CaÂła przygoda, o ktĂłrej chcĂŞ Wam opowiedzieĂŚ, rozpoczĂŞÂła siĂŞ… Nie wiem kiedy, ale jakoÂś, powiedzmy, w roku 1450. PanowaÂła wtedy krĂłlowa Mae-Gresha, wÂładczyni mĂłrz, pustyĂą, lasĂłw, wyÂżyn i g³êbin. UdaÂło jej siĂŞ zdobyĂŚ siÂły wszystkich Âżywio³ów Starego Imperium – wody, ognia, natury, ÂświatÂła i ciemnoÂści.
Có¿ z tego, je¿eli na œwiecie kryje siê jakieœ z³o, które czyha na ka¿dego pêdraka w³adaj¹cego ¿ywio³ami? Wyci¹gniesz z nosa ma³¹, magmow¹ kulkê i zabijesz ni¹ przeciwnika? O, nie. Nic z tego. Za s³abo. Z ¿ywio³ami mo¿na bawiÌ siê wieloma sposobami. Mo¿esz sobie podgrzaÌ tosty, albo ugotowaÌ parówki. Mo¿esz nawet odprawiÌ czarn¹ mszê w szafie. Nie o to chodzi. ¯ywio³y s¹ po to, aby korzystaÌ z nich nie tylko w celach w³asnych. S¹ po to, aby pomagaÌ, nie utrudniaÌ sobie ¿ycia i zmierzyÌ siê z przeciwnoœciami losu.
Nikt nie bĂŞdzie CiĂŞ kopaÂł, jeÂżeli sam go wczeÂśniej nie kopniesz.
Dziadek Gulirex wyszedÂł z chatki. ZmruÂżyÂł oczy przed ÂświatÂłem dziennym. MiaÂł ostrego kaca. RozejrzaÂł siĂŞ dookoÂła. Ulice byÂły puste. Tylko niedaleko jego nogi skakaÂł ropuchokot.
- Co tam, urwisie? – spytaÂł pogodnie dziadek.
Uœmiechniêty ropuchokot nabra³ powietrza do swoich p³uc, po czym g³oœno bekn¹³. Po chwili odpowiedzia³:
- GĂłwno.
Nie zaskoczy³o to Gulirexa. Ropuchooty s¹ z natury nieprzyjazne. Taki tam, wybryk natury. Lubi¹ od¿ywiaÌ siê kisielem z bajor Czerstwych Mokrade³. Ich historia jest ca³kiem ciekawa. W Dalmanii znalaz³y siê ca³kiem przypadkowo. Jakiœ mêdrzec wzi¹³ ze sob¹ ¿elki, w których by³a ju¿ ropucha. Oczywiœcie, bez ¿elków. ¯elki zosta³y zjedzone. Ropuchy z Czerstwych Mokrade³ umiej¹ przedostawaÌ siê przez rzeczy jak duchy, dziêki swym kamufla¿om i czasami niematerialnej postaci. No, ale przejdŸmy do rzeczy. Mêdrzec by³ wœciek³y, bowiem nie by³y to zwyk³e ¿elki. By³y to ¿ydowskie ¿elki. Posiada³y one moc gojenia ran, uspokajania i relaksowania. Ropucha zmar³a zaraz po zjedzeniu owej trzystugramowej paczki zastyg³ej galaretki. Mêdrzec bez wahania wrzuci³ zdech³e zwierzê do kanalizacji, gdzie zmutowa³o siê ono z dzikimi kotami. Tak powsta³ ropuchokot.
Dziadek Gulirex us³ysza³ dziwne krzyki. Jakby nawo³ywania, podobne nawet do rytua³ów Starego Imperium. Ulic¹ przechodzi³a grupka ¯ydów, a wœród nich Papa ¯yd, znany równie¿ jako Icoteraz.
- Witaj, Icoterazie! – pozdrowiÂł go dziadek.
Grupka ob³¹kanych mêczenników zatrzyma³a siê, po czym zrzuci³a z grzbietu Papê ¯yda. On zdmuchn¹³ z siebie drobinki kurzu, podrapa³ po prawej pasze, po czym poda³ rêkê dziadkowi.
- Siema. Co tam?
Gulirex zawsze byÂł zdegustowany zachowaniem Icoteraza. Nic jednak nie mĂłwiÂł na ten temat i odpowiedziaÂł:
- Noo, nic. Nudno. Banda ¯ebraków wyruszy³a gdzieœ na pó³nocny wschód, do Krypanii.
- Co ich tam sprowadza?
- ¯ebracy bêd¹ walczyÌ z elfami o piwo dla krasnoludów. Ostatnio Melfer, ksi¹¿ê krasnoludów, podpisa³ pakt z Brudasem, w³adc¹ ¯ebraków. PonoÌ ¯ebracy bêd¹ dostawaÌ piêÌ procent dochodów z kopalni.
- Oho, no to im siĂŞ udaÂło. A co u ciebie?
Dziadek Gulirex zamyÂśliÂł siĂŞ.
- No, Gulireksie, czeka nas trudne zadanie. – powiedziaÂł Icoteraz.
Gulirex spojrzaÂł na ÂŻyda z nieukrywanym zdziwieniem w oczach.
- Jakie?
Icoteraz rozejrza³ siê dooko³a, a nastêpnie krzykn¹³:
- Poczekajcie tu, o ob³¹kani! Wasz pan za chwilê tu przyjdzie!
Po tym wepchn¹³ dziadka do domu i zamkn¹³ drzwi na k³ódkê-komódkê. By³a to niezwyk³a k³ódka, któr¹ mo¿na by³o odczarowaÌ jedynie dotykiem maga.
- Zapewne sÂłyszaÂłeÂś o porwaniu Mae-Greshy – zacz¹³.
Gulirex otworzy³ szeroko oczy, po czym usiad³ powoli na krzeœle. Mebel lekko siê rozsun¹³ pod wp³ywem jego ciê¿aru.
- Nie, nie sÂłyszaÂłem.
- Och… No wiĂŞc, krĂłlewnĂŞ porwano. Sprawcy sÂą nieznani, chociaÂż agenci z dziaÂłu Enigmatycznych powiedzieli mi, Âże wszystko wskazuje na to, iÂż krĂłlewna jest w dolinach Rakishu.
Gulirex wzdrygn¹³ siê na samo us³yszenie tego s³owa. Rakish. Rakish. Rakish.
- Kontynuuj – powiedziaÂł ochrypÂłym gÂłosem.
- Sam doskonale wiesz, Âże w Rakishu ÂżyjÂą najgorsze typy na Âświecie. KaÂżdy mieszkaniec zabiÂł chociaÂż kilkanaÂście istot. Trzeba byÂłoby urzÂądziĂŚ wyprawĂŞ po naszÂą damĂŞ…
- No wiĂŞc urzÂądzaj.
- Sêk w tym, ¿e ja mam wzglêdy w³adcy elfów, a ty masz wzglêdy w³adcy ¯ebraków. Gdy po³¹czymy nasze si³y, mo¿emy odbiÌ Mae-Greshê!
- RĂłb co chcesz, mnie w to nie mieszaj.
Papa ÂŻyd popatrzyÂł z pogardÂą na dziadka.
- Nie Âżartuj. Musisz nam pomĂłc, to jest wÂładczyni Nowego Imperium.
Gulirex pokiwaÂł przeczÂąco gÂłowÂą.
- Nigdy nie byÂłem w Rakishu, odkÂąd zginĂŞli moi rodzice.
- A co siĂŞ z nimi staÂło?
Dziadek otarÂł oczy z Âłez. PatrzyÂł kÂątem oka ze smutkiem na PapĂŞ ÂŻyda, po czym odpowiedziaÂł:
- Te potwory, gobliny z Rakishu, uformowaÂły wielki szeÂścian z budyniu waniliowego. Wsadzili tam moich rodzicĂłw i musiaÂłem patrzeĂŚ, jak tonÂą w zagĂŞszczonym mleku.
Icoteraz wydmuchaÂł nos i poprawiÂł okulary na nosie.
- Tak, tak. Tak. Zdecydowanie tak.
- Co? – odparÂł poirytowany dziadek.
- No tak. ÂŻe tak. MĂłwiĂŞ, Âże twa historia mnie wzruszyÂła.
Gulirex stĂŞkn¹³ cicho, po czym wstaÂł z krzesÂła. Mebel przesun¹³ siĂŞ i drapaÂł tak o podÂłogĂŞ, jakby chciaÂł powiedzieĂŚ „wreszcie, ku**a”.
- PomyÂślĂŞ nad tym, Papo. Tym czasem idĂŞ spaĂŚ, bo juÂż poÂłudnie. MuszĂŞ ciĂŞ przeprosiĂŚ.
Icoteraz pokiwaÂł gÂłowÂą i wyszedÂł z domu. ÂŻydzi wziĂŞli go na plecy i dalej galopowali dookoÂła Dzielnicy Pourywanych Kabli.
Dziadek Gulirex zasn¹³ snem b³ogim. Myœla³ nad t¹ ca³¹ spraw¹ we œnie. I wiedzia³, ¿e i tak weŸmie w tym udzia³.

[ Dodano: 23 Lipiec 12, 17:04 ]
RozdziaÂł I


Dziadek obudziÂł siĂŞ jak zwykle zdenerwowany i pewny tego, Âże ktoÂś go obserwuje. Jednak jedyne, co go obserwowaÂło, to drewniany kruk w zegarze na kukuÂłkĂŞ.
Gulirex wci¹¿ myœla³ o zdarzeniu sprzed kilku godzin. By³ ju¿ stary i nie tak sprawny, jak dawniej. Z drugiej strony Mae-Gresha to rodzina. W koùcu to córka cioci Prigentop, która jest córk¹ brata siostry ojca córki Gulirexa. Najbli¿szej rodziny nigdy siê nie zostawia. Co innego dalsz¹, dalsz¹ mo¿na wypierdoliÌ.
SpojrzaÂł w lustro. UjrzaÂł wielkÂą, znieksztaÂłconÂą, bladÂą twarz. Dziadek Gulirex. MiaÂł przekrwione, piwne oczy. Z nosa wystawaÂły mu dÂługie, siwe wÂłosy, ktĂłre straszyÂły dzieci. Nawet najtwardsze bobasy pÂłaczÂą na widok wÂłosĂłw z nosa dziadka. Jego uszy byÂły wielkie i wyglÂądaÂły jak talerze na najwiĂŞkszÂą pizzĂŞ Dalmanii. Na gÂłowie miaÂł coÂś w rodzaju wÂłosĂłw, jednak wÂłosami moÂżna byÂło nazwaĂŚ TO kilkaset lat temu. No wÂłaÂśnie, jeÂżeli chodzi o wiek, Gulirex jest dosyĂŚ stary. Jest trollem, trolle nie sÂą nieÂśmiertelne, ale dÂługowieczne. Szczerze mĂłwiÂąc, nikt nie zna wieku dziadka Gulirexa.
Nagle zadzwoniÂł dzwonek do drzwi. Dziadek poczÂłapaÂł do nich i otworzyÂł je. W progu stanĂŞÂła niska, grubawa kobieta z obfitym biustem i podziurawionymi rajstopami na sobie. PaliÂła papierosa. KtoÂś by pomyÂślaÂł, Âże to papieros wydziela tak duÂżo zapachu tytoniu, w rzeczywistoÂści jednak to ta kobieta pachnĂŞÂła tytoniem. CaÂła ciocia Prigentop.
- Co jest, trollu? – rzekÂła rozbawiona. RozejrzaÂła siĂŞ po pokoju. – WidzĂŞ, Âże nikt ciĂŞ nie lubi. Nie masz goÂści. ChodÂź, idziemy siĂŞ przejœÌ.
Gulirex wyszedÂł z chaty. Nie miaÂł nawet zamiaru zamykaĂŚ drzwi. Starym trollom nikt nie kradnie rzeczy. Rzeczy starego trolla ÂśmierdzÂą gorzej niÂż najgorzej spocona skarpeta w najgorszej dzielnicy Rakishu.
- CoÂś chcesz? – spytaÂł z lekkim poirytowaniem troll.
Ciocia Prigentop chrzÂąknĂŞÂła. ByÂła wiedÂźmÂą. WiedÂźmy zawsze czegoÂś chcÂą.
- Generalnie, zaginĂŞÂła moja cĂłrka. Porwano jÂą, jakaÂś banda gwaÂłcicieli z Rakishu.
Dziadek zmierzyÂł jÂą surowym spojrzeniem, po czym odrzekÂł:
- Nie bĂłj siĂŞ. Twoja cĂłrka jest tak brzydka, Âże nikt jej nie zgwaÂłci, chociaÂżby byÂła to najgorsza tortura na Âświecie.
PrzystanĂŞli. Ciotka Prigentop zÂłapaÂła za ramiĂŞ Gulirexa.
- Wiesz, Âże za niÂą nie przepadam. AdoptowaÂłam jÂą dla lansu, teraz jestem stara i takie dzieci mnie wkurwiajÂą.
- WiĂŞc czego ode mnie chcesz? – spytaÂł zdziwiony.
- No, ÂżebyÂś jÂą uratowaÂł, naturalnie. Wszyscy wiedzÂą, Âże trolle takie jak ty sÂą pomocnicze i moÂżna na nie liczyĂŚ. UpiekÂłam trochĂŞ zaczarowanych pÂączkĂłw... – siĂŞgnĂŞÂła do torby, po czym wyjĂŞÂła kilka maÂłych, lÂśniÂących pÂączusiĂłw i poczĂŞstowaÂła dziadka. – KaÂżdy z nich posiada w Âśrodku szczyptĂŞ magii Âżywio³ów. Kiedy zjesz jednego, bĂŞdziesz wÂładaÂł przez kilkanaÂście minut jednym z Âżywio³ów, co zaleÂży od nadzienia pÂączka.
- DziĂŞkujĂŞ. Có¿, ostatecznie jeszcze siĂŞ nie zdecydowaÂłem, ale chyba masz racjĂŞ…
WiedÂźma popatrzyÂła na niego spode Âłba.
- No raczej, Âże mam racjĂŞ. Ciotki zawsze majÂą racjĂŞ.
WyjĂŞÂła z torby dÂługÂą, cienkÂą miot³ê. Torba byÂła za maÂła, aby taki sprzĂŞt mĂłgÂł siĂŞ w niej normalnie zmieÂściĂŚ, wiĂŞc – co za tym idzie – byÂła to jedna ze sztuczek Prigentop. Z tyÂłu miotÂła miaÂła maÂły, kwadratowy silniczek z napisem Pirat 3000. WiedÂźma odpaliÂła jÂą, usiadÂła na niej i uniosÂła siĂŞ w powietrzu. Na poÂżegnanie powiedziaÂła:
- RĂłb, jak uwaÂżasz, ale pamiĂŞtaj, nie patrz siĂŞ w oczy sowomagĂłw.
I odleciaÂła. Dla wyjaÂśnienia – sowomag to potĂŞÂżna kreatura, mutacja sowy z czarnoksiĂŞÂżnikiem. Czarodzieje od setek lat wrzucali do garnka mÂłodÂą sowĂŞ i niemowlaka, dziĂŞki czemu tworzyli kolejnych sowomagĂłw. Sowomag jest nieÂśmiertelny i jedyna rzecz, jaka moÂże go zabiĂŚ, to cytryna. Sowomagowie nienawidzÂą cytryn. KiedyÂś prowadzili wojnĂŞ z Owocowym PaĂąstwem, bodajÂże w okoÂło tysiĂŞcznym roku. PolaÂło siĂŞ wtedy mnĂłstwo nektaru. Jednak nie wyginĂŞÂły wszystkie cytrusy, o, nie. Od tamtego czasu na Âświecie mutuje siĂŞ cytryny i powstajÂą takie machiny zagÂłady, jak pomaraĂącze lub – o zgrozo – grejpfruty. Sowomagowie chodzÂą ubrani w kolorowych szatach, z wielkimi kapturami na gÂłowach. Kiedy odsÂłonisz jednemu z nich kaptur, bĂŞdzie skrzeczaÂł i nawoÂływaÂł mityczne siÂły. Jego oczy bĂŞdÂą wielkie i przeraÂżajÂąco skupione na Tobie. Oni hipnotyzujÂą wÂłasnym spojrzeniem. Gdy zostaniesz zahipnotyzowany, rzucÂą na Ciebie jakiÂś mocarny urok lub zaklĂŞcie i bĂŞdziesz gryzÂł glebĂŞ.
Dziadek Gulirex zmierzaÂł w kierunku Schroniska Ob³¹kanych. ZarzÂądzaÂł nim Papa ÂŻyd, czyli, po imieniu – Icoteraz.
Wszed³ do œrodka. Wewn¹trz by³o duszno i œmierdzia³o potem. W klatkach spali, siedzieli lub obgryzali paznokcie ró¿ni ludzie, wszyscy, oczywiœcie, ob³¹kani. WiêkszoœÌ z nich nale¿a³a do ¯ebraków. Có¿, taki los.
Gulirex stan¹³. Poczu³, ¿e ktoœ trzyma go za koszulê. Odwróci³ siê i zobaczy³ wysokiego, szarego ¯ebraka, z brudn¹, nieogolon¹ twarz¹ i próchniej¹cymi zêbami.
- Ej, stary – szepn¹³. – TeÂż Âśmierdzi ci tutaj potem?
Dziadek pokiwaÂł gÂłowÂą.
- Haha, dobre. Bo mi tutaj Âśmierdzi przedtem! Czaisz? Rozumiesz?! Przedtem! Hahahaha, no [kwa!], hahaha. Przedtem!
Gulirex odsun¹³ go od siebie i szed³ dalej w kierunku drzwi Zarz¹dzania Ruchomoœciami.
ZapukaÂł i otworzyÂł drzwi. Papa ÂŻyd rozmawiaÂł akurat przez telefon. ZaprosiÂł go gestem do Âśrodka.
Gulirex usiadÂł wygodnie na fotelu przed biurkiem. WiedziaÂł, Âże to sÂą te czarodziejskie fotele z ruchomymi piaskami w Âśrodku. Gdy klient jest zbyt natarczywy, krzesÂło wciÂąga go do nieznanej nikomu krainy, zazwyczaj gdzieÂś w Âśrodku Krypanii lub nawet, co gorsza, Rakishu.
Icoteraz zakoĂączyÂł rozmowĂŞ przez telefon, odÂłoÂżyÂł sÂłuchawkĂŞ, po czym popatrzyÂł na dziadka bystrym wzrokiem zza swych okularĂłw.
- Armia juÂż czeka na twoje komendy. Wyruszycie dzisiaj wieczorem przez Szlak Dziewic. Trzymaj siĂŞ, stary byku.

[Opticum]

CaÂła przygoda, o ktĂłrej chcĂŞ Wam opowiedzieĂŚ, rozpoczĂŞÂła siĂŞ… Nie wiem kiedy, ale jakoÂś, powiedzmy, w roku 1450. PanowaÂła wtedy krĂłlowa Mae-Gresha, wÂładczyni mĂłrz, pustyĂą, lasĂłw, wyÂżyn i g³êbin. UdaÂło jej siĂŞ zdobyĂŚ siÂły wszystkich Âżywio³ów Starego Imperium – wody, ognia, natury, ÂświatÂła i ciemnoÂści.
Có¿ z tego, je¿eli na œwiecie kryje siê jakieœ z³o, które czyha na ka¿dego pêdraka w³adaj¹cego ¿ywio³ami? Wyci¹gniesz z nosa ma³¹, magmow¹ kulkê i zabijesz ni¹ przeciwnika? O, nie. Nic z tego. Za s³abo. Z ¿ywio³ami mo¿na bawiÌ siê wieloma sposobami. Mo¿esz sobie podgrzaÌ tosty, albo ugotowaÌ parówki. Mo¿esz nawet odprawiÌ czarn¹ mszê w szafie. Nie o to chodzi. ¯ywio³y s¹ po to, aby korzystaÌ z nich nie tylko w celach w³asnych. S¹ po to, aby pomagaÌ, nie utrudniaÌ sobie ¿ycia i zmierzyÌ siê z przeciwnoœciami losu.
Nikt nie bĂŞdzie CiĂŞ kopaÂł, jeÂżeli sam go wczeÂśniej nie kopniesz.
Dziadek Gulirex wyszedÂł z chatki. ZmruÂżyÂł oczy przed ÂświatÂłem dziennym. MiaÂł ostrego kaca. RozejrzaÂł siĂŞ dookoÂła. Ulice byÂły puste. Tylko niedaleko jego nogi skakaÂł ropuchokot.
- Co tam, urwisie? – spytaÂł pogodnie dziadek.
Uœmiechniêty ropuchokot nabra³ powietrza do swoich p³uc, po czym g³oœno bekn¹³. Po chwili odpowiedzia³:
- GĂłwno.
Nie zaskoczy³o to Gulirexa. Ropuchooty s¹ z natury nieprzyjazne. Taki tam, wybryk natury. Lubi¹ od¿ywiaÌ siê kisielem z bajor Czerstwych Mokrade³. Ich historia jest ca³kiem ciekawa. W Dalmanii znalaz³y siê ca³kiem przypadkowo. Jakiœ mêdrzec wzi¹³ ze sob¹ ¿elki, w których by³a ju¿ ropucha. Oczywiœcie, bez ¿elków. ¯elki zosta³y zjedzone. Ropuchy z Czerstwych Mokrade³ umiej¹ przedostawaÌ siê przez rzeczy jak duchy, dziêki swym kamufla¿om i czasami niematerialnej postaci. No, ale przejdŸmy do rzeczy. Mêdrzec by³ wœciek³y, bowiem nie by³y to zwyk³e ¿elki. By³y to ¿ydowskie ¿elki. Posiada³y one moc gojenia ran, uspokajania i relaksowania. Ropucha zmar³a zaraz po zjedzeniu owej trzystugramowej paczki zastyg³ej galaretki. Mêdrzec bez wahania wrzuci³ zdech³e zwierzê do kanalizacji, gdzie zmutowa³o siê ono z dzikimi kotami. Tak powsta³ ropuchokot.
Dziadek Gulirex us³ysza³ dziwne krzyki. Jakby nawo³ywania, podobne nawet do rytua³ów Starego Imperium. Ulic¹ przechodzi³a grupka ¯ydów, a wœród nich Papa ¯yd, znany równie¿ jako Icoteraz.
- Witaj, Icoterazie! – pozdrowiÂł go dziadek.
Grupka ob³¹kanych mêczenników zatrzyma³a siê, po czym zrzuci³a z grzbietu Papê ¯yda. On zdmuchn¹³ z siebie drobinki kurzu, podrapa³ po prawej pasze, po czym poda³ rêkê dziadkowi.
- Siema. Co tam?
Gulirex zawsze byÂł zdegustowany zachowaniem Icoteraza. Nic jednak nie mĂłwiÂł na ten temat i odpowiedziaÂł:
- Noo, nic. Nudno. Banda ¯ebraków wyruszy³a gdzieœ na pó³nocny wschód, do Krypanii.
- Co ich tam sprowadza?
- ¯ebracy bêd¹ walczyÌ z elfami o piwo dla krasnoludów. Ostatnio Melfer, ksi¹¿ê krasnoludów, podpisa³ pakt z Brudasem, w³adc¹ ¯ebraków. PonoÌ ¯ebracy bêd¹ dostawaÌ piêÌ procent dochodów z kopalni.
- Oho, no to im siĂŞ udaÂło. A co u ciebie?
Dziadek Gulirex zamyÂśliÂł siĂŞ.
- No, Gulireksie, czeka nas trudne zadanie. – powiedziaÂł Icoteraz.
Gulirex spojrzaÂł na ÂŻyda z nieukrywanym zdziwieniem w oczach.
- Jakie?
Icoteraz rozejrza³ siê dooko³a, a nastêpnie krzykn¹³:
- Poczekajcie tu, o ob³¹kani! Wasz pan za chwilê tu przyjdzie!
Po tym wepchn¹³ dziadka do domu i zamkn¹³ drzwi na k³ódkê-komódkê. By³a to niezwyk³a k³ódka, któr¹ mo¿na by³o odczarowaÌ jedynie dotykiem maga.
- Zapewne sÂłyszaÂłeÂś o porwaniu Mae-Greshy – zacz¹³.
Gulirex otworzy³ szeroko oczy, po czym usiad³ powoli na krzeœle. Mebel lekko siê rozsun¹³ pod wp³ywem jego ciê¿aru.
- Nie, nie sÂłyszaÂłem.
- Och… No wiĂŞc, krĂłlewnĂŞ porwano. Sprawcy sÂą nieznani, chociaÂż agenci z dziaÂłu Enigmatycznych powiedzieli mi, Âże wszystko wskazuje na to, iÂż krĂłlewna jest w dolinach Rakishu.
Gulirex wzdrygn¹³ siê na samo us³yszenie tego s³owa. Rakish. Rakish. Rakish.
- Kontynuuj – powiedziaÂł ochrypÂłym gÂłosem.
- Sam doskonale wiesz, Âże w Rakishu ÂżyjÂą najgorsze typy na Âświecie. KaÂżdy mieszkaniec zabiÂł chociaÂż kilkanaÂście istot. Trzeba byÂłoby urzÂądziĂŚ wyprawĂŞ po naszÂą damĂŞ…
- No wiĂŞc urzÂądzaj.
- Sêk w tym, ¿e ja mam wzglêdy w³adcy elfów, a ty masz wzglêdy w³adcy ¯ebraków. Gdy po³¹czymy nasze si³y, mo¿emy odbiÌ Mae-Greshê!
- RĂłb co chcesz, mnie w to nie mieszaj.
Papa ÂŻyd popatrzyÂł z pogardÂą na dziadka.
- Nie Âżartuj. Musisz nam pomĂłc, to jest wÂładczyni Nowego Imperium.
Gulirex pokiwaÂł przeczÂąco gÂłowÂą.
- Nigdy nie byÂłem w Rakishu, odkÂąd zginĂŞli moi rodzice.
- A co siĂŞ z nimi staÂło?
Dziadek otarÂł oczy z Âłez. PatrzyÂł kÂątem oka ze smutkiem na PapĂŞ ÂŻyda, po czym odpowiedziaÂł:
- Te potwory, gobliny z Rakishu, uformowaÂły wielki szeÂścian z budyniu waniliowego. Wsadzili tam moich rodzicĂłw i musiaÂłem patrzeĂŚ, jak tonÂą w zagĂŞszczonym mleku.
Icoteraz wydmuchaÂł nos i poprawiÂł okulary na nosie.
- Tak, tak. Tak. Zdecydowanie tak.
- Co? – odparÂł poirytowany dziadek.
- No tak. ÂŻe tak. MĂłwiĂŞ, Âże twa historia mnie wzruszyÂła.
Gulirex stĂŞkn¹³ cicho, po czym wstaÂł z krzesÂła. Mebel przesun¹³ siĂŞ i drapaÂł tak o podÂłogĂŞ, jakby chciaÂł powiedzieĂŚ „wreszcie, ku**a”.
- PomyÂślĂŞ nad tym, Papo. Tym czasem idĂŞ spaĂŚ, bo juÂż poÂłudnie. MuszĂŞ ciĂŞ przeprosiĂŚ.
Icoteraz pokiwaÂł gÂłowÂą i wyszedÂł z domu. ÂŻydzi wziĂŞli go na plecy i dalej galopowali dookoÂła Dzielnicy Pourywanych Kabli.
Dziadek Gulirex zasn¹³ snem b³ogim. Myœla³ nad t¹ ca³¹ spraw¹ we œnie. I wiedzia³, ¿e i tak weŸmie w tym udzia³.

[ Dodano: 23 Lipiec 12, 17:04 ]
RozdziaÂł I


Dziadek obudziÂł siĂŞ jak zwykle zdenerwowany i pewny tego, Âże ktoÂś go obserwuje. Jednak jedyne, co go obserwowaÂło, to drewniany kruk w zegarze na kukuÂłkĂŞ.
Gulirex wci¹¿ myœla³ o zdarzeniu sprzed kilku godzin. By³ ju¿ stary i nie tak sprawny, jak dawniej. Z drugiej strony Mae-Gresha to rodzina. W koùcu to córka cioci Prigentop, która jest córk¹ brata siostry ojca córki Gulirexa. Najbli¿szej rodziny nigdy siê nie zostawia. Co innego dalsz¹, dalsz¹ mo¿na wypierdoliÌ.
SpojrzaÂł w lustro. UjrzaÂł wielkÂą, znieksztaÂłconÂą, bladÂą twarz. Dziadek Gulirex. MiaÂł przekrwione, piwne oczy. Z nosa wystawaÂły mu dÂługie, siwe wÂłosy, ktĂłre straszyÂły dzieci. Nawet najtwardsze bobasy pÂłaczÂą na widok wÂłosĂłw z nosa dziadka. Jego uszy byÂły wielkie i wyglÂądaÂły jak talerze na najwiĂŞkszÂą pizzĂŞ Dalmanii. Na gÂłowie miaÂł coÂś w rodzaju wÂłosĂłw, jednak wÂłosami moÂżna byÂło nazwaĂŚ TO kilkaset lat temu. No wÂłaÂśnie, jeÂżeli chodzi o wiek, Gulirex jest dosyĂŚ stary. Jest trollem, trolle nie sÂą nieÂśmiertelne, ale dÂługowieczne. Szczerze mĂłwiÂąc, nikt nie zna wieku dziadka Gulirexa.
Nagle zadzwoniÂł dzwonek do drzwi. Dziadek poczÂłapaÂł do nich i otworzyÂł je. W progu stanĂŞÂła niska, grubawa kobieta z obfitym biustem i podziurawionymi rajstopami na sobie. PaliÂła papierosa. KtoÂś by pomyÂślaÂł, Âże to papieros wydziela tak duÂżo zapachu tytoniu, w rzeczywistoÂści jednak to ta kobieta pachnĂŞÂła tytoniem. CaÂła ciocia Prigentop.
- Co jest, trollu? – rzekÂła rozbawiona. RozejrzaÂła siĂŞ po pokoju. – WidzĂŞ, Âże nikt ciĂŞ nie lubi. Nie masz goÂści. ChodÂź, idziemy siĂŞ przejœÌ.
Gulirex wyszedÂł z chaty. Nie miaÂł nawet zamiaru zamykaĂŚ drzwi. Starym trollom nikt nie kradnie rzeczy. Rzeczy starego trolla ÂśmierdzÂą gorzej niÂż najgorzej spocona skarpeta w najgorszej dzielnicy Rakishu.
- CoÂś chcesz? – spytaÂł z lekkim poirytowaniem troll.
Ciocia Prigentop chrzÂąknĂŞÂła. ByÂła wiedÂźmÂą. WiedÂźmy zawsze czegoÂś chcÂą.
- Generalnie, zaginĂŞÂła moja cĂłrka. Porwano jÂą, jakaÂś banda gwaÂłcicieli z Rakishu.
Dziadek zmierzyÂł jÂą surowym spojrzeniem, po czym odrzekÂł:
- Nie bĂłj siĂŞ. Twoja cĂłrka jest tak brzydka, Âże nikt jej nie zgwaÂłci, chociaÂżby byÂła to najgorsza tortura na Âświecie.
PrzystanĂŞli. Ciotka Prigentop zÂłapaÂła za ramiĂŞ Gulirexa.
- Wiesz, Âże za niÂą nie przepadam. AdoptowaÂłam jÂą dla lansu, teraz jestem stara i takie dzieci mnie wkurwiajÂą.
- WiĂŞc czego ode mnie chcesz? – spytaÂł zdziwiony.
- No, ÂżebyÂś jÂą uratowaÂł, naturalnie. Wszyscy wiedzÂą, Âże trolle takie jak ty sÂą pomocnicze i moÂżna na nie liczyĂŚ. UpiekÂłam trochĂŞ zaczarowanych pÂączkĂłw... – siĂŞgnĂŞÂła do torby, po czym wyjĂŞÂła kilka maÂłych, lÂśniÂących pÂączusiĂłw i poczĂŞstowaÂła dziadka. – KaÂżdy z nich posiada w Âśrodku szczyptĂŞ magii Âżywio³ów. Kiedy zjesz jednego, bĂŞdziesz wÂładaÂł przez kilkanaÂście minut jednym z Âżywio³ów, co zaleÂży od nadzienia pÂączka.
- DziĂŞkujĂŞ. Có¿, ostatecznie jeszcze siĂŞ nie zdecydowaÂłem, ale chyba masz racjĂŞ…
WiedÂźma popatrzyÂła na niego spode Âłba.
- No raczej, Âże mam racjĂŞ. Ciotki zawsze majÂą racjĂŞ.
WyjĂŞÂła z torby dÂługÂą, cienkÂą miot³ê. Torba byÂła za maÂła, aby taki sprzĂŞt mĂłgÂł siĂŞ w niej normalnie zmieÂściĂŚ, wiĂŞc – co za tym idzie – byÂła to jedna ze sztuczek Prigentop. Z tyÂłu miotÂła miaÂła maÂły, kwadratowy silniczek z napisem Pirat 3000. WiedÂźma odpaliÂła jÂą, usiadÂła na niej i uniosÂła siĂŞ w powietrzu. Na poÂżegnanie powiedziaÂła:
- RĂłb, jak uwaÂżasz, ale pamiĂŞtaj, nie patrz siĂŞ w oczy sowomagĂłw.
I odleciaÂła. Dla wyjaÂśnienia – sowomag to potĂŞÂżna kreatura, mutacja sowy z czarnoksiĂŞÂżnikiem. Czarodzieje od setek lat wrzucali do garnka mÂłodÂą sowĂŞ i niemowlaka, dziĂŞki czemu tworzyli kolejnych sowomagĂłw. Sowomag jest nieÂśmiertelny i jedyna rzecz, jaka moÂże go zabiĂŚ, to cytryna. Sowomagowie nienawidzÂą cytryn. KiedyÂś prowadzili wojnĂŞ z Owocowym PaĂąstwem, bodajÂże w okoÂło tysiĂŞcznym roku. PolaÂło siĂŞ wtedy mnĂłstwo nektaru. Jednak nie wyginĂŞÂły wszystkie cytrusy, o, nie. Od tamtego czasu na Âświecie mutuje siĂŞ cytryny i powstajÂą takie machiny zagÂłady, jak pomaraĂącze lub – o zgrozo – grejpfruty. Sowomagowie chodzÂą ubrani w kolorowych szatach, z wielkimi kapturami na gÂłowach. Kiedy odsÂłonisz jednemu z nich kaptur, bĂŞdzie skrzeczaÂł i nawoÂływaÂł mityczne siÂły. Jego oczy bĂŞdÂą wielkie i przeraÂżajÂąco skupione na Tobie. Oni hipnotyzujÂą wÂłasnym spojrzeniem. Gdy zostaniesz zahipnotyzowany, rzucÂą na Ciebie jakiÂś mocarny urok lub zaklĂŞcie i bĂŞdziesz gryzÂł glebĂŞ.
Dziadek Gulirex zmierzaÂł w kierunku Schroniska Ob³¹kanych. ZarzÂądzaÂł nim Papa ÂŻyd, czyli, po imieniu – Icoteraz.
Wszed³ do œrodka. Wewn¹trz by³o duszno i œmierdzia³o potem. W klatkach spali, siedzieli lub obgryzali paznokcie ró¿ni ludzie, wszyscy, oczywiœcie, ob³¹kani. WiêkszoœÌ z nich nale¿a³a do ¯ebraków. Có¿, taki los.
Gulirex stan¹³. Poczu³, ¿e ktoœ trzyma go za koszulê. Odwróci³ siê i zobaczy³ wysokiego, szarego ¯ebraka, z brudn¹, nieogolon¹ twarz¹ i próchniej¹cymi zêbami.
- Ej, stary – szepn¹³. – TeÂż Âśmierdzi ci tutaj potem?
Dziadek pokiwaÂł gÂłowÂą.
- Haha, dobre. Bo mi tutaj Âśmierdzi przedtem! Czaisz? Rozumiesz?! Przedtem! Hahahaha, no [kwa!], hahaha. Przedtem!
Gulirex odsun¹³ go od siebie i szed³ dalej w kierunku drzwi Zarz¹dzania Ruchomoœciami.
ZapukaÂł i otworzyÂł drzwi. Papa ÂŻyd rozmawiaÂł akurat przez telefon. ZaprosiÂł go gestem do Âśrodka.
Gulirex usiadÂł wygodnie na fotelu przed biurkiem. WiedziaÂł, Âże to sÂą te czarodziejskie fotele z ruchomymi piaskami w Âśrodku. Gdy klient jest zbyt natarczywy, krzesÂło wciÂąga go do nieznanej nikomu krainy, zazwyczaj gdzieÂś w Âśrodku Krypanii lub nawet, co gorsza, Rakishu.
Icoteraz zakoĂączyÂł rozmowĂŞ przez telefon, odÂłoÂżyÂł sÂłuchawkĂŞ, po czym popatrzyÂł na dziadka bystrym wzrokiem zza swych okularĂłw.
- Armia juÂż czeka na twoje komendy. Wyruszycie dzisiaj wieczorem przez Szlak Dziewic. Trzymaj siĂŞ, stary byku.