elise juÂż otwiera usta by coÂś powiedzieĂŚ lecz zatrzymaÂła siĂŞ na tym, Âże uÂłoÂżyÂła swoje usta w komiczne o.
To byÂł jeden z minusĂłw tego planu. DÂługo myÂśleliÂśmy ci im powiemy, ale Âżadne z nas nie miaÂło Âżadnego pomysÂłu. Nim siĂŞ obejrzeliÂśmy byÂło poÂłudnie.
-ChÂłopaki o tym nie ma co myÂśleĂŚ, bo to i tak pĂłjdzie samo. – rzekÂła siostra kÂładÂąc siĂŞ na ³ó¿ku - Na waszym miejscu, zastanowiÂłabym siĂŞ jak sprawiĂŚ, by byli w jednym pokoju.
Elise mia³a racjê, trudno by³o sprawiÌ by paùstwo Trout byli gdzieœ razem, bo zazwyczaj byli strasznie zabiegani i razem, widywaliœmy ich tylko na kolacjach i ró¿nych œwiêtach. Zazwyczaj razem s¹ tylko w nocy, gdy przesiaduj¹ w swoim pokoju, który pe³ni funkcjê ich gabinetu. To by³ kolejny minus tego planu, bo list trzymaj¹ pewnie tam, dzieci nie maj¹ tam wstêpu.
-PosÂłuchajcie, a moÂżemy ich tam zwabimy? – zaproponowaÂł Ziggy.
-Zwabimy? – spytaliÂśmy.
-Tak, sÂłuchajcie, ja jestem czysty, wiĂŞc mnie posÂłuchajÂą, a jak wy do nich pĂłjdziecie, zacznÂą coÂś podejrzewaĂŚ. - RzekÂł entuzjastycznie.
-No dobrze, ale czy czasem to nie jest, no nie wiem…trochĂŞ ryzykowne? – spytaÂłem. – I jak ich chcesz tam zwabiĂŚ?
-Spokojnie – rzekÂł – PaĂąstwo Trout od dawna czekajÂą na nowÂą szafĂŞ do pokoju maluchĂłw, nie?
Ziggy miaÂł racjĂŞ, kilka miesiĂŞcy temu szafa mÂłodzikĂłw odmĂłwiÂła posÂługi i rozpadÂła siĂŞ na pojedyncze deski. ChcÂąc nie chcÂąc, paĂąstwo Trout zamĂłwili kilka dni temu nowÂą szafkĂŞ. Szczerze powiedziawszy, to dobry pomysÂł, ktĂłrego nikt nie powinien uznaĂŚ za coÂś nietypowego lud podejrzanego.
-Dobra, ale jak chcesz wszystko zgraĂŚ czasowo? – spytaÂła Elise - PaĂąstwo Trout wychodzÂą z pokoju tylko w nagÂłych sytuacjach, jak walka na Âżarcie w sto³ówce czy coÂś takiego, a od kiedy nie podajÂą nic w stanie staÂłym, nie byÂło Âżadnej bĂłjki.
Racja, ostatnia bĂłjka na jedzenie byÂła krwawa, jeden mÂłodzik prawie straciÂł oko a Margaret miaÂła zaÂłoÂżony gips na nogĂŞ przez tydzieĂą. Od tamtej pory jeÂśli daje siĂŞ juÂż na obiad coÂś staÂłego, to nie jest to zbyt twarde. Od tej bĂłjki minĂŞÂło 5 miesiĂŞcy, nie mam pojĂŞcia co takiego Ziggy ma zamiar zrobiĂŚ, ale jeÂśli mĂłwi, Âże da radĂŞ, nie ma siĂŞ nad czym zastanawiaĂŚ. Wiele razy planowaliÂśmy podobne rzeczy, i nic nigdy nie nawaliÂło.
-Nie martw siĂŞ, moja droga – rzekÂł Ziggy szarmanckim tonem – Wszystko bĂŞdzie na perfekt! Zobaczysz.
-Dobra chÂłopaki, to plan jest taki – zaczĂŞÂła – Plan wprowadzamy w Âżycie dziÂś o 16. Wszyscy czekamy na dole, Ziggy robi dywersjĂŞ, a my szybko wkradamy siĂŞ do ich pokoju i szukamy listu..
-Moment! – wtrÂąciÂł siĂŞ znowu – A co jak was przyÂłapiÂą w pokoju? KtoÂś powinien staĂŚ na szpiclu.
Tutaj byÂł kolejny sÂłaby punkt, byÂło nas za maÂło na takÂą akcjĂŞ, to prawda, ale potrzebowaliÂśmy kogoÂś jeszcze, kto by nam pomĂłgÂł. A gdyby tak…
-Ziggy, ty bĂŞdziesz szpiclem – rzuciÂłem szybko
-CO?! – spytali oboje
-Jak napuÂścisz TroutĂłw na dywersjĂŞ, szybko wrĂłcisz na korytarz, jeÂśli ktoÂś bĂŞdzie prĂłbowaÂł wejœÌ do pokoju, powiesz gÂłoÂśno dwa razy „JakÂże tĂŞskniĂŞ za sÂłoĂącem!”. Wtedy my wyjdziemy przez okno w gabinecie.
-Ech…postaram siĂŞ, ale wÂątpiĂŞ czy uda mi siĂŞ znikn¹Ì niezauwaÂżalnie. – odsapn¹³ .
-No dobra, ale co jeÂśli ten list znajdziemy? – spytaÂła Elise markotniejÂąc na twarzy.
Sam nie wiedziaÂłem co mam jej odpowiedzieĂŚ. Nie zastanawiaÂłem siĂŞ nad tym. Kto wie co siĂŞ w nim znajduje, przepustka ku wolnoÂści, czy moÂże gorycz odmowy?
-Wyjdziemy ich oknem, po czym, wrĂłcimy cichcem na gĂłrĂŞ i go przeczytamy – odpowiedziaÂłem szybko – A potem….potem niech siĂŞ dzieje, co chce…
Zegar zadzwoniÂł, godzina 15:45 wybiÂła, zastanawiaÂłem siĂŞ, czy plan wypali, czy ma on jakikolwiek sens? CzekaÂłem przy drzwiach do kotÂłowni, oparty o drzwi.
Wszystko by³o przygotowane, Ziggy ju¿ zasia³ dywersjê, a Elise by³a w pokoju gier, czekaj¹c na sygna³ ode mnie, po którym mia³a do mnie do³¹czyÌ, ja zaœ czeka³em na pierwszy okrzyk wojenny ze sto³ówki, który by oznacza³ rozpoczêcie planu.
Umbreon schowa³ siê do pokeballa, nie wy³azi³ z niego od œniadania, którego siê nie doczeka³, dlatego chyba by³ z³y na swojego trenera. Po ca³ej tej zabawie, dam mu porz¹dn¹ kolacjê, du¿¹ michê karmy i ca³¹ pomaraùczê, któr¹ tak lubi³ jako nagroda za jakiœ wyczyn.
Po chwili ze sto³ówki usÂłyszaÂłem tupot stĂłp, gÂłoÂśny okrzyk „ NA POHYBEL!”, a nastĂŞpnie odgÂłos machniĂŞĂŚ i miotajÂących sztuĂŚcĂłw znikÂąd wypeÂłniÂł korytarz.
Ziggy ewakuowa³ siê chyba w ostatniej chwili, bo ze sto³ówki wyszed³ lekko przygarbiony.
Klasn¹³em w d³onie, Elise w tej samej chwili zjawi³a siê ko³o mnie.
-Ziggy, co to do cholery ma byĂŚ?! - spytaÂłem
-Stare keksy gwiazdkowe. – rzuciÂł, po czym ze sto³ówki wypadÂł brÂązowy klocek, z przypiĂŞtÂą do niego jemio³¹.
-Ale przecieÂż dywersja miaÂła obejmowaĂŚ szafĂŞ dla mÂłodzikĂłw!
-Serio?...Uch, no, tak czy siak, mamy dywersjĂŞ. -
-Pacanie, te keksy byÂły najwiĂŞkszym niewypaÂłem jaki widziaÂłem, twardsze niÂż beton! – rzuciÂła Elise szybko, robiÂąc w ostatnim momencie unik przed przelatujÂącÂą tacÂą, ktĂłra wbiÂła siĂŞ w ÂścianĂŞ jak nó¿ w masÂło.
-Wiecie co, moÂże przejdÂźmy do dalszej czĂŞÂści planu? – spytaÂłem
-Racja, Ziggy, leĂŚ po nich, a siĂŞ gdzieÂś zaczaimy. – powiedziaÂłem.
Otworzy³em drzwi do kot³owni, po czym razem z Elise weszliœmy do niej, przymykaj¹c drzwi tak, ¿e przez ma³¹ szparê widzieliœmy co siê dzia³o.
Ziggy zapukaÂł do mahoniowych drzwi. Po chwili siĂŞ otworzyÂły, Pani Trout byÂła kobietÂą drobnÂą, ale kochanÂą, jej siwe juÂż wÂłosy, byÂły zawsze spiĂŞte w duÂży kok, miaÂła na sobie jak zwykle, ogrodniczki na szelkach, gumowe rĂŞkawice i gumiaki, a na jej twarzy, goÂściÂł nieprzenikniony spokĂłj. Pan Trout zaÂś byÂł wyÂższy od ma³¿onki, byÂł teÂż chudszy, przez co czĂŞsta pani Trout mĂłwiÂła do niego „MĂłj ty patyczku kochany”. Pan Trout nigdzie nie ruszaÂł siĂŞ bez swojego beÂżowego berecika i duÂżych okularĂłw. MiaÂł sumiaste, siĂŞ wÂąsy, brÂązowe spodnie na szelkach i ciemnozielonÂą koszulkĂŞ na krĂłtki rĂŞkawek. MiaÂł on teÂż brÂązowe buty wyjÂściowe, a jego twarz byÂła czerwona jak pomidor, z powodu nadciÂśnienia na ktĂłre chorowaÂł od kilku lat. W przeciwieĂąstwie do swojej Âżony, Pan Trout zajmowaÂł siĂŞ finansami, zaÂś pani Trout dbaÂł o stronĂŞ wizualnÂą sierociĂąca, by Âładnie wyglÂądaÂł. UwielbiaÂła swĂłj maÂły ogrĂłdek, ktĂłrym sadziÂła czĂŞsto nasturcje, swoje ulubione kwiaty.
-O co chodzi Ziggy? – spytaÂła spokojnie pani Trout?
-Pani …Trout – odpowiadaÂł urywkowo, zasÂłaniajÂąc gÂłowĂŞ przed latajÂącymi keksami – Chyba mamy problem na sto³ówce.
Po chwili drzwi sto³ówki siê otworzy³y, wylecia³a z nich Margaret, przera¿ona i ca³a br¹zowa od kawa³ków keksów, którymi zapewne oberwa³a
-Och… - rzuciÂł pan Trout poprawiajÂąc okulary i kierujÂąc siĂŞ w stronĂŞ drzwi od sto³ówki, wraz z ma³¿onkÂą i Margaret – Jak siĂŞ dowiem ,ktĂłry z tych ÂłapserdakĂłw zacz¹³, to normalnie… - reszty nie dosÂłyszeliÂśmy bo weszli na pole bitewne.
-ChodÂźcie tu, szybko! – rzuciÂł Ziggy, po czym wyszliÂśmy z kotÂłowni i bÂłyskawiczne, znaleÂźliÂśmy siĂŞ w gabinecie paĂąstwa Trout. Ziggy stan¹³ na czatach, a my mogliÂśmy spokojnie przeszukiwaĂŚ gabinet.
ZapaliliÂśmy najpierw ÂświatÂło. ByÂł to maÂły gabinet, miaÂł maÂłe biurko z ciemnego drewna, na ktĂłrym staÂł kaÂłamarz pana Trout, lampka i kilka papierĂłw, kominek, w ktĂłrym wesoÂło buchaÂły pÂłomienie, Âściany byÂły pokryte ciemnoczerwonÂą farbÂą. WisiaÂła teÂż tutaj masa zdjĂŞĂŚ, na ktĂłrych byÂły dzieci z sierociĂąca. Po bokach staÂły teÂż szafy, w ktĂłrych znajdowaÂły siĂŞ wszystkie dokumenty.
-Gdzie mamy zacz¹Ì? – spytaÂła Elise
-Od biurka, tam zawsze sÂą listy, - rzekÂłem, po czym powĂŞdrowaÂłem do biurka - JeÂśli list przyszedÂł w ciÂągu tego tygodnia, bĂŞdzie na biurku, jeÂśli nie, bĂŞdzie w Âśmietniku.
Wzi¹³em do rĂŞki plik kopert i zacz¹³em przeglÂądaĂŚ. Rachunek za prÂąd, wodĂŞ, faktura na TV, rachunek, pozew do sÂądu….nie byÂło go.
RzuciÂłem siĂŞ w stronĂŞ Âśmietnika, byÂły jedynie same puste koperty i jakieÂś niedokoĂączone listy.
-Power, moÂże…
Ale nie s³ucha³em, zacz¹³em przeszukiwaÌ szafki, wywróci³em ca³y pokój do góry nogami, nie by³o. W nagle drzwi do pokoju siê otwar³y, w œrodku sta³ pan Trout, a za nim pani Trout która trzyma³a Ziggyego za koszulê.
-A co wy tu robicie? – spytaÂł.

[DominLoL]

I'M BAAAACK!

RozdziaÂł II
Plan

Biegn¹c przez korytarze i szukaj¹c Elise i Ziggyego, przez g³owê przechodzi³a w kó³ku jedna i ta sama myœl: Dlaczego? Dlaczego paùstwo Trout, którzy wychowali nas jak w³asne dzieci, robi¹ nam coœ takiego? Czy kochaj¹ nas tak bardzo ¿e nie chc¹ nas wypuœciÌ, czy mo¿e nie chc¹ dla nas lepiej?
-Elise!
DorwaÂłem Elise w moim pokoju. WÂłaÂśnie gawĂŞdziÂła z Ziggym.
-O co chodzi? – spytaÂła.
Zamkn¹³em drzwi, po czym szybko usiad³em obok niej.
-List z PPD juÂż doszedÂł. – oznajmiÂłem.
-ÂŚwietnie! – pisnĂŞÂła poskakujÂąc lekko - Super! Jak nam poszÂło?!
-Nie wiem.
Jej twarz zmarkotniaÂła nagle, jej oczy przybraÂły spojrzenie, ktĂłrego nigdy zanadto nie ubiÂłem.
-PaĂąstwo Trout go trzymajÂą od 2 tygodni.
-CO?! – spytali chĂłrem Ziggy i Elise.
-SkÂąd wiesz? – spytaÂła.
-Od Margaret, powiedziaÂła mi przed chwilÂą. – rzuciÂłem szybko
-Ale….to nie ma sensu, po co mieliby to robiĂŚ? – dodaÂła zaczynajÂąc nerwowo chodziĂŚ po pokoju przygryzajÂąc kciuk swojej lewej rĂŞki..
-Wiecie co, to po prostu jest niemoÂżliwe. Margaret na pewno robi ciĂŞ w konia – rzuciÂł Ziggy.
-Margaret gdy kÂłamie, zaczyna kaszleĂŚ. – odparÂła szybko Elise.
-Racja, nawet najmniejszego kaszlniĂŞcia. – dodaÂłem.
-Hmm…no to…co robimy? – spytaÂł Ziggy zacierajÂąc rĂŞce.
-To chyba oczywiste, Âże do nich pĂłjdziemy i to wszystko wyjaÂśnimy. –odpowiedziaÂła.
Ten pomysÂł nie wydawaÂł siĂŞ najlepszy, ale byÂł i jedyny i sÂłuszny
-No dobrze, pĂłjdziemy, ale co im powiemy? – spytaÂł Ziggy.
Elise juÂż otwiera usta by coÂś powiedzieĂŚ lecz zatrzymaÂła siĂŞ na tym, Âże uÂłoÂżyÂła swoje usta w komiczne o.
To byÂł jeden z minusĂłw tego planu. DÂługo myÂśleliÂśmy ci im powiemy, ale Âżadne z nas nie miaÂło Âżadnego pomysÂłu. Nim siĂŞ obejrzeliÂśmy byÂło poÂłudnie.
-ChÂłopaki o tym nie ma co myÂśleĂŚ, bo to i tak pĂłjdzie samo. – rzekÂła siostra kÂładÂąc siĂŞ na ³ó¿ku - Na waszym miejscu, zastanowiÂłabym siĂŞ jak sprawiĂŚ, by byli w jednym pokoju.
Elise mia³a racjê, trudno by³o sprawiÌ by paùstwo Trout byli gdzieœ razem, bo zazwyczaj byli strasznie zabiegani i razem, widywaliœmy ich tylko na kolacjach i ró¿nych œwiêtach. Zazwyczaj razem s¹ tylko w nocy, gdy przesiaduj¹ w swoim pokoju, który pe³ni funkcjê ich gabinetu. To by³ kolejny minus tego planu, bo list trzymaj¹ pewnie tam, dzieci nie maj¹ tam wstêpu.
-PosÂłuchajcie, a moÂżemy ich tam zwabimy? – zaproponowaÂł Ziggy.
-Zwabimy? – spytaliÂśmy.
-Tak, sÂłuchajcie, ja jestem czysty, wiĂŞc mnie posÂłuchajÂą, a jak wy do nich pĂłjdziecie, zacznÂą coÂś podejrzewaĂŚ. - RzekÂł entuzjastycznie.
-No dobrze, ale czy czasem to nie jest, no nie wiem…trochĂŞ ryzykowne? – spytaÂłem. – I jak ich chcesz tam zwabiĂŚ?
-Spokojnie – rzekÂł – PaĂąstwo Trout od dawna czekajÂą na nowÂą szafĂŞ do pokoju maluchĂłw, nie?
Ziggy miaÂł racjĂŞ, kilka miesiĂŞcy temu szafa mÂłodzikĂłw odmĂłwiÂła posÂługi i rozpadÂła siĂŞ na pojedyncze deski. ChcÂąc nie chcÂąc, paĂąstwo Trout zamĂłwili kilka dni temu nowÂą szafkĂŞ. Szczerze powiedziawszy, to dobry pomysÂł, ktĂłrego nikt nie powinien uznaĂŚ za coÂś nietypowego lud podejrzanego.
-Dobra, ale jak chcesz wszystko zgraĂŚ czasowo? – spytaÂła Elise - PaĂąstwo Trout wychodzÂą z pokoju tylko w nagÂłych sytuacjach, jak walka na Âżarcie w sto³ówce czy coÂś takiego, a od kiedy nie podajÂą nic w stanie staÂłym, nie byÂło Âżadnej bĂłjki.
Racja, ostatnia bĂłjka na jedzenie byÂła krwawa, jeden mÂłodzik prawie straciÂł oko a Margaret miaÂła zaÂłoÂżony gips na nogĂŞ przez tydzieĂą. Od tamtej pory jeÂśli daje siĂŞ juÂż na obiad coÂś staÂłego, to nie jest to zbyt twarde. Od tej bĂłjki minĂŞÂło 5 miesiĂŞcy, nie mam pojĂŞcia co takiego Ziggy ma zamiar zrobiĂŚ, ale jeÂśli mĂłwi, Âże da radĂŞ, nie ma siĂŞ nad czym zastanawiaĂŚ. Wiele razy planowaliÂśmy podobne rzeczy, i nic nigdy nie nawaliÂło.
-Nie martw siĂŞ, moja droga – rzekÂł Ziggy szarmanckim tonem – Wszystko bĂŞdzie na perfekt! Zobaczysz.
-Dobra chÂłopaki, to plan jest taki – zaczĂŞÂła – Plan wprowadzamy w Âżycie dziÂś o 16. Wszyscy czekamy na dole, Ziggy robi dywersjĂŞ, a my szybko wkradamy siĂŞ do ich pokoju i szukamy listu..
-Moment! – wtrÂąciÂł siĂŞ znowu – A co jak was przyÂłapiÂą w pokoju? KtoÂś powinien staĂŚ na szpiclu.
Tutaj byÂł kolejny sÂłaby punkt, byÂło nas za maÂło na takÂą akcjĂŞ, to prawda, ale potrzebowaliÂśmy kogoÂś jeszcze, kto by nam pomĂłgÂł. A gdyby tak…
-Ziggy, ty bĂŞdziesz szpiclem – rzuciÂłem szybko
-CO?! – spytali oboje
-Jak napuÂścisz TroutĂłw na dywersjĂŞ, szybko wrĂłcisz na korytarz, jeÂśli ktoÂś bĂŞdzie prĂłbowaÂł wejœÌ do pokoju, powiesz gÂłoÂśno dwa razy „JakÂże tĂŞskniĂŞ za sÂłoĂącem!”. Wtedy my wyjdziemy przez okno w gabinecie.
-Ech…postaram siĂŞ, ale wÂątpiĂŞ czy uda mi siĂŞ znikn¹Ì niezauwaÂżalnie. – odsapn¹³ .
-No dobra, ale co jeÂśli ten list znajdziemy? – spytaÂła Elise markotniejÂąc na twarzy.
Sam nie wiedziaÂłem co mam jej odpowiedzieĂŚ. Nie zastanawiaÂłem siĂŞ nad tym. Kto wie co siĂŞ w nim znajduje, przepustka ku wolnoÂści, czy moÂże gorycz odmowy?
-Wyjdziemy ich oknem, po czym, wrĂłcimy cichcem na gĂłrĂŞ i go przeczytamy – odpowiedziaÂłem szybko – A potem….potem niech siĂŞ dzieje, co chce…
Zegar zadzwoniÂł, godzina 15:45 wybiÂła, zastanawiaÂłem siĂŞ, czy plan wypali, czy ma on jakikolwiek sens? CzekaÂłem przy drzwiach do kotÂłowni, oparty o drzwi.
Wszystko by³o przygotowane, Ziggy ju¿ zasia³ dywersjê, a Elise by³a w pokoju gier, czekaj¹c na sygna³ ode mnie, po którym mia³a do mnie do³¹czyÌ, ja zaœ czeka³em na pierwszy okrzyk wojenny ze sto³ówki, który by oznacza³ rozpoczêcie planu.
Umbreon schowa³ siê do pokeballa, nie wy³azi³ z niego od œniadania, którego siê nie doczeka³, dlatego chyba by³ z³y na swojego trenera. Po ca³ej tej zabawie, dam mu porz¹dn¹ kolacjê, du¿¹ michê karmy i ca³¹ pomaraùczê, któr¹ tak lubi³ jako nagroda za jakiœ wyczyn.
Po chwili ze sto³ówki usÂłyszaÂłem tupot stĂłp, gÂłoÂśny okrzyk „ NA POHYBEL!”, a nastĂŞpnie odgÂłos machniĂŞĂŚ i miotajÂących sztuĂŚcĂłw znikÂąd wypeÂłniÂł korytarz.
Ziggy ewakuowa³ siê chyba w ostatniej chwili, bo ze sto³ówki wyszed³ lekko przygarbiony.
Klasn¹³em w d³onie, Elise w tej samej chwili zjawi³a siê ko³o mnie.
-Ziggy, co to do cholery ma byĂŚ?! - spytaÂłem
-Stare keksy gwiazdkowe. – rzuciÂł, po czym ze sto³ówki wypadÂł brÂązowy klocek, z przypiĂŞtÂą do niego jemio³¹.
-Ale przecieÂż dywersja miaÂła obejmowaĂŚ szafĂŞ dla mÂłodzikĂłw!
-Serio?...Uch, no, tak czy siak, mamy dywersjĂŞ. -
-Pacanie, te keksy byÂły najwiĂŞkszym niewypaÂłem jaki widziaÂłem, twardsze niÂż beton! – rzuciÂła Elise szybko, robiÂąc w ostatnim momencie unik przed przelatujÂącÂą tacÂą, ktĂłra wbiÂła siĂŞ w ÂścianĂŞ jak nó¿ w masÂło.
-Wiecie co, moÂże przejdÂźmy do dalszej czĂŞÂści planu? – spytaÂłem
-Racja, Ziggy, leĂŚ po nich, a siĂŞ gdzieÂś zaczaimy. – powiedziaÂłem.
Otworzy³em drzwi do kot³owni, po czym razem z Elise weszliœmy do niej, przymykaj¹c drzwi tak, ¿e przez ma³¹ szparê widzieliœmy co siê dzia³o.
Ziggy zapukaÂł do mahoniowych drzwi. Po chwili siĂŞ otworzyÂły, Pani Trout byÂła kobietÂą drobnÂą, ale kochanÂą, jej siwe juÂż wÂłosy, byÂły zawsze spiĂŞte w duÂży kok, miaÂła na sobie jak zwykle, ogrodniczki na szelkach, gumowe rĂŞkawice i gumiaki, a na jej twarzy, goÂściÂł nieprzenikniony spokĂłj. Pan Trout zaÂś byÂł wyÂższy od ma³¿onki, byÂł teÂż chudszy, przez co czĂŞsta pani Trout mĂłwiÂła do niego „MĂłj ty patyczku kochany”. Pan Trout nigdzie nie ruszaÂł siĂŞ bez swojego beÂżowego berecika i duÂżych okularĂłw. MiaÂł sumiaste, siĂŞ wÂąsy, brÂązowe spodnie na szelkach i ciemnozielonÂą koszulkĂŞ na krĂłtki rĂŞkawek. MiaÂł on teÂż brÂązowe buty wyjÂściowe, a jego twarz byÂła czerwona jak pomidor, z powodu nadciÂśnienia na ktĂłre chorowaÂł od kilku lat. W przeciwieĂąstwie do swojej Âżony, Pan Trout zajmowaÂł siĂŞ finansami, zaÂś pani Trout dbaÂł o stronĂŞ wizualnÂą sierociĂąca, by Âładnie wyglÂądaÂł. UwielbiaÂła swĂłj maÂły ogrĂłdek, ktĂłrym sadziÂła czĂŞsto nasturcje, swoje ulubione kwiaty.
-O co chodzi Ziggy? – spytaÂła spokojnie pani Trout?
-Pani …Trout – odpowiadaÂł urywkowo, zasÂłaniajÂąc gÂłowĂŞ przed latajÂącymi keksami – Chyba mamy problem na sto³ówce.
Po chwili drzwi sto³ówki siê otworzy³y, wylecia³a z nich Margaret, przera¿ona i ca³a br¹zowa od kawa³ków keksów, którymi zapewne oberwa³a
-Och… - rzuciÂł pan Trout poprawiajÂąc okulary i kierujÂąc siĂŞ w stronĂŞ drzwi od sto³ówki, wraz z ma³¿onkÂą i Margaret – Jak siĂŞ dowiem ,ktĂłry z tych ÂłapserdakĂłw zacz¹³, to normalnie… - reszty nie dosÂłyszeliÂśmy bo weszli na pole bitewne.
-ChodÂźcie tu, szybko! – rzuciÂł Ziggy, po czym wyszliÂśmy z kotÂłowni i bÂłyskawiczne, znaleÂźliÂśmy siĂŞ w gabinecie paĂąstwa Trout. Ziggy stan¹³ na czatach, a my mogliÂśmy spokojnie przeszukiwaĂŚ gabinet.
ZapaliliÂśmy najpierw ÂświatÂło. ByÂł to maÂły gabinet, miaÂł maÂłe biurko z ciemnego drewna, na ktĂłrym staÂł kaÂłamarz pana Trout, lampka i kilka papierĂłw, kominek, w ktĂłrym wesoÂło buchaÂły pÂłomienie, Âściany byÂły pokryte ciemnoczerwonÂą farbÂą. WisiaÂła teÂż tutaj masa zdjĂŞĂŚ, na ktĂłrych byÂły dzieci z sierociĂąca. Po bokach staÂły teÂż szafy, w ktĂłrych znajdowaÂły siĂŞ wszystkie dokumenty.
-Gdzie mamy zacz¹Ì? – spytaÂła Elise
-Od biurka, tam zawsze sÂą listy, - rzekÂłem, po czym powĂŞdrowaÂłem do biurka - JeÂśli list przyszedÂł w ciÂągu tego tygodnia, bĂŞdzie na biurku, jeÂśli nie, bĂŞdzie w Âśmietniku.
Wzi¹³em do rĂŞki plik kopert i zacz¹³em przeglÂądaĂŚ. Rachunek za prÂąd, wodĂŞ, faktura na TV, rachunek, pozew do sÂądu….nie byÂło go.
RzuciÂłem siĂŞ w stronĂŞ Âśmietnika, byÂły jedynie same puste koperty i jakieÂś niedokoĂączone listy.
-Power, moÂże…
Ale nie s³ucha³em, zacz¹³em przeszukiwaÌ szafki, wywróci³em ca³y pokój do góry nogami, nie by³o. W nagle drzwi do pokoju siê otwar³y, w œrodku sta³ pan Trout, a za nim pani Trout która trzyma³a Ziggyego za koszulê.
-A co wy tu robicie? – spytaÂł.

Wybacz za tak¹ pobie¿n¹ ocenê tekstu, ale mam lekki wir przed oczyma spowodowany du¿¹ iloœci¹ dialogów. Jakby to by³o przed chwil¹, pamiêtam polski, gdzie nauczycielka wyraŸnie mówi³a, by w takich przypadkach nie przesadzaÌ dialogami.
FabuÂła... szczerze mĂłwiÂąc jakoÂś mnie nie wciÂągnĂŞÂła...
Na razie ode mnie tyle, mo¿e póŸniej (testy, g³upie testy) uzupe³niê bardziej szczegó³owo. Z tego te¿ powodu na razie nie wystawiê oceny.

[Inaka]

Wybacz za tak¹ pobie¿n¹ ocenê tekstu, ale mam lekki wir przed oczyma spowodowany du¿¹ iloœci¹ dialogów. Jakby to by³o przed chwil¹, pamiêtam polski, gdzie nauczycielka wyraŸnie mówi³a, by w takich przypadkach nie przesadzaÌ dialogami.
FabuÂła... szczerze mĂłwiÂąc jakoÂś mnie nie wciÂągnĂŞÂła...
Na razie ode mnie tyle, mo¿e póŸniej (testy, g³upie testy) uzupe³niê bardziej szczegó³owo. Z tego te¿ powodu na razie nie wystawiê oceny.